Η σύγχρονη επικαιρότητα της 3ης του Σεπτέμβρη 1974

Αρθρογραφεί  στο TheOpinion ο Χάρης Τσιόκας, πρώην βουλευτής  και μέλος της ΚΕ Προοδευτική- Συμμαχίας ΣΥΡΙΖΑ. 

Οι εξελίξεις της κυβερνητικής περιόδου επιβεβαιώνουν πόσο ατελέσφορη και αδιέξοδη είναι η «συνταγή» των νεοφιλελεύθερων πολιτικών για τη χώρα τους πολίτες ,την οικονομία!

Όχι μόνο στα εθνικά θέματα , με τη στρατηγική του δεδομένου και άνευ όρων πειθαρχημένου μεγέθους που ακολουθεί ΝΔ και κ Μητσοτάκης ,αλλά και στην οικονομία που στο όνομα των «δημοσιονομικών » υποχρεώσεων διαμορφώνονται πλαίσια αχαλίνωτης ολιγοπωλιακής κερδοσκοπίας

Δυστυχώς σ αυτό το συγκεκριμένο περιβάλλον ο προοδευτικός χώρος δείχνει στην καλλίτερη εκδοχή ρευστοποιημένος και αδύναμος να εκφράσει μια προοδευτική πλειοψηφία με προγραμματική ενότητα διακυβέρνησης .

Οι διεργασίες των ηγετικών ομάδων προτάσσουν το ρόλο των προσώπων και όχι τη συμβολή στη διαμόρφωση πλειοψηφία με την κοινωνια ενεργό

Η κοινωνία στις πρόσφατες εκλογές έδειξε ότι : Απαιτείται σχέδιο προοδευτικό, που θα σχετίζεται με την παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση, με συνοχή που θα δίνει πρόσβαση σε όλους στα κοινωνικά αγαθά και δημοκρατία.

Και αυτό πλέον με τη σειρά του εμφανώς συνδέεται με την προώθηση προοδευτικών πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών στην Ευρώπη και την Ελλάδα και στη Μεσόγειο

Είναι η ώρα των διακριτών προοδευτικών πολιτικών , σε αντιπαράθεση με την Ευρώπη των πολλαπλών ταχυτήτων που προωθεί ο νεοφιλελευθερισμός σε συνεργια με τη δεξιά σοσιαλδημοκρατία και με τους εγχώριους συμμάχους του.

Γεγονός που έγκαιρα -με την ιδρυτική διακυρηξη – ο Ανδρέας Παπανδρέου διέβλεπε, προωθώντας με το σοσιαλιστικό κίνημα πρωτοβουλίες συναντήσεων με ηγέτες που επιδίωκαν μια προοδευτική πολιτική ανάπτυξης.

Επίκαιρη η διακυρηξη της 3ης του Σεπτέμβρη

Το κοινωνικό αίτημα λοιπόν παραμένει αναλλοίωτο και αφορά την ανάγκη εξειδίκευσης οδικού χάρτη με ευδιάκριτες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες προκειμένου η έξοδος απο τα αδιέξοδα «νεοφιλελεύθερα μνημόνια» να σχετίζεται τόσο με εφαρμοσμένες πολιτικές που θα αφορούν την παραγωγική ανασυγκρότηση με δίκαιη συμμετοχή των συντελεστών στους κινδύνους και τις ευκαιρίες όσο και την κοινωνική συνοχή με αλληλεγγύη και τη δημοκρατία…

Είναι η ώρα να διεκδικηθεί η επάνοδος στην πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που σηματοδότησε ο Ανδρέας Παπανδρέου με τη συμφωνία των τότε πολιτικών δυνάμεων

Σήμερα όπως καταγράφουν όλα τα δεδομένα κανένα προοδευτικό κόμμα δεν μπορεί μόνο του

Το στοίχημα βρίσκεται ακριβώς στην ικανότητα του προοδευτικού χώρου και της πληθυντικής αριστεράς να ανταγωνιστεί σ αυτές τις εκλογές πλειοψηφικά , με τις δυνάμεις της συντήρησης και τους προθύμους της ,ώστε να συγκροτηθεί με προγραμματικό λόγο και ευδιάκριτες κοινωνικές συμμαχίες ένας εναλλακτικός δρόμος διακυβέρνησης ωφέλιμος όχι για τους λίγους αλλά για τους πολλούς και τη χώρα.

Η 3η του Σεπτέμβρη γίνεται επίκαιρη γιατί και σήμερα ,με το διαχρονικά επίκαιρο πλαίσιο της, διεκδικεί από τις δυνάμεις της αριστεράς της οικολογίας και του δημοκρατικού σοσιαλισμού να γίνει ευδιάκριτος ο δρόμος που αγωνίζεται όχι απλά για τη διαμόρφωση ενός προοδευτικού μετώπου αλλά της προοδευτικής διακυβέρνησης που έχουν πλέον ανάγκη η χώρα ,η πραγματική οικονομία και οι πολίτες.

Με αφορμή τόσο τη νέα πολιτική περίοδο όσο και την επέτειο της διακυρηξηςωτης 3ης του Σεπτέμβρη θέλω να υπογραμμίσω το εξής:

Η ανασύνθεση και ανασύνταξη της μεγάλης παράταξης του αριστερού, προοδευτικού, σοσιαλιστικού και ριζοσπαστικού χώρου προϋποθέτει πολιτικό προοδευτικό σχέδιο σε προγραμματική βάση και ευδιάκριτη την κοινωνική συμμαχία που θα έχει λόγους να το στηρίξει

Και ταυτόχρονα πρέπει να έχει ένα και μόνο ένα μέτωπο αντιπαράθεσης, που θα αφορά τον διχαστικό κοινωνικά και αναπτυξιακά νεοφιλελευθερισμό και όσους ευθέως η παράπλευρα τον εκφράζουν.

