Μια ώρα με την Όλγα

Μια ώρα μάθημα ζωής. Για το πώς όταν όλα σου έρχονται ανάποδα στη ζωή, εσύ να το παλεύεις. Όσο κι αν η κατάθλιψη θεριεύει, εσύ να την ξεγελάς. Και όσο κι αν πονάς μέσα σου εσύ να χαμογελάς και να λες “ευχαριστώ” ακόμα και στον καλό λόγο του άλλου.

Αυτά μου έμαθε η Όλγα σήμερα. Που στην πρώτη χειραψία, μου πρόσφερε να πιώ ή να φάω κάτι. Αυτός ο άνθρωπος που αναζητά το ευρώ και το μεροκάματο καθημερινά για να τα βγάλει πέρα.

“Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου”

Η Όλγα είναι πωλητής του περιοδικού Σχεδία τα τελευταία εφτά χρόνια. Θύμα της κρίσης. Πουλούσε αυθεντικά cd σε λαϊκές και πανηγύρια. Έστηνε τον 8μετρο πάγκο της και ήταν η πιο φημισμένη. Με το σταθερό κοινό της και την προσεγμένη πραμάτεια της. Τον πλήρωνε τον πάγκο για να βρίσκεται εκεί, καθόλα νόμιμη. Χιλιάδες ευρώ το ενοίκιο, τα παράβολα και οι εισφορές.

Περισσότερο η κρίση, λιγότερο το downloading και οι τζίροι μειώθηκαν. Δεν άντεξε άλλο. Την ίδια ώρα ο σύζυγος οικοδόμος. Μεροκάματο πουθενά. “Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Εγώ ο αυτόνομος άνθρωπος να μην έχω εισόδημα να ζήσω” μου λέει εξιστορώντας την ζωή της. Μια ώρα είχε μαζί μου, δεν θα μου ξέφευγε να της πάρω συνέντευξη.

Από την ανεργία σε τουρνουά στη Σκωτία

Έψαχνε για δουλειά η Όλγα. Και της σύστησαν την Σχεδία. Ένιωσε πολύ όμορφα από την πρώτη μέρα. Εκεί που ήταν στα κάτω της, βρέθηκε σε λίγο χρονικό διάστημα στην ομάδα ποδοσφαίρου αστέγων. Τον γιο της ήθελε να πάει αρχικά γιατί λόγω αδυναμίας τον σταμάτησε από την ακαδημία που έπαιζε ποδόσφαιρο. Και τελικά όχι μόνο έμεινε εκείνη στην ομάδα αλλά πήγαν σε τουρνουά στη Σκωτία και κατέκτησαν την 6η θέση. Από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της τα τελευταία χρόνια.

Δεν σταμάτησε όμως εκεί. Προσπαθεί να κάνει κι άλλα μεροκάματα. Όπου βρει. Πρέπει να επιβιώσει. Με τη Σχεδία, μου λέει, μπορώ να πάω και να πάρω τα βασικά που μου χρειάζονται κάθε μέρα. Κι ας εμφανίστηκαν προβλήματα υγείας, εκείνη το παλεύει με την ορθοστασία. Και ελπίζει να μπορεί να δει σύντομα το εγγονάκι της που βρίσκεται στην Αθήνα.

Οι ιστορίες με τον κόσμο

Δεν μπορούσα να μην την ρωτήσω για την ανταπόκριση του κόσμου. Συγκινείται. Πολύ αγάπη δέχομαι, μου λέει. Όλοι όσοι στέκονται να αγοράσουν της δίνουν κουράγιο. Συνειδητοποιημένοι αναγνώστες, σχολιάζω. Και τις λένε τις δικές τους δυσβάσταχτες ιστορίες. Σαν να βρίσκουν ο ένας το κουράγιο από το βάσανο του άλλου. Θυμήθηκε και έναν κύριο. Που μια μέρα με πολύ κρύο, την είδε σε μια γωνιά μίλησαν και της αγόρασε ένα περιοδικό. Μετά από λίγο επέστρεψε με μια σακούλα. Μέσα στη σακούλα είχε ένα ολοκαίνουργιο ζευγάρι γάντια. “Ακόμα αυτά φορώ” λέει και μου τα δείχνει με ένα πλατύ χαμόγελο. Βέβαια δεν είναι όλα ρόδινα.

Υπάρχουν και οι μέρες όπου κανείς από τους περαστικούς δεν σταματά να δώσει 4 ευρώ να πάρει ένα εξαιρετικό περιοδικό. Υπάρχουν και οι μέρες που ένα ιδιοκτήτης μαγαζιού θα θεωρήσει ότι του χαλάει την βιτρίνα. Και ας είναι 10 βήματα μακριά. Υπάρχουν και οι στιγμές που θα την αντιμετωπίσουν ως επαίτη και όχι ως επαγγελματία. Και αυτές είναι οι χειρότερες. Αλλά η Όλγα δεν το βάζει κάτω…

Ενα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους της Σχεδίας και τον καλό φίλο Αλέξανδρο Τανασκίδη Λαμπουσνάκη που μου έδωσαν την ευκαιρία να στηρίξω με τον δικό μου τρόπο την Όλγα στην σημερινή δράση “Πωλητής για μια ώρα”.

Κάποια στιγμή ο καθένας από εμάς θα περάσει μπροστά από έναν πωλητή του περιοδικού Σχεδια. Για εμάς είναι 4 ευρώ. Για αυτούς είναι το γάλα, το ψωμί, το φαγητό τους. Η ασφάλιση τους. Αλλά περισσότερο είναι η ανάταση ηθικού. Ότι αξίζει να παλέψουν. Ένα χέρι βοηθείας σε αυτόν που έπεσε για να σταθεί στο πόδια του. Μπορούμε να το κάνουμε καθημερινότητά μας. Μπορούμε…