Μπροστά στις εκλογές : Εφ΄όλης της ύλης και όχι «αιρετικά»

Αρθρογραφεί στο TheOpinion η Έλλη Χρυσίδου, Εικαστικός και υποψήφια Βουλεύτρια Α’ Θεσσαλονίκης με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Στο σωτήριο  έτος 2023 και μπροστά στις «κάλπες»  αναλογιζόμενη τα επικοινωνιακά τεχνάσματα και τα ψέματα της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη,   που ενοχοποιούν τον  ΣΥΡΙΖΑ ακόμα και για το προπατορικό αμάρτημα,  επιχειρώ μια αναδρομή στη σύγχρονη ιστορία και τα πραγματικά γεγονότα που οδήγησαν τη χώρα στη κρίση και την αντιμετώπιση της από το πολιτικό σύστημα. Γιατί  αφενός ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσει κάποιος  το ψέμα και το  κυβερνητικό « γκεμπελισμό»  είναι η αλήθεια και η ευθυκρισία και αφετέρου μόνο η συλλογική μνήμη μπορεί  να αποτρέψει την επανάληψη των λαθών.  

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο  ότι οι  ισχυρές μονοκομματικές, οι  κραταιές δηλαδή αυτοδύναμες κυβερνήσεις,   από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν έως τη μεγάλη κρίση του 2010 αντιμετώπισαν το κράτος ως λάφυρο,   μετέτρεψαν  κράτος και δημόσια διοίκηση σε ένα πελατειακό σύστημα, σε  μηχανισμό εξυπηρέτησης συμφερόντων  & ευνοιοκρατίας.  Αποτέλεσμα του  η κατασπατάληση πόρων και κεφαλαίων,  η εδραίωση ενός καιροσκοπικού και αντιπαραγωγικού μοντέλου, η υπέρμετρη αύξηση του δανεισμού της χώρας αλλά και του ιδιωτικού χρέους και μιας κοινωνίας ανοχύρωτης στην αντιμετώπιση της προϊούσης τότε κρίσης . Κοινώς οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις μας οδήγησαν στα περιβόητα μνημόνια και τη φτωχοποίηση.

Για την αντιμετώπιση της κρίσης και της επακόλουθης μνημονιακής πολιτικής, που επιβλήθηκε από τους δανειστές μας, το πολιτικό σύστημα οδηγήθηκε σε κυβερνήσεις συνεργασίας παρά το εκλογικό σύστημα που ήταν η ενισχυμένη αναλογική, εξαιτίας της κοινωνικής έκρηξης οργής  και του πολιτικού κόστους. 

Τα μνημόνια δεν τα έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ ,  αντίθετα κλήθηκε να διαχειριστεί τη  κρίση στην οποία μας οδήγησαν οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις και  την οποία  κρίση επέτειναν περαιτέρω  εφόσον  επί μια πενταετία    (2010-2015),  παρά τα σκληρότατα μέτρα που επιβλήθηκαν, συνέχιζε να υφίσταται  στο πυρήνα των πολιτικών τους  η αδιαφάνεια και υποστήριξη συμφερόντων έναντι των συστημάτων ελέγχου και της αναδιάρθρωσης του παραγωγικού μοντέλου, η  αποδόμηση του εναπομένοντος κοινωνικού κράτους και δημοσίων αγαθών  (υγεία, παιδεία , κλπ.) και  η αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων.  Ούτε και ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας ο ΣΥΡΙΖΑ σε ένα μεταμνημονιακό περιβάλλον. Αντίθετα  τα μέτρα που ζητούσαν οι δανειστές  περί τα τέλη του  2014 και που παρέμεναν σε εκκρεμότητα,   ήταν πολύ χειρότερα από αυτά που υπέγραψε ο Συριζα ως κυβέρνηση το 2015  (θυμάται άραγε κανείς το περιβόητο  email   Γ. Χαρδούβελη , υπουργού Οικονομικών της Κυβέρνησης Σαμαρά?)      

