Φαιδρά Πορτοκαλέα #038: Οι 23214, οι φρεγάτες, το καλάθι του φτωχού, το λουκέτο, το «ιδιωτικό τζετ», η γαλάζια συγκέντρωση, μια ιδέα για την ΔΕΘ

Η  δημοκρατία α λα Θεσσαλονίκη, 23.214 υπογραφές και ένας μεγάλος καβγάς

Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει μια παλιά παράδοση, όταν προκύπτει ένα σοβαρό θέμα για την πόλη, αντί να λυθεί, πρώτα πρέπει να γίνει κανονικός καβγάς. Με ένταση, με ανακοινώσεις, με υπονοούμενα και φυσικά με την απαραίτητη δόση καχυποψίας. Έτσι και τώρα, με την περίφημη ανάπλαση της ΔΕΘ, η πόλη κατάφερε να κάνει κάτι που μόνο αυτή ξέρει τόσο καλά, να μετατρέψει ένα σημαντικό πολεοδομικό και όχι μόνο έργο σε μικρό πολιτικό εμφύλιο.

Μια ομάδα πολιτών μάζεψε περισσότερες από 23.000 υπογραφές ζητώντας το αυτονόητο, να γίνει ένα τοπικό δημοψήφισμα για το τι πρέπει να γίνει με την τεράστια αυτή έκταση στο κέντρο της πόλης. Δηλαδή αν θα παραμείνει εκθεσιακό κέντρο, αν θα γίνει μεγάλο πάρκο ή αν θα βρεθεί κάποια ενδιάμεση λύση. Ένα ερώτημα που σε μια κανονική πόλη θα οδηγούσε σε συζήτηση, σε επιχειρήματα και στο τέλος σε μια απόφαση.

Αλλά εδώ μιλάμε για τη Θεσσαλονίκη, την πόλη όπου ακόμη και για το αν ο καφές πρέπει να είναι φραπέ ή φρέντο μπορούν να ανοίξουν πολιτικά μέτωπα.

Έτσι λοιπόν οι πολίτες παρέδωσαν τις υπογραφές τους και περίμεναν να ξεκινήσει η διαδικασία. Τότε εμφανίστηκε η δημοτική διοίκηση και είπε περίπου το εξής εντυπωσιακό, τα ονόματα είναι πολλά, αλλά οι υπογραφές λείπουν. Με άλλα λόγια, έχουμε πολίτες, αλλά δεν έχουμε… γραφικό χαρακτήρα.

Οι υποστηρικτές του δημοψηφίσματος απάντησαν ότι οι υπογραφές υπάρχουν και ότι το δικαίωμα των πολιτών να ζητούν δημοψήφισμα δεν μπορεί να ακυρώνεται από διαδικαστικές λεπτομέρειες. Και κάπου εκεί η πόλη μπήκε σε μια γνώριμη κατάσταση, όλοι μιλούν για δημοκρατία, αλλά κανείς δεν εμπιστεύεται τον άλλον.

Η ουσία όμως είναι απλή. Η ΔΕΘ είναι ίσως το πιο πολύτιμο κομμάτι γης στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Από τη μια πλευρά υπάρχουν όσοι θέλουν ένα μεγάλο πάρκο που θα δώσει ανάσα πρασίνου στην πόλη. Από την άλλη υπάρχουν όσοι υποστηρίζουν ότι η πόλη χρειάζεται ένα σύγχρονο εκθεσιακό και συνεδριακό κέντρο που θα φέρει επενδύσεις και επισκέπτες.

Στην πραγματικότητα και οι δύο πλευρές έχουν επιχειρήματα. Το πρόβλημα είναι ότι στη Θεσσαλονίκη τα επιχειρήματα σπάνια κάθονται στο ίδιο τραπέζι, συνήθως προτιμούν να φωνάζουν από διαφορετικά μπαλκόνια. Αν η πόλη θέλει πραγματικά να ηρεμήσει, η λύση είναι απλή, να ελεγχθούν ανεξάρτητα οι υπογραφές, να παρουσιαστούν καθαρά όλα τα σχέδια και αν χρειαστεί να αποφασίσουν οι ίδιοι οι πολίτες. Γιατί στο τέλος η Θεσσαλονίκη δεν χρειάζεται άλλη μια σύγκρουση, χρειάζεται μια απόφαση.

