Οι φοιτητές των Α.Ε.Ι. δεν είμαστε παιδιά ανώτερου Θεού

Τον τελευταίο μήνα, το νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά μη κρατικά πανεπιστήμια έχει απασχολήσει  την πανεπιστημιακή κοινότητα και έχει φέρει αναταράξεις σε φοιτητές και καθηγητές, κυρίως των δημοσίων πανεπιστημίων. 

Το αποκορύφωμα των εντάσεων και των διαφωνιών αποτέλεσαν οι καταλήψεις στα μεγάλα δημόσια πανεπιστήμια μέσα στην περίοδο τις εξεταστικής. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι ομαδικές συνομιλίες των τμημάτων των σχολών  έχουν γεμίσει με τις απόψεις όλων των φοιτητών, είτε τάσσονται υπέρ του νομοσχεδίου είτε κατά.

Η άποψη  μου σίγουρα δεν εκφράζει τον μέσο Έλληνα φοιτητή που σπουδάζει σε δημόσια σχολή και αυτό φαίνεται από τις αποφάσεις που βγαίνουν μέσα από τις ψηφοφορίες των γενικών συνελεύσεων. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει να παρουσιάσω το ζήτημα από μια διαφορετική οπτική, σεβόμενη πάντα τους αγώνες και τις απόψεις της αντίθετης άποψης.

Θεωρείται  λίγο παράλογο ως φοιτήτρια του Α.Π.Θ. (ενός φημισμένου δημοσίου πανεπιστημίου) να υποστηρίζω την δημιουργία των μη κρατικών πανεπιστημίων αλλά και να πιστεύω ότι όσοι φοιτούν σε Ι.Ε.Κ. και σε αμερικάνικα ή αγγλικά κολέγια στην Ελλάδα πρέπει να έχουν ισάξια πτυχία με αυτά των δημόσιων.

Θα παρουσιάσω μερικές από τις βασικές θέσεις των ατόμων που είναι κατά του νομοσχεδίου και τα σχόλια που ακούγονται για τα παιδιά που επιλέγουν έναν άλλο δρόμο από αυτόν που παρέχει η δημόσια εκπαίδευση και στην συνέχεια θα αποδομήσω αυτές τις απόψεις.

Πληρώνουν για το πτυχίο τους. 

Σίγουρα στα μη κρατικά πανεπιστήμια και στα κολέγια ο φοιτητής καλείται να πληρώσει δίδακτρα για να ενταχθεί στη σχολή που επιθυμεί και να παρακολουθήσει τα μαθήματα. Όμως κανένας δεν τους δίνει το πτυχίο στο χέρι με το που μπούνε στην σχολή μόνο επειδή πλήρωσαν. Αντιθέτως, οφείλουν να πηγαίνουν σε κάθε μάθημα ( μια συνθήκη που μοιάζει αστεία στα παιδία των δημοσίων) αλλά και να παραδίδουν εργασίες και ασκήσεις κάθε βδομάδα και όχι μια φόρα το εξάμηνο.

Είναι μια συνεχής προσπάθεια, για την οποία πρέπει να μάχονται καθημερινά και άμα την αφήσουν και δεν περνάνε τα μαθήματα, το κολέγιο θα τους διώξει. Επίσης, αν θεωρήσουμε ότι αυτά τα παιδιά «πληρώνουν« για το πτυχίο τους, τότε μάλλον το ίδιο θα πρέπει να πούμε και για τους φοιτητές που πληρώνουν δίδακτρά για μεταπτυχιακά σε δημόσια πανεπιστήμια. Βλέπουμε, λοιπόν, μέσω αυτής της σύγκρισης ότι σε κανέναν δεν χαρίζεται τίποτα και όλα τα πτυχία ή μεταπτυχιακά αποκτούνται με πολύ διάβασμα και προσπάθεια, είτε δίνεις δίδακτρα είτε όχι.

Θα δημιουργηθεί ταξική διαφορά. 

