Απρόβλεπτοι ψηφοφόροι – Απρόβλεπτος κόσμος

Ένα ακόμη εκλογικό αποτέλεσμα μη αναμενόμενο. Με κοινά χαρακτηριστικά με το αντίστοιχο των εθνικών εκλογών. Αλλά και διαφορές.

Με ένα βασικό συμπέρασμα. Είναι η εποχή των απρόβλεπτων εκλογικών αποτελεσμάτων. Των απρόβλεπτων ψηφοφόρων και γενικώς ενός απρόβλεπτου κόσμου.

Ούτε και ο πιο φανατικός οπαδός της Νέας Δημοκρατίας θα περίμενε 41% για μια κυβέρνηση που πέρασε πανδημία με χιλιάδες απώλειες και σχεδόν κατάρρευση του ΕΣΥ, κρίση λόγω του πολέμου στην Ουκρανία και τρομακτική ακρίβεια. Και αν η οικονομία, τα επιδόματα και το ευρώ – έστω και δανεικό – που κυκλοφόρησε μετέτρεπε σε φαβορί τον Κυριάκο Μητσοτάκη κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει την καθίζηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κόσμος με την ψήφο του σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις σε διάρκεια ενός μήνα, εξέλεξε μια ισχυρή κυβέρνηση και μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση. Έναν μόνο παίκτη σχεδόν χωρίς αντίπαλο.

Ο Αλέξης Τσίπρας φεύγει, οι διάδοχοι κάνουν την εμφάνιση τους αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει ζαλισμένος ακόμα από τα χτυπήματα του μποξέρ. Κινείται φοβικά, απολογητικά, εσπευσμένα μέσα στο καλοκαίρι, άρον άρον χωρίς διάλογο παρά με παράλληλους μονολόγους σε περιοδείες χωρίς καν ο ένας υποψήφιος να απαντά στον άλλον.

Μόνος διασωθείς από το καλοκαιρινό ναυάγιο ο Σωκράτης Φάμελλος. Που επειδή είναι αυτός που είναι δεν έβαλε υποψηφιότητα και σεβάστηκε ότι επιλέχτηκε για μεταβατικός πρόεδρος της Κ.Ο. Γιατί για μερικούς ανθρώπους το ήθος είναι πάνω από όλα. Το κράτησε το “μαγαζί” σε ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι. Αναθάρρησε ο κόσμος βλέποντας τον να ασκεί εποικοδομητικη κριτική, μακριά από τοξικότητα και λαϊκισμό, στην κυβέρνηση. Ήταν μια όαση για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Και τέλη καλοκαιριού, εκεί στα τέλη Αυγούστου σκάει η βόμβα Κασσελάκη. Τώρα τη λέμε βόμβα. Τότε τη λέγαμε πυροτέχνημα. Ένας επικοινωνιακός ορυμαγδός 20 ημερών που όχι απλά ταράζει τα λιμνάζοντα νερά της προεκλογικής διαδικασίας αλλά προκαλείται πολιτικός σεισμός. Όλοι απέναντι του φοβικά (πλην Παππά). Δικαίως ή αδίκως. Κανείς όμως δεν στέκεται απόλυτα απέναντι στο φαινόμενο. Όλοι τους φθαρμένοι από την διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αδύναμοι επικοινωνιακά, μυημένοι στην εσωτερική ισορροπία δεν μπορούν να τον αντιμετωπίσουν.

Πολιτικά προβληματικός, χρησιμοποιεί τέλεια την εικόνα, τα κλισέ, τον στρατό των τρολ και μη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Υπάρχει από πίσω κόσμος που δουλεύει για αυτόν και φαίνεται. Που τον υποστηρίζει με κάθε τρόπο. Η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα βγαίνει μπροστά με κάθε κόστος, ο διάχυτος πολακισμος στο κόμμα επιστρέφει δυναμικά μετά από μια περίοδο με την διαγραφή παραμάσχαλα και θέλει να πάρει την εκδίκηση του και στελέχη τρίτης γραμμής τον ακολουθούν ελπίζοντας στην επόμενη μέρα και την… αμερικάνικη βοήθεια.

Και αυτός ο άνθρωπος σε ένα κόσμο της Αριστεράς, γεμάτος ιδεολόγους, ιστορικούς, ανθρώπους που υπέστησαν βασανιστήρια, που δίδαξαν πολιτική, λαμβάνει το 45% στον πρώτο γύρο και είναι φαβορί πλέον για τα καλά για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά έτσι είναι όταν υπάρχει εκλογή από τη βάση, η οποία πήρε κι αυτή την εκδίκηση της από τα κομματικά στελέχη που αρνούνταν για χρόνια να ανοίξουν τις πόρτες τους. Και ένα βασικό ερώτημα πλέον πλανιέται. Είναι Αριστερά ο ΣΥΡΙΖΑ όταν οι ψηφοφόροι του αναζητούν απλά έναν Μεσσία που δεν έχει πολιτικό λόγο,δεν γνωρίζει τι γίνεται, εμφανίστηκε από το πουθενά και τους υπόσχεται ότι θα κερδίσει τον Μητσοτάκη;

Δεν ξέρω τι θα γίνει την επόμενη Κυριακή και προσωπικά δεν θα κάνω προβλέψεις πλέον για τις εκλογές γενικότερα. Ο κόσμος είναι απρόβλεπτος. Δεν ξέρεις γιατί πάει στην κάλπη. Ναι πλέον δεν θα μου φανεί τίποτα ως έκπληξη στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Τα περιμένω όλα από τους ψηφοφόρους. Ακόμα και να βγάλουν τον Κ. Ζέρβα από τον πρώτο γύρο.