Το γεγονός ότι ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ  επέδειξαν  πολιτική τόλμη  θάρρος και αποφασιστικότητα, όταν το 2015  αντιλαμβανόμενοι τη πραγματική κατάσταση της χώρας, δεν συνιστούσε  μικροπολιτική ή μικροκομματική επιλογή. Αντίθετα αποσόβησαν  τον κίνδυνο της τυπικής χρεωκοπίας  και διαπραγματευτήκαν με τους δανειστές,  αφού προηγουμένως ως οφείλαν προσέφυγαν στη λαϊκή ετυμηγορία και πήραν νέα εντολή.  Και ναι επιβλήθηκαν νέα μέτρα αλλά αυτή τη φορά υπήρξαν σημαντικές διαφορές :  χτυπήθηκε η διαφθορά, εγκαταστάθηκαν μηχανισμοί ελέγχου, ενισχύθηκαν στο μέτρο του δυνατού οι δημόσιες δομές και αγαθά , η  κοινωνική δικαιοσύνη άρχισε να μπαίνει στο χάρτη των κυβερνητικών επιλογών παρόλη τη δυσχέρεια της κατάστασης, σταμάτησε η αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων με την ενίσχυση της μισθωτής εργασίας και των συλλογικών συμβάσεων, την επαναφορά της επεκτασιμότητας και ισχύος των κλαδικών συμβάσεων, η επικοινωνία των κυβερνητικών στελεχών με τις συλλογικότητες των πολιτών.  Και έφεραν  αποτέλεσμα αφού η χώρα κατάφερε να βγει από τα μνημόνια και την άμεση επιτήρηση.    

Τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης* που ενώ προσπαθούσε να ορθοποδήσει τη χώρα με την κοινωνία όρθια, δέχθηκε έναν αήθη  και ανηλεή πόλεμο** από κάθε είδους συμφέροντα, με κυρίαρχο μοτίβο την αναντιστοιχία των δηλώσεων και δεσμεύσεων του  ΣΥΡΙΖΑ πριν το 2015 και την πρόδηλη « πατριδοκαπηλία»   με αφορμή τη συμφωνία των Πρεσπών, για την οποία σήμερα κανείς δεν μιλάει, αφού η όντως ζωή την ανέδειξε σε σοβαρό πλεονέκτημα της εξωτερικής πολιτικής,  σε μια περίοδο γεωστρατηγικών και γεωπολιτικών εξελίξεων στην ευρύτερη  περιοχή και  με μεγάλη  ένταση της  τουρκικής επιθετικότητας και αναθεωρητισμού.     

Το 2019 η Νέα Δημοκρατία  λοιπόν επανήλθε αυτοδύναμη στη κυβέρνηση μέσα από ένα ορυμαγδό παραπληροφόρησης , εθνικιστικής έξαρσης, ψεμάτων και απατηλών υποσχέσεων.    Όμως με τη  Νέα Δημοκρατία επανήλθαν δριμύτερα  και όλες οι πολιτικές και οι παθογένειες  του παρελθόντος . Το «επιτελικό»  κράτος των «αρίστων» που εξήγγειλαν έμπρακτα αποδείχτηκε ότι ήταν ο δούρειος ίππος για την επαναφορά στο παρελθόν , με γεωμετρική πρόοδο, στήθηκε  ένα ανίκανο, αναποτελεσματικό, οικογενειακό και κομματικό κράτος, που όλες  οι ασκήμιες του συναντήθηκαν στα Τέμπη με δραματικές συνέπειες, όπως εύστοχα ανέφερε ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ πριν από λίγες ημέρες.  Η διάλυση του δημόσιου τομέα, η εμμονή στις θολές συμφωνίες για τη κερδοσκοπία των μεγάλων συμφερόντων, ο κομματισμός, ο χρηματισμός και το ρουσφέτι, το βόλεμα, η αδιαφορία  για την καθημερινότητα ακόμα και για την ίδια τη ζωή οδήγησαν στο πολύνεκρο δυστύχημα στα Τέμπη, που για τον πρωθυπουργό της χώρας ήταν «θυσία» (παραμένω ενεός ακόμα με τις δηλώσεις του Κ. Μητσοτάκη που όμως αναδεικνύουν εκκωφαντικά τις «αξίες» του)