Δεν θέλω να τρομάξω κανέναν αλλά η ταξική διαφορά στην εκπαίδευση δεν θα δημιουργηθεί με την εισαγωγή των ιδιωτικών πανεπιστημίων, καθώς ήδη υπάρχει. Η εισαγωγή σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, συνήθως απαιτεί  από τους γονείς να δώσουν πολλά χιλιάδες € σε φροντιστήρια και σε ιδιαίτερα, χωρίς να είναι σίγουρη η εισαγωγή στο τμήμα του μαθητή, πάντα με την πιθανότητα της αποτυχίας. Όταν έρθει η «αποτυχία», υπάρχει διπλή σπατάλη χρημάτων και σίγουρα διπλή ταλαιπωρία του μαθητή.

Αλώστε είναι αποδεδειγμένο από έρευνες ότι ταξική διαφορά υπάρχει ακόμα και ανάμεσα στα τμήματα των δημόσιων σχολών. Όπως αναφέρει ο Φραγκουδάκης σε έρευνα που έχει πραγματοποιήσει για τις ταξικές διαφορές στα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια: «Οι φοιτητές με πατέρα από τις λιγότερο προνομιούχες κατηγορίες, εργάτες και αγρότες, είναι λιγότεροι στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και περισσότεροι στα περιφερειακά και νεότερα πανεπιστήμια». Άρα είναι  αποδεδειγμένο πως το ταξικό πρόσημο στην παιδεία είναι ήδη ένα κοινωνικό πρόβλημα  όταν τα παιδιά εύπορων οικογενειών έχουν περισσότερους πόρους και ευκαιρίες να περάσουν σε υψηλά τμήματα δημόσιων πανεπιστημίων σε σχέση με τα παιδία που δεν διαθέτουν οικονομική βοήθεια από τους γονείς τους.

Όλα τα κάνουν  με τα λεφτά του μπαμπά.

Το σχόλιο αυτό το είδα άπειρες φορές στα social media για τα παιδιά που οι οικογένειες τους  έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν για να πάνε σε ένα κολέγιο. Δηλαδή, με αυτό το σκεπτικό, όλα τα παιδιά που πέρασαν στα δημόσια  δουλεύουν μόνα τους και πληρώνουν αυτά τα φροντιστήρια και όχι οι γονείς τους.

Το γεγονός πως κάποιοι γονείς μπορούν να διαθέσουν παραπάνω λεφτά για την παιδεία των παιδιών τους και να τους προσφέρουν το καλύτερο, δεν πρέπει να είναι κατακριτέο. Το πρόβλημα στην άνιση παιδεία δεν προέρχεται από τους ευκατάστατους γονείς αλλά από την παραμελημένη  δημόσια παιδεία είτε αυτή αφορά παιδιά δημοτικού είτε φοιτητές. Επίσης αυτή η «άποψη» είδα να εκφράζεται και από παιδιά που σπουδάζουν σε άλλες πόλεις και τους στηρίζουν οι γονείς τους. Άρα όταν ο γονιός πληρώνει για τις σπουδές είναι κακό και κατακριτέο  αλλά όταν οι γονείς συντηρούν το παιδί τους που σπουδάζει σε δημόσιο πανεπιστήμιο δεν είναι. Καταλαβαίνουμε πόσο παράλογο ακούγεται αυτό.

Ας μην πάμε στα παιδιά που μάχονται καθημερινά και, επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή, αναγκάζονται να δουλεύουν ταυτόχρονα με την σχολή τους για να μπορούν να πληρώνουν τα δίδακτρα, μέσα στην αβεβαιότητα αν ποτέ αυτό που πτυχίο που μοχθούν για να το πάρουν θα έχει αξία στα επόμενα χρόνια.

Όλα θα πρέπει να κρίνονται από τις πανελλήνιες. 

