Οι συναυλίες στα χρόνια των κινητών τηλεφώνων

Γράφω αυτό το κείμενο από το κινητό, όρθια μέσα σε ένα κατακαημένο «6αρι» που είναι γεμάτο κόσμο, ο οποίος κρατά επίσης ένα «έξυπνο τηλέφωνο» βλέποντας βίντεο, διαβάζοντας κείμενα ή σκρολάροντας στα social media.

Αυτή η εικόνα, σίγουρα δε σας είναι ξένη! Πόσοι από εσάς διαβάζετε αυτές τις γραμμές από ένα κινητό σε ένα πιθανό ή απίθανο μέρος; Οι περισσότεροι είναι η απάντηση, το δείχνουν τα στατιστικά άλλωστε.

Το περασμένο Σάββατο, «αποχαιρέτησα» κι εγώ τον συναυλιακό Θανάση Παπακωνσταντίνου, αν τηρήσει φυσικά το τέλος των live εμφανίσεων του, σε ένα κατάμεστο θέατρο Γης, το οποίο τρεις μέρες ταξίδεψε στην Ανδρομέδα με αέρα Πεχλιβάνη, χιλιάδες θεατές.

Κάποια στιγμή απολαμβάνοντας τη συναυλία που διήρκησε τρεις ώρες, κι ας μου φάνηκαν μόλις τρία λεπτά, συνειδητοποίησα ότι παραπάνω από τους μίσους παρευρισκόμενους είχαν «σηκωμένα» κινητά τραβώντας βίντεο και φωτογραφίες τον αγαπημένο μας Θανάση, την εξαιρετική Μάρθα Φριντζήλα, τον «δικό» μας Δημήτρη Μυστακίδη, τον πολυτάλαντο Κωσταντή Πιστιόλη και όλη τη μπάντα που συντέλεσε σε αυτή την αξιομνημόνευτη εμπειρία. Λίγο πριν, είχα κι εγώ τραβήξει ένα βίντεο, που «ανέβασα» την επόμενη μέρα «επιβεβαιώνοντας» ότι ήμουν κι εγώ εκεί…

Πριν λίγες μέρες πάλι, στην εξαιρετική παράσταση «Βίρα τις Άγκυρες», ένας από τους ταξιθέτες χρειάστηκε να κάνει όχι μια, ούτε δυο, αλλά τρεις παρατηρήσεις σε θεατή που αποπειράθηκε να «τραβήξει» υλικό της παράστασης, το οποίο πιθανότατα θα «ανέβαινε» σε κάποια πλατφόρμα. Ναι, στο θέατρο! Λίγα λεπτά πριν, μας είχαν ζητήσει ευγενικά να απενεργοποιήσουμε τα κινητά μας και να μην βγάλουμε κάποια εικόνα…

Τα κινητά και η εξάρτηση μας από αυτά, χωρίς υπερβολές, κινδυνεύουν να μας στερήσουν οποιαδήποτε ανάμνηση μπορούμε να δημιουργήσουμε. Βλέπουμε συναυλίες, παραστάσεις, ταινίες, προσωπικές στιγμές πιο συχνά μέσω μιας οθόνης, παρά με τα ίδια μας τα μάτια, κι αυτό είναι θλιβερό!

Δε νομίζω ότι αυτό είναι ένα φαινόμενο που θα σταματήσει, όλη μας η ζωή σχεδόν εξαρτάται από ένα κινητό. Από μια πληρωμή σε μια ΔΕΚΟ, μέχρι ο «καφές» με ένα οικείο πρόσωπο στην άλλη άκρη της γης. Πρέπει όμως να μας ανησυχήσει τόσο η συνεχής μας έκθεση σε αυτό, όσο και οι στιγμές που χάνουμε αναζητώντας το οικείο πλέον, μπλε φως…

ΥΓ μετρήστε οθόνες στην κεντρική φωτογραφία και θα καταλάβετε!