Μία εβδομάδα σε εφαρμογή γνωριμιών

Αγαπητό TheOpinion,

Γνωρίζω ότι δεν είναι τέτοια η φύση της σελίδας σας, όμως καθώς σας παρακολουθώ, εντοπίζω συχνά δημοσιεύσεις που αφορούν τις ερωτικές σχέσεις ή και ζητήματα ψυχολογίας. Έτσι, θα ήθελα να μοιραστώ την εμπειρία μου, και ίσως, εν τέλει να γίνει «τροφή» για προβληματισμό ή έστω, να νιώσει κάποιος ή κάποια εκεί έξω ότι ταυτίζεται.

Θα με ρωτήσετε, αφού έχεις την ευκαιρία να μοιραστείς ένα βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γιατί επιλέγεις να γράψεις; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Γιατί μερικές φορές, κάποια πράγματα έχουν άλλη «γλύκα» να τα κάνουμε όπως παλιά. Έτσι και το φλερτ.

Πριν μπω στο θέμα μας, να σας συστηθώ (χωρίς ονόματα). Είμαι 27 ετών, μεγάλωσα στην ανατολική Θεσσαλονίκη, τον τελευταίο χρόνο δουλεύω σε ένα γραφείο στο κέντρο ενώ παράλληλα βγήκα από μία μακρόχρονη σχέση, κάτι που με ώθησε να μετακομίσω από τα ανατολικά, στο κέντρο της πόλης.

Πολλές αλλαγές μαζεμένες για έναν μόνο χρόνο ε; Κι εγώ τώρα που «κοιτάζω» πίσω, ίσως και να μην πιστεύω ότι άλλαξαν τόσα πολλά στη ζωή μου σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτό όμως που δεν άλλαξε ανά τα χρόνια, ήταν η έντονη διάθεσή μου να ερωτευτώ. Μου αρέσει να νιώθω αυτόν τον ενθουσιασμό, την έξαψη, τις «πεταλούδες» στο στομάχι όταν βλέπεις αυτόν που σου αρέσει. Ίσως αυτός να ήταν και ο πραγματικός λόγος που αποφάσισα να φύγω από μία τόσο μακρόχρονη σχέση. Γιατί απλά οι πεταλούδες έγιναν…κάμπιες.

Κάποια στιγμή, γνώρισα τυχαία μία καινούργια «πεταλούδα», ας τον πούμε Κ. Περάσαμε κάποιες πολύ προσωπικές στιγμές μαζί, αν με καταλαβαίνεις. Στην αρχή μιλούσαμε καθημερινά για τα πάντα, και λίγο πιο σπάνια βρισκόμασταν για το…έτσι. Ο καιρός πέρασε και πλέον δεν μιλούσαμε τόσο όσο στην αρχή. Εγώ όμως, σε αντίθεση με τον Κ, όπως αποδείχτηκε, δέθηκα. Έτσι αποφάσισα να του εκφράσω τα συναισθήματα μου, και spoiler alert πήγα κουβά.

Και κάπως έτσι, φτάνουμε σε ένα βράδυ Πέμπτης που καθόμαστε με την κολλητή μου, ας την πούμε Λ, στον καναπέ του σπιτιού μου, και συζητάμε για τί πράγμα άλλωστε; Για τον Κ. Ως γνήσια αμετανόητη εγωίστρια (ή και όχι), για 100η φορά της λέω την ατάκα που ποτέ καμία σωστή κολλητή δεν θα πιστέψει: «Τελείωσε, δεν θα ξανά ασχοληθώ μαζί του». (Γελάστε ελεύθερα μαζί μου, δεν με πειράζει)

Το ένα έφερε το άλλο και αποφάσισα να κατεβάσω, για πρώτη φορά στα 27 μου χρόνια, τη γνωστή εφαρμογή του διαβόλου, με σκοπό να κοινωνικοποιηθώ με το αντίθετο φύλλο, καθώς το τελευταίο διάστημα, λόγω δουλειάς και παράλληλων σπουδών, δεν βγαίνω και πολύ συχνά.