Η δοκιμασία της δημοκρατίας δεν είναι αν διαφωνούμε, αλλά αν μπορούμε να αποφασίσουμε μαζί

Γουόλτερ Λίπμαν, Αμερικανός δημοσιογράφος

 

Η  αριστερά, οι φρεγάτες και το αιώνιο πρωτάθλημα της μη εμπλοκής

Στην Ελλάδα, όταν ακούγεται η λέξη «πόλεμος», η κυβέρνηση φοράει το σοβαρό της ύφος και ανακοινώνει πως η χώρα «δεν εμπλέκεται», την ίδια στιγμή που στέλνει φρεγάτες και F 16 στην Κύπρο. Η επίσημη γραμμή λέει πως η Ελλάδα δεν συμμετέχει σε επιχείρηση κατά του Ιράν, απλώς στηρίζει αμυντικά την Κυπριακή Δημοκρατία. Δηλαδή δεν μπήκαμε στο ματς, απλώς κατεβήκαμε στο γήπεδο με στολή, πάγκο και προθέρμανση.

Και μετά αρχίζει το αγαπημένο εθνικό μας άθλημα, το κομματικό θέατρο. Όλοι δηλώνουν υπέρ της ειρήνης, αλλά ο καθένας το λέει με τόσο διαφορετικό τρόπο, λες και διαγωνίζονται ποιος θα πει το «όχι στον πόλεμο» με τις περισσότερες υποσημειώσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά «καμία εμπλοκή» της Ελλάδας στα αμερικανοϊσραηλινά σχέδια. Το ΠΑΣΟΚ λέει επίσης «καμία εμπλοκή» και προσθέτει ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιηθούν οι βάσεις. Η Νέα Αριστερά ζητά ρητή δέσμευση για τη Σούδα και καταγγέλλει την «ΙΧ εξωτερική πολιτική» της κυβέρνησης. Με λίγα λόγια, η κεντροαριστερά βλέπει τη φωτιά και πρώτα συζητά πώς θα τη βαφτίσει, πυρκαγιά, εστία έντασης ή θερμό επεισόδιο με γεωπολιτικό άρωμα.

Η πιο καθαρή αριστερή γραμμή εμφανίζεται μόλις ακουστούν οι λέξεις Σούδα, ΝΑΤΟ και βάσεις. Εκεί το ΚΚΕ μιλά ευθέως για εμπλοκή, ορμητήριο πολέμου και κίνδυνο αντιποίνων, ζητώντας να κλείσουν οι βάσεις. Το ΜέΡΑ25 κινείται στο ίδιο πνεύμα, ζητώντας πλήρη απεμπλοκή. Εδώ η αριστερά δεν βλέπει απλώς πλοία και αεροπλάνα, βλέπει όλο το παλιό έργο του ιμπεριαλισμού να παίζεται ξανά, μόνο που αλλάζουν τα σκηνικά και μένουν ίδιοι οι λογαριασμοί.

Η αλήθεια είναι πως η ελληνική αριστερά, από τη μετριοπαθή ως την πιο φλογερή, έμεινε πιστή στον εαυτό της. Όταν οι άλλοι μετρούν συμμαχίες και διπλωματικά χαμόγελα, εκείνη μετρά βάσεις, αποστάσεις και βαθμούς συνενοχής. Μπορεί να διαφωνεί στο ύφος και στην ένταση, αλλά συμφωνεί σε κάτι απλό, ότι η φράση «αμυντική συνδρομή» ακούγεται συχνά σαν πολιτικό άρωμα χώρου για να μη μυρίζει τόσο έντονα η λέξη «εμπλοκή».

Όλη η πολεμική προπαγάνδα, όλες οι κραυγές, τα ψέματα και το μίσος, προέρχονται σχεδόν πάντα από ανθρώπους που δεν πολεμούν

Τζορτζ Όργουελ

 

Από το καλάθι του φτωχού στο καρότσι του ομίλου

Στη χώρα όπου το επίδομα κάνει τον γύρο της αγοράς πιο γρήγορα κι από διαφημιστικό φυλλάδιο προσφορών, βρέθηκε επιτέλους η μεγάλη κοινωνική καινοτομία, ο άπορος δεν θα παίρνει τρόφιμα· θα παίρνει την εμπειρία του καταναλωτή. Διότι άλλο να σου δίνουν μακαρόνια, λάδι και γάλα κι άλλο να σου χαρίζουν το μεγαλείο να σπρώχνεις καρότσι ανάμεσα σε στοίβες απορρυπαντικών και σοκολάτες «1+1 δώρο», με βλέμμα γεμάτο αξιοπρέπεια και ταμειακή αγωνία.