Στήθηκε εκ νέου ένα κράτος ανίκανο να διαχειριστεί την πραγματικότητα προς όφελος του πολίτη και των πολλών , ανίκανου να αναχαιτίσει την ακρίβεια και το πληθωρισμό,  ανίκανου να ενισχύσει την δημόσια υγεία, αλλά    ικανότατου να ενισχύσει την αστυνομοκρατία ενάντια στις διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες με τη πρόσληψη χιλιάδων αστυνομικών. Έναν Πρωθυπουργό και ένα ελεγχόμενο από τον ίδιο «επιτελικό κράτος», που πλήγωσε ανεπανόρθωτα τη δημοκρατία με το σκάνδαλο των υποκλοπών και ανερυθρίαστα δεν ανέλαβε καμία ευθύνη.   Προτίμησε να καταγραφεί ως ο  ανίκανος που δεν κατάλαβε τι συνέβαινε στην υπηρεσία που ο ίδιος ζήτησε και πήρε στην ευθύνη του . Υπήρξε  όμως ικανότατος    στο να οργανώσει τη μεγαλύτερη   αναδιανομή εισοδήματος  προς όφελος των λίγων. Κράτησε  ψηλά τον ΦΠΑ και τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης  με το πληθωρισμό να τρέχει ανεξέλεγκτα και ταυτόχρονα από το χρήμα που εισρέει  στα δημόσια ταμεία,  χορηγεί επιδοτήσεις  και επιχορηγήσεις στις εταιρείες ενέργειας, στα διυλιστήρια και στα σούπερ μάρκετ.  Ικανότατος Πρωθυπουργός και Κυβέρνηση στο να καταργεί κάθε θετική ρύθμιση και μέτρο αλλά ανίκανη να αντιληφθεί τον κάθε Πάτση, Νικολάου, κλπ.  συνδαιτυμόνες τους  που εμφιλοχωρούν στη Κοινοβουλευτική Ομάδα, στα Κυβερνητικά όργανα, στη δημόσια διοίκηση , όλα όσα αντιλαμβάνονται ως  «οφίτσια»  τους.……. Ικανότατοι  με την επιδοματική πολιτική τους να ανακυκλώνουν και να επιδοτούν την αισχροκέρδεια, και να αυξάνουν τις ανισότητες.  Μήπως δεν άνοιξαν  με φόρα την πόρτα στη λεηλασία της πρώτης κατοικίας αφού δε τους έφτανε το υπάρχον θεσμικό  πλαίσιο αλλά φρόντισαν να καταργήσουν ακόμα και τη μικρή προστασία που επιβάλλονταν από αυτό?  

Οι εργασιακές σχέσεις και το ασφαλιστικό είχαν τη τιμητική τους στην αυτοδύναμη  Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας : Κατάργησε το 8ωρο, παλινόρθωσε την ατομική σύμβαση, αποδόμησε ακόμα περισσότερο τις  συλλογικές συμβάσεις και  διαδικασίες, αποδυνάμωσε και υποβάθμισε κάθε ελεγκτικό μηχανισμό με τη κατάργηση του ΣΕΠΕ  και όπως έγραψε σε άρθρο του  ο ομότιμος καθηγητής εργατικού Δικαίου ΑΠΘ  κ. Άρις Καζάκος «για να παραφράσουμε τον Πασκάλ , η Νέα Δημοκρατία αφαίρεσε ισχύ από το εργατικό δίκαιο και έδωσε δίκαιο στην ισχύ του εργοδότη» Λοιδόρησε   ο Κ. Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία την «13^η σύνταξη» όπως την θέσπισε και την επανάφερε η κυβέρνηση Τσίπρα το 2019 και τι έκανε ? Την κατάργησε τελείως ………….    Στέρησε 4 δις ευρώ (1δις ανά έτος) από τους συνταξιούχους στα  4 χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας . Αντίθετα  «έσπρωξε» πάνω από 10 δις € με απευθείας αναθέσεις και ειδικούς διαγωνισμούς με πρόσχημα τη πανδημία!!!!!!