Τόσα χρόνια προσπαθούμε να απομυθοποιήσουμε τις πανελλήνιες και να μην τρομοκρατούμε τους μαθητές ότι μια εξέταση καθορίζει όλη τους τη ζωή. Άμα δεν τα καταφέρεις ή δεν θες να μπεις στη διαδικασία, δεν θα πρέπει να θεωρείσαι  άχρηστος και δαχτυλοδειχτούμενος, αλλά το κράτος να σου δίνει και άλλες επιλογές.

Παίρνουν τις δουλειές και τις ευκαιρίες από τα παιδιά των Α.Ε.Ι. 

Το γεγονός ότι καταφέραμε (βάζω και τον εαυτό μου μέσα) να γράψουμε καλά σε 4 μαθήματα δεν μας κάνει παιδιά ανώτερου θεού. Ούτε υποχρεώνει τους εργοδότες να πέφτουν στα πόδια μας και να μας επιλέγουν από άλλους πτυχιούχους, μόνο και μόνο επειδή έχουμε πτυχίο από δημόσια σχολή. Κάτι που είναι άγνωστο στους συμφοιτητές μου και στα παιδία που έχουν αυτή την άποψη είναι ότι η αγορά εργασίας ( ειδικά στο τομέα της δημοσιογραφίας, το αντικείμενο που σπουδάζω) δεν θα δώσει σημασία στην προέλευση του πτυχίου. Αυτό που θα σε πάει μπροστά είναι οι ικανότητες, οι γνώσεις και η προσπάθεια. Εάν ένα παιδί από μη κρατικό  πανεπιστήμιο δείξει ότι τα διαθέτει αυτά, ενώ κάποιος από ένα Α.Ε.Ι. όχι, τότε δεν θα θεωρηθεί  άδικο να επιλεχθεί ο πρώτος για τη θέση.

Η κατάληψη είναι αναγκαία και πρέπει να γίνει τώρα. 

Το δικαίωμα στην κατάληψη είναι αδιαμφισβήτητο, όμως όταν η κατάληψη πραγματοποιείται μέσα στην εξεταστική δημιουργεί προβλήματα σε πολλούς φοιτητές. Τα παιδιά που δουλεύουν δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις απανωτές αλλαγές του προγράμματος των εξετάσεων και να προγραμματίζουν εκ νέου τις άδειες τους ανά μια βδομάδα. Όπως και τα παιδιά που είναι από άλλη πόλη και χρειάζεται να ξοδεύουν συνεχώς λεφτά για τη μεταφορά τους στην πόλη που σπουδάζουν για να δώσουν μαθήματα τα οποία αλλάζουν συνεχώς ημερομηνίες.

Επιπλέον, υπάρχουν  οι φοιτητές που βρίσκονται επι πτυχίο και περιμένουν να δώσουν τα τελευταία μαθήματα και να ορκιστούν το συντομότερο δυνατόν, είτε για να ξεκινήσουν τα μεταπτυχιακά τους είτε για να προσληφθούν σε μια δουλειά. Το θέμα με τον προγραμματισμό εμποδίζει και μια μεγάλη μερίδα φοιτητών που φεύγουν για σεζόν το καλοκαίρι και δεν έχουν την δυνατότητα να χρωστάνε μαθήματα και να τα δίνουν την περίοδο του καλοκαιριού που εργάζονται. Παρατηρούμε πως οι αποφάσεις λίγων επηρεάζουν την καθημερινότητα και τον προγραμματισμό πολλών.

Συμπερασματικά, το πρόβλημα δεν είναι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ούτε τα Ι.Ε.Κ. αλλά η έλλειψη χρηματοδότησης  στα δημόσια πανεπιστήμια αλλά και σχολεία. Το κράτος οφείλει μαζί με το νέο νομοσχέδιο να συντηρήσει την τριτοβάθμια παιδεία, να την στηρίξει οικονομικά, να επενδύσει σε επιστημονικές έρευνες και να μην ανέχεται την διαιώνιση της παρακμής τους. Όπως σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα, πρέπει να δίνονται όλες οι επιλογές στους φοιτητές και όλα τα πτυχία να είναι ισάξια. Καλό θα ήταν να πολεμήσουμε για αυτό.