Συναυλίες και Σκουπίδια: Το χάος που αφήνουμε πίσω μας

Με αφορμή τις δύο συναυλίες του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο Θέατρο Γης, αλλά και ακόμη πολλά καλλιτεχνικά δρώμενα, που ενώ αυτά σου γεμίζουν την ψυχή, εσύ τους ευχαριστείς με…σκουπίδια.

Δεν είναι λίγες οι φορές που ένας χώρος γεμάτος φωνή, παλμό, τέχνη και θέαμα για πολλές ώρες, καταλήγει σκουπιδότοπος. Η συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στη Θεσσαλονίκη είναι μόνο η αφορμή για την προσπάθεια ανάλυσης του φαινομένου αυτού, μήπως και καταλάβουμε πόσο άσεμνο είναι αυτό που συμβαίνει.

Χιπ χοπ, έντεχνα, ροκ, τραπ και άλλα πολλά είδη μουσικής ευχαριστούν τον κάθε ένα μας ξεχωριστά. Πληρώνουμε το εισιτήριο μας, παίρνουμε την μπίρα μας και ετοιμαζόμαστε για συναυλία. Χαρά απόλαυση και ενθουσιασμός μας γεμίζουν καθ όλη τη διάρκεια του προγράμματος.

Και μετά: Το χάος. Ο χώρος αδειάζει και πίσω μένουν μόνο τα σκουπίδια μας. Γήπεδα, θέατρα και χώροι γεμάτοι αφρολέξ, κουτάκια μπίρας, μπουκάλια, αποτσίγαρα και χαρτιά που μπορεί να πήραμε από την είσοδο, αλλά αποφασίσαμε να τα αφήσουμε στην άκρη της κερκίδας.

Είναι θέμα παιδείας; Ναι. Νοοτροπία  που δεν έχει να κάνει με το κοινωνικό σου στάτους ή το εκπαιδευτικό σου επίπεδο. Έχει να κάνει είτε με το πως έμαθες (που η ατάκα «στο σπίτι σου έτσι θα έκανες;» ταιριάζει  πλήρως στην κατάσταση) είτε με το πόσο δεν σε νοιάζει.

Είναι γνωστό ότι τον άνθρωπο δεν τον νοιάζει τι αφήνει πίσω του. Για άλλη μια φορά θα περιμένει να κάνει κάποιος άλλος την «δουλειά» του.