Ευτέλισαν  τον Πολιτισμό  και άφησαν  τον κόσμο της Τέχνης  χωρίς δικαιώματα χωρίς καμία στήριξη την περίοδο της πανδημίας.  Προσπάθησαν να τον   αποτελειώσουν πρόσφατα  στη περίοδο της μεγάλης ανάπτυξης, όπως διακηρύσσουν  αυτάρεσκα οι ίδιοι. Με  αποκορύφωμα το  πρόσφατο προεδρικό Διάταγμα, Π.Δ. 85/22, ισοπεδώνοντας προς τα κάτω τους καλιτέχνες των παραστατικών τεχνών, με την υποβάθμιση των πτυχίων τους σε απολυτήρια λυκείου, συμπαρασύροντας έτσι και τα  εργασιακά τους δικαιώματα.  Δεν αναγνωρίζουν ως τριτοβάθμιας εκπαίδευσης τα πτυχία σχολών θεάτρου με το κύρος και την ιστορία  του Εθνικού και του Κρατικού Θεάτρου, για να ανοίξουν το δρόμο  σε σχολές τύπου college!!

Αυτή είναι η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη και της νέας Δημοκρατίας Η Ελλάδα της ακρίβειας, της διαφθοράς, της αναξιοκρατίας της οικογενειοκρατίας,  της θεσμικής καταρράκωσης η Ελλάδα της Αδικίας.  Η Ελλάδα της κυβερνητικής αυτοδυναμίας της νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη αυτοδυναμίας. Και θέλει άλλα τέσσερα χρόνια αυτοδυναμίας λέει, αντιπαραβάλλοντας ως «τερατογέννεση» τις κυβερνήσεις προγραμματικής συνεργασίας. Ο λόγος του  παραμένει διχαστικός, αλαζονικός και τοξικός ακόμα και όταν επιχειρεί την λεκτική κατ΄ επίφαση συγνώμη (αλήθεια δεν έμαθε ακόμα ότι ως  «μετάνοια» η συγνώμη είναι μία ακόμα λέξη  όταν δεν συνοδεύεται από αλλαγή συμπεριφοράς???) ή όταν προσπαθεί  να περάσει τη φράση «όλοι φταίμε»  και να καταστήσει στερεοτυπικό το σχήμα «όλοι ίδιοι είναι» που αποτελεί εκτός των υπολοίπων και βαθύ τραύμα στην αστική μας δημοκρατία.

ΟΧΙ λοιπόν δεν είμαστε όλοι ίδιοι….. δε έχουμε τις ίδιες αξίες, δεν υπηρετούμε τα ίδια συμφέροντα, δεν έχουμε ούτε την ίδια αφετηρία, ούτε την ίδια ταυτότητα. Για τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη η κοινωνική αδικία είναι κανονικότητα, φυσική τάξη, για το ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη  Τσίπρα  το ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΠΑΝΤΟΥ δεν είναι ένα απλό σύνθημα, είναι ένα εθνικό σχέδιο για την ανασυγκρότηση του κράτους, για την ανάταξη της οικονομίας για την προστασία της κοινωνίας,  μια ανάσα ζωής για την ίδια τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Για τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη η αυτοδυναμία είναι ο πολιτικός κανόνας μιας «νεοφιλελεύθερης σταθερότητας»   με τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής και τη στήριξη  των λίγων, για το ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη  Τσίπρα η προοδευτική   κυβέρνηση συνεργασίας αποτελεί ανάγκη για τη χώρα, για την πολιτική αλλαγή και τις  βαθιές τομές που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία. Η σταθερότητα προϋποθέτει και απαιτεί   δημοκρατικές  συναινέσεις. 

Αυτές οι εκλογές λοιπόν, με τη σχεδόν απλή αναλογική,  είναι μια πρόκληση και μια ιστορική ευκαιρία   έμπρακτης απάντησης σε όλα τα διλλήματα  που μας ταλαιπωρούν ως κοινωνία πολλές δεκαετίες (και που συνόψισε  ο Αλέξης Τσίπρας σε πρόσφατη ομιλία του) : Αλήθεια ή συγκάλυψη  ? Δημοκρατία ή  Οικογενειοκρατία,  Εντιμότητα ή διαφθορά? Δικαιοσύνη για όλους ή προνόμια για λίγους?

Ας μην την αφήσουμε να πάει χαμένη.