Κάνω, λοιπόν, το προφίλ μου λίγο γρήγορα και τσαπατσούλικα οφείλω να ομολογήσω, αφού έπρεπε να επιλέξω μεταξύ δεκάδων χόμπι, ιδιαιτεροτήτων και συνηθειών μου, αλλά την ίδια στιγμή και εγώ και η Λ, βαριόμασταν να ασχοληθούμε τόσο πολύ. Διαλέγουμε και μία κάπως ευπαρουσίαστη πρόσφατη φωτογραφία μου, και αρχίζουμε να «περιηγούμαστε». Αρχικά να πω, πως η πρώτη εντύπωση δεν ήταν καθόλου καλή για εμένα.

Ακόμα δεν έχω καταλάβει πως φτιάξαμε έναν κατάλογο με ανθρώπους και τους «ξεδιαλέγουμε» όπως τις μπλούζες στο παζάρι για να βρούμε το σχέδιο και το νούμερο που «μας κάνει». Μου φάνηκε εντελώς απάνθρωπο, αλλά τι να κάνεις; Έτσι έχουν οι καιροί, λέω από μέσα μου και προχωρώ.

Χρειάστηκαν μερικά μόνο λεπτά για να «κατακλυστεί» το κινητό μου από ειδοποιήσεις για «ματσαρίσματα» και μηνύματα «υποψήφιων». Μέχρι εκεί όλα καλά. Και μετά… Το πιο άβολο συναίσθημα που έχω νιώσει. Ακόμα πιο άβολο και από τζιν που δεν μου χωράει πια αλλά κάνω gaslight στον εαυτό μου ότι φταίει που είναι φρεσκοπλυμένο και όχι τα παραπάνω κιλά που πήρα τώρα τελευταία…

Να εξηγήσω, όμως, τι εννοώ: Συνολικά μου ήρθαν 10 μηνύματα. Από τα 10 οι εφτά στο τρίτο μήνυμα που ανταλλάξαμε μου ζητούσαν να έρθουν στο σπίτι μου να κοιμηθούμε μαζί ή να «πάμε σε μία θέα μόνοι μας». Πείτε με πουριτανή, αλλά γιατί να καλέσω στο σπίτι μου έναν παντελώς άγνωστο που μέχρι στιγμής δεν πρόλαβε να μου δώσει έναν καλό λόγο για να περάσει την πόρτα του προσωπικού μου χώρου;

Θέλω να πω, όλο το σκηνικό ήταν εντελώς διεκπεραιωτικό. Σαν να κάθομαι στην ουρά του γκισέ και απλά να βιάζομαι να «κάνω τη δουλειά μου». Και ποια είναι εν τέλει αυτή η δουλειά που δεν απαιτεί χρόνο να γνωρίσεις τον άλλον; Τις συνήθειές του, τα χόμπι του, την καθημερινότητά του, τι του αρέσει και τι όχι; Σαν να πρέπει υποχρεωτικά να μου αρέσεις τόσο πολύ ώστε να φτάσουμε στο 10ο level απλά επειδή μου έστειλες μήνυμα γιατί αλλιώς χάνουμε τον χρόνο μας.

Με τα πολλά και τα λίγα, όσο κι αν προσπάθησα να πείσω (χωρίς καμία απολύτως επιτυχία) ορισμένους από αυτούς ότι δεν καλώ αγνώστους στο σπίτι μου, και καλό θα ήταν να γνωριστούμε λίγο καλύτερα πριν φτάσουμε στο σημείο να κοιμηθούμε μαζί, μία εβδομάδα μετά έσβησα την εφαρμογή.

Δεν ξέρω αν θα την ξανά κατεβάσω, σίγουρα όμως με έκανε να πειστώ ότι αν και ζούμε σε μία περίοδο που φαίνεται ότι ακόμα και το φλερτ γίνεται σχεδόν από υποχρέωση, η ψυχή σου ξέρει πάντα καλύτερα. Κι αν είναι ο ρομαντισμός που λείπει, ίσως ήρθε η ώρα να τον ξανά φτιάξουμε από την αρχή. Με νέα μορφή, νέους άτυπους κανόνες, αλλά σίγουρα όχι στη γλώσσα του 0 και 1. Είμαστε καλύτεροι από αυτό.