Τι είναι το σύνδρομο του Ναπολέοντα στους σκύλους και τι πρέπει να προσέχουν οι κηδεμόνες

Το σύνδρομο του Ναπολέοντα συνδέεται με ανθρώπους χαμηλού αναστήματος που εκδηλώνουν επιθετική συμπεριφορά, προσπαθώντας να αντισταθμίσουν πιθανές ανασφάλειες. Ωστόσο, μια αντίστοιχη αντίληψη συναντάται συχνά και στη συμπεριφορά των μικρόσωμων σκύλων, οι οποίοι ενδέχεται να αναπτύξουν ανεπιθύμητες συνήθειες εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο τους αντιμετωπίζουν οι κηδεμόνες τους.

Από το σύνδρομο του Ναπολέοντα στο σύνδρομο του μικρόσωμου σκύλου

Η ονομασία «σύνδρομο του Ναπολέοντα» προέρχεται από τον Γάλλο στρατηγό Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Παρότι δεν είχε ιδιαίτερα μεγάλο ανάστημα, ξεχώριζε για το θάρρος και την έντονη προσωπικότητά του. Ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει ανθρώπους με χαμηλό ανάστημα που υιοθετούν επιθετική συμπεριφορά, επιχειρώντας να αντισταθμίσουν την εξωτερική τους εμφάνιση και την ανασφάλεια που ενδεχομένως αισθάνονται.

Η περιγραφή αυτή μπορεί να θυμίσει σε πολλούς κηδεμόνες μικρόσωμων σκύλων το λεγόμενο «Σύνδρομο των Μικρόσωμων Σκύλων», το οποίο συνδέεται με την παράξενη, θορυβώδη και θρασύτατη συμπεριφορά ορισμένων τετράποδων. Ο Ναπολέων γνώριζε τι ήταν αυτό που βίωνε και επέλεγε τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούσε. Τι συμβαίνει, όμως, στην περίπτωση των σκύλων που εμφανίζουν αντίστοιχη συμπεριφορά; Στην πραγματικότητα, οι σκύλοι δεν αντιλαμβάνονται ότι είναι μικρόσωμοι. Μπορούν να σκαρφαλώνουν σε ψηλά σημεία και να συμμετέχουν σε δραστηριότητες στη φύση, χωρίς το μέγεθός τους να αποτελεί απαραίτητα εμπόδιο.

Αντίθετα, οι άνθρωποι είναι εκείνοι που αναγνωρίζουν τη διαφορά στο μέγεθος και συχνά προσαρμόζουν ανάλογα τη συμπεριφορά τους. Έτσι, όταν στο ίδιο σπίτι ζουν ένας μικρόσωμος και ένας μεγαλόσωμος σκύλος, δεν είναι σπάνιο να αντιμετωπίζονται με διαφορετικό τρόπο. Αυτή η διαφοροποίηση δεν είναι απαραίτητη και μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες στη συμπεριφορά του μικρόσωμου σκύλου. Ορισμένα από τα προβλήματα που ενδέχεται να εμφανιστούν είναι τα εξής:

• Δεν υπακούει καθόλου στον κηδεμόνα του.
• Η εκπαίδευσή του γίνεται πιο δύσκολη και απαιτεί περισσότερο χρόνο για να μάθει μια εντολή ή να διορθώσει μια συμπεριφορά.
• Εκδηλώνει επιθετικότητα και μπορεί ακόμη και να δαγκώσει.
• Γρυλίζει σε ανθρώπους και άλλα ζώα.
• Αρνείται να φορέσει το λουρί του ή, όταν το δεχτεί, το δαγκώνει ή δεν θέλει να περπατήσει.
• Προκαλεί έντονη αναστάτωση προκειμένου να φάει από το τραπέζι ή το πιάτο του κηδεμόνα του.

Με αυτόν τον τρόπο, ο σκύλος μπορεί να αναπτύξει μια συμπεριφορά που δείχνει σαν να αρνείται να ακολουθήσει οποιονδήποτε κανόνα. Ωστόσο, η ευθύνη δεν ανήκει στο ίδιο το ζώο, αλλά στις επιλογές και τις πράξεις των κηδεμόνων του, οι οποίοι παρεμβαίνουν στις συνήθειές του. Αρκετοί θεωρούν ότι ένας μικρόσωμος σκύλος χρειάζεται περισσότερη προστασία λόγω του μεγέθους του. Έτσι, καταλήγουν να τον υπερπροστατεύουν, στερώντας του τη δυνατότητα να εκφράσει φυσιολογικά τη συμπεριφορά του ως σκύλος.

Ποιες συμπεριφορές των κηδεμόνων συμβάλλουν στο σύνδρομο του μικρόσωμου σκύλου

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, οι άνθρωποι συχνά αντιμετωπίζουν διαφορετικά έναν μικρόσωμο σκύλο σε σύγκριση με έναν μεσαίου ή μεγάλου μεγέθους. Κάποιοι θεωρούν ότι με αυτόν τον τρόπο τον προστατεύουν, ενώ άλλοι, λανθασμένα, συμπεριφέρονται στο ζώο σαν να είναι λούτρινο παιχνίδι.

Μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα εξής:

• Τον κρατούν συνεχώς αγκαλιά ή τον μεταφέρουν σε σακίδιο. Με αυτόν τον τρόπο δεν του επιτρέπουν να περπατήσει και να μυρίσει το περιβάλλον του, δραστηριότητες απαραίτητες για την πνευματική του ισορροπία. Η βόλτα αποτελεί ιδανική ευκαιρία για κοινωνικοποίηση και εκτόνωση, ώστε να επιστρέψει στο σπίτι χαρούμενος.
• Τον σηκώνουν στην αγκαλιά τους όταν πλησιάζει άλλος σκύλος. Οι κηδεμόνες μπορεί να φοβούνται ότι το δικό τους ζώο θα δεχτεί επίθεση εξαιτίας του μικρού μεγέθους του. Ωστόσο, αυτή η αντίδραση δεν βασίζεται απαραίτητα σε πραγματικό κίνδυνο. Αντίθετα, μπορεί να προκαλέσει νευρικότητα στον μικρόσωμο σκύλο, ο οποίος αρχίζει να γαβγίζει και να γρυλίζει, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται να κοινωνικοποιηθεί.
• Δεν διορθώνουν ανεπιθύμητες συμπεριφορές. Το αναίτιο γάβγισμα, το γρύλισμα και ακόμη και το δάγκωμα μπορεί να μην αντιμετωπίζονται σωστά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο κηδεμόνας παίρνει τον σκύλο αγκαλιά ή του προσφέρει μια λιχουδιά για να σταματήσει. Αυτή η αντίδραση, όμως, δεν αποτρέπει απαραίτητα την επανάληψη της συμπεριφοράς. Αντίθετα, ο σκύλος μπορεί να εκλάβει την ανταπόκριση ως επιβράβευση.

Ορισμένοι άνθρωποι επηρεάζονται τόσο από το μικρό μέγεθος του κατοικιδίου τους, ώστε το αντιμετωπίζουν σαν κουτάβι ή θεωρούν ότι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο και δεν πρέπει να πιέζεται με μαθήματα και κανόνες. Στην πραγματικότητα, ένας μικρόσωμος σκύλος δεν υστερεί έναντι ενός μεγαλόσωμου. Υπάρχουν εξαιρετικά έξυπνες φυλές και το μέγεθος δεν καθορίζει τις νοητικές δυνατότητες του ζώου. Ένας σκύλος βάρους 8 κιλών μπορεί να παίξει με φρίσμπι, να μάθει να κολυμπά και να περπατά για δύο ώρες. Το ζητούμενο είναι να βρεθεί ο κηδεμόνας που θα του δώσει την ευκαιρία να αναπτύξει την προσωπικότητά του, να δοκιμάσει τα όριά του και να δημιουργήσει σχέσεις με τα υπόλοιπα πλάσματα του περιβάλλοντός του, βασισμένες στην αυτοπεποίθηση και στους κανόνες.

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε έναν σκύλο με σύνδρομο μικρόσωμου σκύλου

Όταν αντιληφθούμε ότι ο μικρόσωμος σκύλος μας αντιμετωπίζει προβλήματα συμπεριφοράς, μπορούμε να προχωρήσουμε σε διορθωτικές κινήσεις. Όσο μικρότερη είναι η ηλικία του, τόσο ευκολότερη μπορεί να είναι η προσπάθεια. Ορισμένα βήματα που μπορούν να βοηθήσουν είναι τα ακόλουθα:

• Σταματάμε να επιβραβεύουμε ανεπιθύμητες συμπεριφορές. Σε αυτές περιλαμβάνονται το γάβγισμα, η προστασία του φαγητού και το γρύλισμα.
• Δεν τον παίρνουμε συνεχώς αγκαλιά. Του επιτρέπουμε να περπατά κατά τη διάρκεια της βόλτας και να εξοικειώνεται με τα ερεθίσματα που συναντά, από τις μυρωδιές και τους άλλους σκύλους μέχρι τους ποδηλάτες και τα μεγάλα αντικείμενα στον δρόμο. Κάθε βήμα προόδου πρέπει να επιβραβεύεται. Η προσπάθεια ξεκινά με μικρούς στόχους, ιδιαίτερα όταν ο σκύλος δεν έχει συνηθίσει να βγαίνει βόλτα ή να περπατά με λουρί.
• Θέτουμε όρια και τον αντιμετωπίζουμε όπως κάθε άλλο σκύλο. Οι μικρόσωμοι σκύλοι έχουν τις ίδιες δυνατότητες με τους υπόλοιπους και χρειάζονται αντίστοιχη ευκαιρία να τις αναπτύξουν.

Επομένως, ο τρόπος με τον οποίο διαμορφώνεται ο χαρακτήρας ενός σκύλου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον κηδεμόνα του. Η κοινωνικοποίηση και η εκτόνωση που του προσφέρονται δεν θα πρέπει να καθορίζονται από το βάρος του, αλλά από τις ανάγκες του, ώστε να παραμένει ευτυχισμένος και υγιής. Εάν η αντιμετώπιση των προβλημάτων συμπεριφοράς του κατοικιδίου αποδεικνύεται δύσκολη, οι κηδεμόνες μπορούν να αναζητήσουν τη βοήθεια ενός επαγγελματία εκπαιδευτή.