Από τη Ρώμη στη Φλωρεντία, μια… πίτσα δρόμος

Το φετινό καλοκαίρι, αν και ίσως σας φανεί λίγο νωρίς, για μένα θα περιγράφεται από μια λέξη, Ιταλία.

Η γειτονική μας χώρα, με την πλούσια ιστορία, τις πανέμορφες πόλεις σε βορρά και νότο, τους φιλόξενους κατοίκους και την μοναδική κουζίνα, κέρδισε για ακόμη μια φορά την καρδιά μου, επισκεπτόμενη την πρωτεύουσα της, τη Ρώμη, καθώς και την πανέμορφη Φλωρεντία.

Μπορεί το καυτό καλοκαίρι να μας δυσκόλεψε στην περιήγηση μας, όμως τι κάνουμε στα δύσκολα σύμφωνα με τη Ντόρις; Μα φυσικά κολυμπάμε! Έτσι λοιπόν κι εμείς «κολυμπήσαμε» από την πρώτη στιγμή που προσγειωθήκαμε στη Ρώμη, μια πόλη που σε εντυπωσιάζει σε κάθε της γωνιά σχεδόν. Πέραν των γνωστών μνημείων όπως το Κολοσσαίο, η Φοντάνα ντι Τρέβι ή το Βατικανό φυσικά, η καλύτερη συμβουλή που θα μπορούσα να σας δώσω για τις αποδράσεις σας στην Αιώνια Πόλη, είναι να μην κοιτάτε πότε κάτω, παρά μόνο ψηλά. Ακόμα και το πιο «απλό» κτίριο, έχει κάτι το εντυπωσιακό, είτε αυτό είναι η άριστη πρόσοψή του, είτε το αίθριο του.

Πριν την επίσκεψη μας, είδα πολλά βίντεο στα social media με τα μνημεία υπό τις εργασίες συντήρησης για το Ιωβηλαίο του 2025, και μπορώ να πω πως λίγο «πανικοβλήθηκα», όμως ακόμα και πίσω από σκαλωσιές, η πόλη δεν έχανε ούτε 10% της ομορφιάς της.

Στα θετικά της Ρώμης, είναι το πόσο εύκολα περπατιέται το ιστορικό της κέντρο, βλέποντας τα βασικά μνημεία της ακόμα και σε μια ημέρα με λίγη όρεξη, εκτός κι αν προτιμήσετε το μετρό, το τραμ ή κάποιο λεωφορείο. Hint: οι στάσεις του μετρό στην Πιάτσα ντι Σπάνια και στο Βατικανό είναι κλειστές λόγω έργων, τα οποία θα διαρκέσουν μέχρι το φθινόπωρο περίπου.

Ένα ακόμη θετικό είναι το άπλετο πόσιμο νερό που μπορείτε να βρείτε στις διάσπαρτες βρύσες ανά την πόλη, κάτι που σας συστήνω να εκμεταλλευτείτε μιας και το πιο φθηνό μπουκαλάκι με νερό που βρήκαμε ήταν στα 1,20€ τα 0,5 ml. Οπότε μη ξεχάσετε πέρα από ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια και το παγούρι σας, ειδικά αν την επισκεφτείτε τους θερμούς μήνες.

Σε ό,τι αφορά το φαγητό, κάτι που διαπίστωσα σε μεγάλο βαθμό σε αυτή την επίσκεψη ήταν ότι οι τουριστο-παγίδες, είναι πολλαπλάσιες στην περιοχή της Τραστέβερε, ναι κι ας φημίζεται για το φαγητό της. Αν θέλετε μια εναλλακτική, η περιοχή της βια Καβούρ, είναι κλάσης ανώτερη κατ’ εμέ. Ποιοτικότερο φαγητό, πιο οικονομικό, πιο «ήρεμα» στέκια για ένα απεριτίφ, στα οποία θα συναντήσεις περισσότερους Ιταλούς, απ΄ ότι τουρίστες.

Στα must see είναι φυσικά το Κολοσσαίο, τόσο απ΄έξω, όσο κι από μέσα με συνδυαστικό εισιτήριο για την Αρχαία Αγορά και τον Παλατινό Λόφο, τα Μουσεία του Βατικανού, με τη διάσημη Καπέλα Σιστίνα και τις δημιουργίες του Μιχαήλ Αγγέλου, η Πινακοθήκη Μποργκέζε, το Πάνθεον και τα Μουσεία του Καπιτωλίου. Όλα τα παραπάνω έχουν εισιτήριο και θα σας συνιστούσα να τα προμηθευόσασταν πριν φτάσετε εκεί για να αποφύγετε την ταλαιπωρία.

Φυσικά υπάρχουν και αξιοθέατα που δεν απαιτούν εισιτήριο και μπορείτε να τα δείτε ανά πάσα στιγμή. Αυτά είναι η Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό, η Πιάτσα ντι Σπάνια με τα πασίγνωστα σκαλιά και την κρήνη στο τέλος τους, η πολυφωτογραφημένη Φοντάνα ντι Τρέβι, η Πιάτσα Ναβόνα για φαγητό ή καφέ, οι κήποι της Βίλας Μποργκέζε, η εντυπωσιακή Πιάτσα Βενέτσια, η Πιάτσα ντελ Πόπολο με τις δίδυμες εκκλησίες και η Βία ντελ Κόρσο για τα ψώνια σας.

Κι από το… ανοικτό μουσείο της Ρώμης σε αυτό της Φλωρεντίας! «Ανεβαίνοντας» πιο βόρεια, επιλέξαμε να επισκεφτούμε την κουκλίστική, νομίζω αυτός ο χαρακτηρισμός της ταιριάζει «κουτί», αυτή πόλη της Ιταλίας.

Κι αν δεν την επισκεφτείτε, κατά τη γνώμη μου, ίσως να μη μάθετε και ποτέ πως είναι να ερωτεύεσαι μια πόλη από την πρώτη στιγμή που πατάς το πόδι σου σε αυτή. Είναι πιο μικρή και πιο «ανθρώπινη» από τη Ρώμη, ενώ μη ξεχνάμε πως το ιστορικό κέντρο της πόλης έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Λίγες ώρες ήταν αρκετές για να θαυμάσουμε τον εντυπωσιακό Καθεδρικό Ναό της Φλωρεντίας, την Πινακοθήκη Ουφίτσι με έργα των Μποτιτσέλι, Ντα Βίντσι και του Μιχαήλ Άγγελου μεταξύ άλλων, το Πόντε Βέκιο με τα μικρά κοσμηματοπωλεία, τη Βασιλική του Σάντα Κρότσε, την Πινακοθήκη της Ακαδημίας και την εκκλησία της Σάντα Μαρία Νοβέλα.

Κι αν έπρεπε να διαλέξω ένα μόνο από τα παραπάνω για να σας προτείνω, η Πινακοθήκη Ουφίτσι είναι αδιαμφισβήτητα αυτό. Από τη στιγμή που μπήκαμε μέσα, μέχρι τη στιγμή που βγήκαμε εκστασιασμένοι, η μόνιμη λέξη που αναφωνούσαμε ήταν, «απίστευτο». Το να βλέπεις τα έργα μερικών από των σπουδαιότερων καλλιτεχνών παγκοσμίως και να περπατάς στα «βήματα» τους, είναι εμπειρία ζωής!

Κι ας έκλεισα το ταξίδι με την ατάκα «την είδαμε τη Ρώμη και τη Φλωρεντία, την επόμενη φορά θα διαλέξουμε άλλες ιταλικές πόλεις», κάτι μου λέει ότι μάλλον αυτό δε θα ισχύσει…