Η «Μεγάλη Ιδέα» της Κεντροαριστεράς

Αρθρογραφεί στο TheOpinion ο Στάθης Δημόπουλος, Νομικός, για την επόμενη μέρα της Κεντροαριστεράς. 

Η συνενωση των προοδευτικών – κεντροαριστερών δυνάμεων σήμερα αποτελεί τη μοναδική λύση για δημιουργία μιας καθαρά προοδευτικής κυβερνησης (στόχος)απέναντι στην παντοκρατορία του Κ.Μ . Δεν θα μιλήσουμε όμως για τα κόμματα του δήθεν προοδευτικού τόξου (δήθεν καθώς πολλές φορές αυτοπορσδιορίζονται προοδευτικά και κεντροαριστερά )ήτοι του ΣΥΡΙΖΑ του ΠΑΣΟΚ της Νέας Αριστεράς , της Πλεύσης Ελευθερίας και του Μέρα25 αλλά για την έννοια της κεντροαριστεράς και πως αυτη πρέπει να λειτουργήσει . “ Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις”. Επιβάλλεται δηλαδή, πρώτα να διευκρινιστεί πώς προσδιορίζεται το “προοδευτικό πρόσημο” και η “κεντροαριστερά”.

Κεντροαριστερά τι είναι λοιπόν? Είναι ένας ευρύς πολιτικός και κοινωνικός χώρος, ένας συνδυασμός της κεντρώας φιλελεύθερης πολιτικής και της αριστερής πολιτικής, η οποία προωθεί και στοιχεία σοσιαλιστικής πολιτικής πάνω σε κοινωνικά θέματα.

Τα κόμματα και οι συλλογικότητες της κεντροαριστεράς στοχεύουν στη δημιουργία μίας οικονομίας όπου το κράτος παρεμβαίνει για να στηρίξει τους πιο αδύνατους φορολογώντας τους πλούσιους και την μεσαία τάξη.

Παράλληλα στην πολιτική ατζέντα βρίσκονται ψηλά τα πάσης φύσεως ανθρώπινα δικαιώματα, ο χωρισμός εκκλησίας κράτους , το μεταναστευτικό, η ειρήνη και γενικότερα μια πολιτική με επίκεντρο τον άνθρωπο , τις ελευθερίες του και τα δικαιώματα του.

Για παράδειγμα η νομιμοποίηση καύσης νεκρών, ο γάμος μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών και σε θέμα επικαιρότητας η αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης και το πάγιο αίτημα για κατάπαυση του πυρός.

Όλα αυτά με έναν πιο κινηματικό τρόπο διεκδίκησης και άσκησης πολιτικής. Φυσικά μέσα σ αυτό το ευρύ φάσμα πολιτικών δεν εμπεριέχονται οι ακραίες φωνές. Όσο όμως ο όρος “κεντροαριστερά” οδηγεί σε “απολίτικες υπεραπλουστεύσεις” τόσο οδηγεί στις ίδιες, αν όχι χειρότερες, υπεραπλουστεύσεις με αποτέλεσμα να χάνεται η ουσία.

Το μεγάλο στοίχημα είναι αυτό. Ο ηγέτης – παράταξη μου θα συσπειρώσει όλον αυτόν τον κόσμο και θα καταφέρει να ηγηθεί της προσπάθειας χωρίς διαχωριστικές γραμμές και με ξεκάθαρο προοδευτικο πρόγραμμα απέναντι σε συντηρητικές πρακτικές.

Αλλά, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι η Κεντροαριστερά βρίσκει την κατάλληλη ηγεσία και ότι αυτή η ηγεσία κάνει τον σωστό στρατηγικό σχεδιασμό, χρειάζεται επιπλέον ένα ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο πολιτικό πρόγραμμα που θα πείσει τους ψηφοφόρους να εμπιστευτούν το νέο κόμμα. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι η μελλοντική Κεντροαριστερά θα είναι πραγματικά προοδευτική αντί για πρακτικά αντιδραστική, όπως είναι στην ουσία τα κόμματα που σήμερα προσπαθούν ανεπιτυχώς να την εκπροσωπήσουν.

Με την ελπίδα λοιπόν, μετά τις ευρωεκλογές όλα τα κόμματα του προοδευτικού τόξου να βάλουνν νερό στο κρασί τους . Δηλαδή να παραμεριστούν οι προσωπικές στρατηγικές στελεχών , βουλευτών κτλ του κάθε κόμματος (εκεί προσωπικά εστιάζω το πρόβλημα) και να εξαλειφθεί η πεποίηθηση “μικρό μαγαζί = ελεγχόμενο μαγαζί” για τις προσωπικές φιλοδοξίες. Αυτά …

Καλό αγώνα σύντροφοι ενθεν και ενθεν … Θα νικήσουμε.