Δεν υπάρχει μεγαλύτερη «απογοήτευση» από το να μπαίνεις σε ελληνική σχολή

Στις 31/5, δόθηκε το πρώτο μάθημα για τις φετινές πανελλήνιες και μου ήρθαν πολλά flashbacks από όταν έδινα εγώ πανελλήνιες το 2024. 

Εγώ για κάποιον λόγο είχα πολύ καλή εμπειρία με τις εξετάσεις. Φυσικά υπήρχε το άγχος, αλλά πραγματικά ήταν μια από τις καλύτερες περιόδους της ζωής μου. Όταν είσαι τρίτη λυκείου, τα έχεις λίγο όλα στα πόδια σου. Όλοι σου κάνουν τα χατίρια, σε έχουν λίγο σαν «θεό». Όσο είναι αγχωτικά (που είναι πολύ) και μιλάμε για κάθε μέρα για έναν χρόνο, τόσο όλοι προσπαθούν να σου κάνουν την ζωή εύκολη. Καθηγητές θες, γονείς, γνωστοί, φίλοι.

Προσωπικά από το γυμνάσιο είχα στοχεύσει σε μια σχολή και θεωρούσα πως άμα περάσω εκεί, θα καταφέρω τον υψηλότερο στόχο μου. Έδωσα όλες τις δυνάμεις μου και ωραιοποιούσα την σχολή και την φοιτητική  ζωή ανυπομονώντας να φύγω από το λύκειο και να ασχολούμαι με κάτι που αγαπώ. Θεωρούσα πως μόνο αυτό έχω να καταφέρω. Βέβαια, δεν το εκτίμησα μόνη μου αλλά και ο περίγυρος έβαλε το χεράκι του. Όταν όλοι, από το σχολείο, από το σπίτι από την κοινωνία γενικότερα, σε προετοιμάζουν για αυτές τις εξετάσεις και σου παρουσιάζουν ότι το να περάσεις σε μια σχολή είναι το μόνο που πρέπει να στοχεύεις είναι λίγο δύσκολο να ξεφύγεις.

Για να φτάσω στο point μου, μετά από υπερπροσπάθεια, πολύ άγχος και ξεπερνώντας τις δυνατότητες και τα όρια μου κατάφερα να περάσω εκεί που μια ζωή ονειρευόμουν. Βέβαια η χαρά κράτησε μόνο για το καλοκαίρι. Όταν ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσω την «μαγεία» του ελληνικού δημοσίου ξενέρωσα τόσο μα τόσο πολύ. Χάλια αντιμετώπιση από την γραμματεία, απαίσιες εγκαταστάσεις που εκπέμπουν μιζέρια, καθηγητές που θυμίζουν περισσότερο δημόσιους υπάλληλους παρά ακαδημαϊκούς. Τι να πρώτο διαλέξεις για να ξενερώσεις με το ελληνικό δημόσιο  πανεπιστήμιο.

Τελικά μήπως ονειρευόμουν κάτι άλλο, για το οποίο προσπάθησα τόσο πολύ και μετά κατάλαβα ότι δεν αξίζει τόση υπερπροσπάθεια. Ή μήπως η ωραιοποίηση του να μπεις σε ένα πανεπιστήμιο και το γεγονός ότι πλέον θεωρείται ο απώτερος σκοπός σου δεν σου αφήνει περιθώρια να κάνεις άλλα όνειρα. Ή μήπως φταίει το κενό που βιώνεις όταν καταφέρνεις έναν μεγάλο στόχο και μετά νιώθεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο είτε γιατί οι στόχοι που έμειναν είναι μακρινοί είτε επειδή δεν μπόρεσαν να αναπτυχθούν.