3 Σεπτέμβρη: Η ηχώ μιας επίκαιρης διακήρυξης

Αρθρογραφεί στο TheOpinion ο Σπύρος Στατήρης, μέλος του Οργανωτικού της Νομαρχιακής Επιτροπής Εκλογικού Αγώνα Α’ Θεσσαλονίκης του ΠΑΣΟΚ

Όσοι σκωπτικά και επιτιμητικά ανοίγουν τη συζήτηση και φέτος, με αφορμή τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη εστιάζουν στο δήθεν χαρακτήρα μνημοσύνου που έχουν π.χ. οι δηλώσεις πολιτευτών και οι εκδηλώσεις των τοπικών ανά την Ελλάδα στελεχών, εν όψει μάλιστα τόσο της ΔΕΘ, αλλά κυρίως, των επερχόμενων εκλογών.

Επιμένουν , ότι η Ελλάδα που κάποτε γέννησε το ΠαΣοΚ έχει αλλάξει συθέμελα και εκείνη η ζωή έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Κυρίως, όμως, μάς εξηγούν ότι αυτή η νέα, απαιτητική και αχαρτογράφητη “μέτα”-εποχή έχει αλλάξει στον τρόπο που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την πολιτική. Άλλες συλλογικότητες, άλλοι πλουραλισμοί, με νέα ήθη και προτάγματα, μια άλλη πολιτική κουλτούρα και νοοτροπία που έχει ξεπεράσει την αισθητική και την ηθική των ‘80s.

Άρα, μας εξηγούν, όταν μιλάει κανείς γενικώς για το ΠαΣοΚ σήμερα είναι σχεδόν σαν να μιλάει για κάτι σουρεαλιστικό, π.χ για την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και τον πράσινο λαγό που έκοβε βόλτες μες στο λαγούμι της μεταπολίτευσης. Μάλιστα.

Πάμε στα τρέχοντα και φρέσκα του 2026, εν όψει των επερχόμενων εκλογών αλλά και τον “χαρισματικό” Αλέξη Τσίπρα, για τον οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ, φίλοι και αντίπαλοι, μάς εξηγούν, σχεδόν μάς νουθετούν, ότι η φωτισμένη αύρα του είναι το μόνο σοβαρό αντίβαρο έναντι του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτακη. Για ποιο λόγο όλα αυτά; Μα, επειδή έκανε…rebranding και απέναντι στον κυρίαρχο νυν πρωθυπουργό δεν μπορεί κανείς παρά να παίξει με αντίστοιχους όρους, δηλαδή

με ένα πρόσωπο,

με έναν αντί-Μητσοτάκη.

Μάλιστα.

Τόσο ωραίες και πειστικές είναι αυτές οι προσεγγίσεις που πριν λίγο καιρό οδήγησαν το πολιτικό μας σύστημα να υποδεχθεί μετά βαΐων και κλάδων ένα άλλο μεγάλο πουλέν και φωτισμένο ηγήτορα στην πολιτική ζωή της χώρας, τον μέτα-πολιτικό Στέφανο Κασσελάκη.

Αυτοί, λοιπόν, που έχουν βαρεθεί τα μνημόσυνα και έχουν κουραστεί από τις διαρκείς αναφορές σε έργα και ημέρες ενός προσώπου που κυριάρχησε με όρους μεσσία στην πολιτική ζωή της χώρας, μας εξηγούν ότι, τελικά, αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα, 52 χρόνια μετά, είναι μια συνταγή που τουλάχιστον να θυμίζει ή να παραπέμπει σε μια τέτοια φιγούρα με τέτοια χαρακτηριστικά !

Προσέξτε τον παραλογισμό:

το δήθεν βαρετό ΠαΣοΚ του 2026,

που ζει πολυτασικά,

που κάνει εσωκομματικές διαδικασίες,

που παρουσιάζει πρόγραμμα,

που καταθέτει προτάσεις διακυβέρνησης, που έχει συγκροτημένη κοινοβουλευτική παρουσία,

που έχει σηκώσει και αναδείξει συλλογικά κάθε θεσμικό ζήτημα διαφάνειας, λογοδοσίας, δικαιοσύνης και δημοκρατίας,

έχει κουράσει με την ετήσια επέτειο της 3ης Σεπτέμβρη, τους πράσινους μπαξέδες και την προσωπολατρεία «γιατί πέρασαν 52 χρόνια και ο 21ος αιώνας είναι ρευστός, διαφορετικός, πολυπολικός, πολυπολιτισμικός και δεν έχει ανάγκη από μεσσίες…».

Την ίδια στιγμή, μονοπρόσωποι κομματικοί οργανισμοί, που κύριο πρόταγμα τους είναι η αναγωγή του αρχηγού σε τοτέμ και αδιαμφισβήτητο εκφραστή μιας σχεδόν θεόπνευστης αλήθειας, για την διάδοση και την εμπέδωση της οποίας δεν χρειάζεται καμία προεργασία, κανένα όργανο, καμία διεργασία από τα κάτω, αλλά ένα face control και μια ευλογία από το …τοτέμ, είναι η μόνη απάντηση, η μόνη επαναστατική και ανατρεπτική λύση που συμβαδίζει και ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του 21ου αιώνα που είναι ρευστός, διαφορετικός, πολυπολικός, πολυπολιτισμικός …

Αν εκεί έξω υπάρχει μια λιγότερο απογοητευτική και συντηρητική προσέγγιση και ανάγνωση για τα πράγματα από αυτή που μόλις εξηγήθηκε, είμαι όλος αυτιά.

Από τον πρώτο διδάξαντα Μητσοτάκη, και μέχρι τον Κασσελάκη και τον ανασκουμπωμένο Τσίπρα, δεν είναι απλά μια σκάρτη 3ετία δρόμος, αλλά μια διαδρομή που αφήνει πίσω της κάθε λογική συνεργειών, συμπόρευσης, συμπαράταξης, έχοντας ανάγει, αντίθετα, το lifestyle, το μάρκετινγκ και την επικοινωνία σε βασικά επίδικα της σύγχρονης δημοκρατίας.

Και αυτό πράγματι είναι μια άλλη πρόταση· μια αλλαγή πολιτικής.

Η 3η του Σεπτέμβρη, πάντως, δεν είναι ούτε ευκαιρία για μνημόσυνο ούτε επίκληση μιας ξεφτισμένης κομματικής ταυτότητας για να πιούμε δυο τσίπουρα με φίλους και να χορέψουμε δυο σούστες στην Κρήτη.

Είναι, όμως, η υπενθύμιση και η υπόσχεση ότι όσο υπάρχει η ανάγκη και το λαϊκό αίτημα

για άρση των αποκλεισμών,

για ορατότητα και στήριξη των κάθε είδους μη προνομιούχων,

για συνολική ανάταξη της κοινωνίας

Το ΠαΣοΚ θα υπάρχει, όχι ως υλικό για reunion ενός λουστραρισμένου παλιμπαιδισμού, αλλά ως φορέας μιας παράταξης που έβλεπε το παρόν κατάματα, για να προτείνει και να οικοδομήσει ένα καλύτερο μέλλον.

Και αυτό είναι ένα συμβόλαιο που μένει ακόμη ενεργό, ζωντανό, επίκαιρο