Αυτή είναι η παρακαταθήκη του Ανδρέα και ο πυρήνας της ιδρυτικής διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη.

Προϋποθέτει παράλληλα και μοντέλο προοδευτικής πολιτικής διακυβέρνησης και κομματικών δομών που να είναι ικανές να διασυνδέονται και να εξειδικεύουν , δηλαδή να εφαρμόζουν πολιτικές με διακριτούς και μετρήσιμους κοινωνικά -παραγωγικά οικονομικά και δημοκρατικά προοδευτικούς στόχους υπέρ του κοινωνικών και παραγωγικών δυνάμεων που εκφράζει.

Το κοινωνικό Και σήμερα αίτημα -όπως ακριβώς και την 3 Σεπτέμβρη του 74 με τον Ανδρέα -μεταφράζεται και πάλι στην ανάγκη ο προοδευτικός χώρος να διασυνδεθεί πολύπλευρα με την κοινωνία και τις διεργασίες της , για να έχει σταθερό νήμα αλληλοτροφοδότησης , με τους παραγωγικούς, οικονομικούς χώρους.

Για να μετασχηματίζει τις ανάγκες σε πολιτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης.

Το αίτημα λοιπόν δεν είναι η μετάλλαξη σε δεξιά σοσιαλδημοκρατία συστημικ συμπλήρωμα ,ούτε περιχαράκωση σε μια αριστερά της διαμαρτυρίας ,άλλοθι στον νεοφιλελευθερισμό . Πολύ περισσότερο δεν πρέπει να βρει έδαφος αποδοχής ο βεντετισμός με αντιπαραθέσεις προσώπων και όχι πολιτικών

Οι μεταλλάξεις κομματικών σχηματισμών ,σε θολά ως προς την ταυτότητα και το όνομα, θνησιγενή και ερμαφρόδιτα κόμματα, και η «άθροιση αξιωματούχων» σε σχήματα «απολιτίκ» με ολίγον κέντρο, ολίγη αριστερά και κεντροδεξιά », δεν πρόκειται να βρουν κοινωνική αποδοχή, δεν μπορούν να γίνουν καν βιώσιμα, γιατί θα απουσιάζει το… με «ποιους και για ποιους» !

Γι αυτόν έλλωστε το λόγο ο Ανδρεας Παπανδρέου απέρριπτε ως επικίνδυνους τους «διμέτωπους»!

3 Σεπτέμβρη ’74 – 3 Σεπτέμβρη 2024

Επαναφέρω λοιπόν τη συζήτηση στο θέμα.

Το σοσιαλιστικό τότε κίνημα ΠΑΣΟΚ, έλεγε Τότε ο Ανδρέας, είχε ένα μόνο μέτωπο αντιπαράθεσης, τον νεοφιλελευθερισμό, και στη βάση αυτή με προγραμματικό λόγο διαμόρφωνε την κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία.

Θυμίζω ότι κριτική τότε του σοσιαλιστικού χώρου ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα στις δυνάμεις ή τα πρόσωπα που αυτοπροσδιορίζονταν στον πόλο της «άλλης Αριστεράς» δεν ήταν ποτέ αντίπαλη αλλά σχετιζόταν με θέματα δηλαδή τις λάθος επιλογές τους να υπηρετήσουν αυτό τον στόχο.

Παράλληλα θυμίζω πως οι πρωτοβουλίες των τότε στελεχών στους κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους έδειχναν ότι είναι προτεραιότητα η επιδίωξη προοδευτικών συμμαχιών για την προώθηση των αλλαγών υπέρ της κοινωνίας, της ανάπτυξης και της δημοκρατίας.

3 Σεπτέμβρη .. 74 ..έχει δημιουργήσει παρακαταθήκη και ρίζες στην κοινωνία και αυτό θυμίζει πως:

Τα κόμματα πρέπει να έχουν και ρίζες και μνήμες!

Πολύ περισσότερο να διαλέγουν την όχθη της μάχης που αγωνίζονται: Δηλαδή αν δηλαδή εργάζονται για τη συγκρότηση προοδευτικής η συντηρητικής πλειοψηφίας.

Ακριβώς λοιπόν γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει να απορρίπτουμε συμπεριφορές θυμικού που θολώνουν την αντίθεση ανάμεσα στην πρόοδο και τη συντήρηση

Η παρακαταθήκη του Ανδρέα Παπανδρέου με την 3η του Σεπτέμβρη είχε και έχει θα έχει την σύγχρονη επικαιρότητα… ασφαλώς όμως γι όσους επιλέγουν την προοδευτική όχθη…

Τα μηνύματα της διακυρηξης της έχουν σύγχρονες αναγωγές και μπορούν να αποτελέσουν τη βάση μια νέας συνάντησης όλων των ρευμάτων με καθαριστικη την συμβολή συγκρότησης κυβερνώσας παραταξης με προγραμματική ενότητα διακυβέρνησης .

Είναι πολιτική αυτοχειρία η εκχώρηση της διακυβέρνησης για τα επόμενα χρόνια σ ένα κόμμα ,τη ΝΔ ,και τα παρακολούθηματα της γιατι ο προοδευτικός χώρος αδυνατεί να ανταποκριθείτε στο καθαρό αίτημα της υπαρκτής πλέον κοινωνικής αντιπολίτευσης.