Όταν οι θέσεις αντιστρέφονται… τα πράγματα γίνονται δύσκολα και ξεκινάνε τα κλάματα

Το να έγραφα για την Ματούλα Ζαμάνη, θα ήταν κουραστικό, αφήστε που τα προέβλεψα στην άποψη μου την προηγούμενη βδομάδα, πριν καν γίνει όλος ο ντόρος. 

Πέρα από το ηθικό δίδαγμα ότι δεν θα πρέπει να ξαναπιάσω άτομο στο στόμα μου γιατί την επόμενη βδομάδα, θα βγαίνει ο Λιάγκας (Ποιος ο Λιάγκας) και θα του λέει ότι δεν ταιριάζει στην αισθητική του (Ποιος ο Λιάγκας ξανά  λέω ), έχω κουραστεί να βλέπω το σοκ και το δέος που προκαλεί μια χοντρή γυναίκα λες και έβγαλε φτερά και πέταξε. Μάλλον πολλοί που την σχολιάζουν ξεχνάνε να κοιτάνε στον καθρέφτη (για ποιον χτυπάει η καμπάνα;;;) ή δεν βλέπουν χοντρούς μπροστά τους. Δεν παίζουμε στο «Keeping up with the Kardashians» για να είμαστε όλοι μοντέλα, sorry.

Πάμε τώρα στο βασικό μας θέμα. Με αφορμή τα δάκρυα της Βατίδου, επειδή την είπε ο Μικρούτσικος πως είναι στην κατηγορία του «Τίποτα», σκέφτηκα λίγο πως οι άνθρωποι που δεν φοβούνται να βγάλουν κακία στο όνομα της ελευθερίας του λόγου, με το που τους απαντήσεις με τον ίδιο τρόπο, κλαίνε, φωνάζουν, ωρύονται, θυμούνται πως έχουν παιδεία, με άλλα λόγια ενοχλούνται.

Ρε μάγκες, υποστηρικτές της ελευθερίας του λόγου, που κρύβεστε τόσο έξυπνα πίσω από αυτό το θεμελιώδες  δικαίωμα, μπορείτε να δεχτείτε εσείς την δικιά μας ελευθερία του λόγου, άμα σας απαντήσουμε με το ίδιο «νόμισμα» ή θα βάλετε τα κλάματα σαν μωρά; Πόσο ωραία είναι όταν αλλάζουν οι θέσεις και βιώνετε αυτό που βιώνουν τόσοι άνθρωποι που βρίσκονται σε κοινωνικές ομάδες που δέχονται κανονικό bullying και βαριές προσβολές καθημερινά.

Άρα, κάθε φορά που ανοίγεις το στόμα σου  και πετάς  ομοφοβιά, σεξισμό, χοντροφοβία και γενικά προσβάλλεις τα πάντα και τους πάντες δεν είναι bullying, αλλά όταν σου απαντάνε με το ίδιο πρόσημο και το ίδιο ύφος και λένε αλήθεια είναι bullying; Κλείστε τα στόματα σας και σκεφτείτε πριν τα ανοίξετε γιατί είναι το ίδιο εύκολο να βρεθείς εσύ ο ίδιος στην θέση του άλλου. Γενικά μιλάω, και στους άσημους τίποτες που κάνουν καριέρα κάνοντας bullying και στους μαχητές των πληκτρολογίων που νομίζουν ότι μπορούν να σχολιάζουν τα πάντα χωρίς να δέχονται αυτοί τίποτα πίσω, ως απάντηση.