Economist: Σε αυτές τις περιοχές της Ουκρανίας θα εισβάλλει η Ρωσία (χάρτης)

Αδιαμφισβήτητα, η Ουκρανία βρίσκεται στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος, με την εμπλοκή όλων των μεγάλων δυνάμεων και την Ευρώπη να κρατά την ανάσα της. Ο Economist προσθέτει μια ενδιαφέρουσα ανάλυση στη συζήτηση που έχει ξεσπάσει στην Ευρώπη.

Όπως είναι γνωστό, η Ρωσία έχει συγκεντρώσει πάνω από 100.000 στρατιώτες κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία και τονίζει ότι οι συνομιλίες με την Αμερική και το ΝΑΤΟ που πραγματοποιήθηκαν την περασμένη εβδομάδα δεν κατέληξαν σε αποτέλεσμα.

Τα μέτωπα στα οποία εμπλέκεται η ρωσική ομοσπονδία είναι αρκετά, αφού πέρα από την Ουκρανία και το Καζακστάν, υπάρχουν πάντα ανοιχτά τα ζητήματα στη Λευκορωσία και την Αρμενία, ενώ και η Σουηδία λαμβάνει μέτρα στα σύνορά της με τη Ρωσία, απέναντι από το θύλακα του Καλίνινγκραντ. Μάλιστα, οι αντιθέσεις έχουν πάρει τη μορφή και κυβερνοεπιθέσεων, αφού την περασμένη εβδομάδα η Ουκρανία αντιμετώπισε προβλήματα στα δίκτυά της.

Οι δυτικές δυνάμεις προσπαθούν να υποθέσουν ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις του Βλάντιμιρ Πούτιν χωρίς ωστόσο να καταλήγουν σε κάποια πειστική απάντηση, πράγμα που εντείνει τις ανησυχίες τους , ιδιαίτερα μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων. «Οι πιθανότητες ότι θα υπάρξει κάποιο είδος δραματικής, αλλά περιορισμένης, στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία έχουν πλέον αυξηθεί », λέει ο Τζέιμς Σερ του Διεθνούς Κέντρου Άμυνας και Ασφάλειας, μιας δεξαμενής σκέψης στο Ταλίν, και επί πολλά χρόνια παρατηρητής της Ρωσίας για το υπουργείο Άμυνας της Βρετανίας.

Το ερώτημα που έχουν να απαντήσουν πολιτικοί και στρατιωτικοί στην Ευρώπη είναι με τι θα μοιάζει μια ενδεχόμενη κίνηση από πλευράς της Ρωσίας. Το πρώτο σενάριο είναι ότι η Ρωσία θα μπορούσε επίσημα να στείλει στρατεύματα στις «δημοκρατίες του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ», τα εδάφη της περιοχής του Ντονμπάς της ανατολικής Ουκρανίας που έχουν αποσχιστεί. Έτσι θα μπορούσε να επεκτείνει τα σύνορά της προς τα δυτικά ή να τα αναγνωρίσει ως ανεξάρτητα κράτη, στα πρότυπα της Αμπχαζίας και τη Νότιας Οσετίας, το 2008.

Το δεύτερο σενάριο, αφορά την περίπτωση η Ρωσία να επιδιώξει τη δημιουργία μιας χερσαίας γέφυρας προς την Κριμαία, την οποία προσάρτησε το 2014. Αυτό θα απαιτούσε την κατάληψη 300 χιλιομέτρων εδάφους στην Αζοφική Θάλασσα, συμπεριλαμβανομένου του βασικού ουκρανικού λιμανιού, της Μαριούπολης, μέχρι τον Δνείπερο, κάτι που θα έλυνε και το πρόβλημα λειψυδρίας της Κριμαίας. Αυτό θα είχε σημασία και για ιστορικούς λόγους, αφού η περιοχή εκείνη είναι γνωστή ως Novorossiya ή Νέα Ρωσία, και αποτελεί ιστορικό τμήμα της ρωσικής αυτοκρατορίας κατά μήκος της Μαύρης Θάλασσας.

Αυτά τα σενάρια βρίσκονται σίγουρα εντός των στρατιωτικών δυνατοτήτων των δυνάμεων που έχει εγκαταστήσει η Μόσχα στα ουκρανικά σύνορα, ωστόσο ερώτημα αποτελεί το πολιτικό αποτέλεσμα που επιδιώκει ο Βλάντιμιρ Πούτιν.

Σύμφωνα με τον Economist, υπάρχουν τρεις πιθανές πολιτικές επιδιώξεις της Ρωσίας. Η μια είναι να αλλάξει η κυβέρνηση στο Κίεβο με τη βία, όπως έκανε η Αμερική στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Ένας άλλος είναι να επιβάλει τεράστιο κόστος στην Ουκρανία – είτε αποδεκατίζοντας τις ένοπλες δυνάμεις της, καταστρέφοντας τις κρίσιμες εθνικές της υποδομές ή κατέχοντας εδάφη – έως ότου οι ηγέτες της συμφωνήσουν να διακόψουν τους δεσμούς τους με τη Δύση. Το τρίτο είναι να απευθυνθεί αυτή η απαίτηση προς την Αμερική και το ΝΑΤΟ – αυτή τη φορά από θέση στρατιωτικής υπεροχής. Και οι τρεις αυτές πιθανότητες θα απαιτούσαν έναν μεγάλο πόλεμο.

Μάλιστα, αναλυτές επισημαίνουν πως η Ουκρανία μπορεί να βρεθεί σε πολύ σοβαρές περιπέτειες αν ο Λευκορώσος Πρόεδρος, Λουκασένκο, παραχωρήσει στη Ρωσία το δικαίωμα να επιχειρήσει από το έδαφός της. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει σε περικύκλωση ακόμα και του Κιέβου. Υπάρχουν, ωστόσο και συνέπειες που πρέπει να συνυπολογίσει ο Πούτιν στην απόφαση που θα λάβει. Ένας πόλεμος ποτέ δεν καταλήγει όπως σχεδιάζεται, ενώ από την άλλη δεν πρέπει να παραβλέπεται η ουκρανική αντίσταση.