Οι πιο αγχωμένοι εργαζόμενοι στην Ευρώπη βρίσκονται στην Ελλάδα

Η εικόνα της εργασίας το 2026 δεν είναι απλώς πιεστική – είναι αντιφατική. Από τη μία, οι εργαζόμενοι δηλώνουν λιγότερο συνδεδεμένοι με τη δουλειά τους κι από την άλλη, το άγχος παραμένει υψηλό, επηρεάζοντας όχι μόνο την καθημερινότητα, αλλά και την ίδια την παραγωγικότητα.

Σύμφωνα με τη Gallup και την ετήσια έκθεση State of the Global Workplace, η χαμηλή δέσμευση και το εργασιακό στρες κοστίζουν έως και το 9% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Την ίδια στιγμή, μόνο το 20% των εργαζομένων παγκοσμίως δηλώνει πραγματικά «engaged»,  το χαμηλότερο ποσοστό των τελευταίων ετών.

Ευρώπη vs Αμερική: λιγότερο άγχος, αλλά και λιγότερο engagement

Σε επίπεδο σύγκρισης, η Ευρώπη εμφανίζεται ως μια «ήπια» εκδοχή της κρίσης. Οι εργαζόμενοι βιώνουν λιγότερο άγχος σε σχέση με τις ΗΠΑ και τον Καναδά, αλλά ταυτόχρονα είναι και οι λιγότερο δεσμευμένοι επαγγελματικά,  μια τάση που συνεχίζεται για έκτη χρονιά. Αντίθετα, στη Βόρεια Αμερική παρατηρείται το αντίστροφο, δηλαδή  υψηλότερη σύνδεση με τη δουλειά, αλλά και μεγαλύτερη πίεση. Το αποτέλεσμα είναι μια παγκόσμια αγορά εργασίας που ισορροπεί ανάμεσα στην εξουθένωση και την αποστασιοποίηση.

Νότια Ευρώπη: εκεί όπου το άγχος «χτυπάει κόκκινο»

Τα στοιχεία δείχνουν ξεκάθαρα γεωγραφικές ανισότητες. Οι πιο αγχωμένοι εργαζόμενοι στην Ευρώπη βρίσκονται κυρίως στον Νότο:

Ελλάδα: 61%

Μάλτα: 57%

Κύπρος: 56%

Ιταλία: 51%

Ισπανία: 47%

Η Ελλάδα καταγράφει το υψηλότερο ποσοστό, επιβεβαιώνοντας μια πραγματικότητα που πολλοί νέοι βιώνουν ήδη στην καθημερινότητά τους: ένταση, αβεβαιότητα και πίεση χωρίς αντίστοιχη ανταμοιβή.

Στον αντίποδα, χώρες του Βορρά και της Κεντρικής Ευρώπης, όπως η Δανία (19%), η Πολωνία (22%) και η Λιθουανία (23%), εμφανίζουν πολύ χαμηλότερα επίπεδα στρες.

Ποιοι αγχώνονται περισσότερο;

Το προφίλ των πιο πιεσμένων εργαζομένων έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον — και αφορά άμεσα τη Gen Z και τους νέους millennials. Πρόκειται κυρίως για:

• άτομα κάτω των 35 ετών
• εργαζόμενους σε διευθυντικές θέσεις
• όσους δουλεύουν σε υβριδικά μοντέλα

Δηλαδή, μια γενιά που υποτίθεται ότι έχει περισσότερη ευελιξία, αλλά στην πράξη φαίνεται να κουβαλά μεγαλύτερη ευθύνη και ψυχολογικό βάρος.

Η σιωπηλή αποστασιοποίηση: το «quiet quitting»

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ένα φαινόμενο ξεχωρίζει, το λεγόμενο quiet quitting. Περίπου το 15% των εργαζομένων δηλώνει ότι δεν είναι απλώς μη δεσμευμένο, αλλά ενεργά αποστασιοποιημένο. Δεν φεύγουν από τη δουλειά τους,  αλλά «φεύγουν» ψυχολογικά. Κάνουν τα απολύτως απαραίτητα, αποφεύγουν την υπερπροσπάθεια και αποσύρονται από την εργασιακή κουλτούρα που τους πιέζει. Για πολλούς νέους, αυτό δεν είναι αδιαφορία. Είναι άμυνα.

Quiet Quitting 2.0: Πώς οι νέοι βάζουν όρια χωρίς να φαίνονται «τεμπέληδες»

Στην Ελλάδα, η συζήτηση γύρω από το quiet quitting αποκτά ιδιαίτερη διάσταση. Η αγορά εργασίας χαρακτηρίζεται από μικρές επιχειρήσεις, περιορισμένες δυνατότητες εξέλιξης και συχνά ασαφή όρια μεταξύ επαγγελματικού και προσωπικού χρόνου.

Οι νέοι εργαζόμενοι καλούνται να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ανάγκη για σταθερότητα και στην απαίτηση για αυτοπροστασία. Η δυσκολία εύρεσης καλά αμειβόμενης εργασίας καθιστά την ανοιχτή ρήξη ριψοκίνδυνη. Έτσι, η στρατηγική επιλογή ορίων -χωρίς θόρυβο- λειτουργεί ως ρεαλιστική λύση. Το Quiet Quitting 2.0 στην ελληνική πραγματικότητα συχνά σημαίνει: συνέπεια, αλλά όχι υπερδιαθεσιμότητα. Απόδοση, αλλά όχι αυτοθυσία.

Και όμως, οι Ευρωπαίοι δηλώνουν πιο «καλά» από τον υπόλοιπο κόσμο

Παρά τα χαμηλά επίπεδα engagement, η Ευρώπη εμφανίζει ένα παράδοξο: οι εργαζόμενοι δηλώνουν υψηλότερη συνολική ευημερία σε σχέση με άλλες περιοχές. Σχεδόν το 49% αναφέρει ότι «ανθίζει», έναντι 34% παγκοσμίως. Χώρες όπως η Φινλανδία, η Ισλανδία και η Δανία βρίσκονται στην κορυφή της ευημερίας, επιβεβαιώνοντας ότι η ποιότητα ζωής δεν ταυτίζεται απαραίτητα με την επαγγελματική δέσμευση.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για τη Gen Z στην Ελλάδα;

Για τους νέους εργαζόμενους στην Ελλάδα, ειδικά σε πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη, τα ευρήματα αυτά δεν είναι απλώς στατιστικά. Είναι καθημερινότητα. Υψηλό άγχος, περιορισμένες προοπτικές, αυξημένο κόστος ζωής και μια αγορά εργασίας που ζητά πολλά χωρίς να δίνει αντίστοιχα πίσω.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι περίεργο που έννοιες όπως:

• work-life balance
• quiet quitting
• soft life
• κερδίζουν έδαφος.

Η Gen Z δεν απορρίπτει την εργασία — αλλά επαναδιαπραγματεύεται τους όρους της.

Το βασικό συμπέρασμα

Το άγχος στην εργασία δεν είναι απλώς προσωπικό ζήτημα. Είναι δομικό. Και στην περίπτωση της Ελλάδας, φαίνεται να είναι πιο έντονο από οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη.  Το ερώτημα δεν είναι πλέον «πώς θα αντέξουμε», αλλά πώς θα αλλάξει το μοντέλο εργασίας ώστε να είναι βιώσιμο για τη νέα γενιά.