Σύμφωνα με το κείμενο, το υπουργείο αποφάσισε ότι τα χρήματα της επισιτιστικής βοήθειας θα φύγουν από το παλιό, ταπεινό, σχεδόν επαρχιώτικο μοντέλο των τοπικών παραγωγών και θα περάσουν στο λαμπρό βασίλειο των vouchers. Γιατί να πάρει ο φτωχός φασόλια από τον παραγωγό της περιοχής, όταν μπορεί να πάρει ηλεκτρονικό δελτίο και να αισθανθεί για λίγο μέλος προγράμματος επιβράβευσης; Μένει μόνο να μαζεύει πόντους για δωρεάν φτώχεια κάθε δέκα αγορές.

Το ακόμη πιο συγκινητικό είναι η αύξηση του κονδυλίου. Από 300 στα 400 εκατομμύρια ευρώ. Τόση κοινωνική ευαισθησία που σχεδόν ακούς τα ράφια να δακρύζουν. Αν συνεχίσει έτσι η ανθρωπιστική αριθμητική, σε λίγο δεν θα έχουμε κοινωνική πολιτική αλλά Black Friday αλληλεγγύης. Οι άποροι θα περιμένουν όχι το συσσίτιο, αλλά το εβδομαδιαίο φυλλάδιο: «Ακραία φτώχεια με 20% επιστροφή».

Και μέσα σε όλο αυτό το πανηγύρι, η μεγάλη απορία παραμένει: ποιος ωφελείται περισσότερο; Ο άνθρωπος που δεν έχει να φάει ή ο μηχανισμός που ανακάλυψε ότι η πείνα, όταν περνά από scanner, ακούγεται πιο μοντέρνα; Διότι εδώ δεν μιλάμε απλώς για βοήθεια. Μιλάμε για το θαύμα της μετατροπής της ανάγκης σε εμπορική ροή, της στέρησης σε λογιστική κίνηση, της αλληλεγγύης σε συναλλαγή με barcode.

Έτσι, η φτώχεια εκσυγχρονίζεται, η ανάγκη ψηφιοποιείται και η κοινωνική μέριμνα αποκτά ράφι, φωτισμό και προσφορές εβδομάδας. Κι αν κάποιος ρωτήσει γιατί όλο αυτό μοιάζει λιγότερο με πρόνοια και περισσότερο με χονδρική ευαισθησία, η απάντηση είναι απλή, στην Ελλάδα δεν ταΐζουμε απλώς τους φτωχούς  ταΐζουμε πρώτα το σύστημα.

Το καλύτερο είναι εχθρός του καλού

Βολταίρος

 

Η κυβέρνηση ανακάλυψε νέο επιχειρηματικό μοντέλο, το λουκέτο

Στην Ελλάδα του 2025 η επιχειρηματικότητα ακμάζει  αρκεί να μην έχεις επιχείρηση.

Τα στοιχεία είναι σχεδόν ποιητικά, 557 πτωχεύσεις το 2025, από 304 το 2024. Μια αύξηση 83,2%, που θα ζήλευε ακόμη και startup της Silicon Valley,  αν φυσικά οι startup έκλειναν αντί να μεγαλώνουν. Ταυτόχρονα, οι νέες επιχειρήσεις φτάνουν τις 140.229. Με απλά λόγια, ανοίγουν πολλές επιχειρήσεις για να υπάρχουν αρκετές ώστε να κλείνουν. Ένας θαυμάσιος κύκλος ζωής, σχεδόν οικολογικός.

Στην πραγματική οικονομία, όμως, το αστείο σταματά να είναι αστείο. Ο δείκτης οικονομικού κλίματος των μικρών επιχειρήσεων έπεσε στις 47,2 μονάδες. Οι μισές επιχειρήσεις δηλώνουν πτώση τζίρου και πάνω από τις μισές μείωση ρευστότητας. Το 90% βλέπει το κόστος να ανεβαίνει κατά μέσο όρο 37,6%.

Αλλά μην ανησυχείτε. Το κράτος είναι πάντα δίπλα τους , κυρίως για να βεβαιώνεται ότι πληρώνουν φόρους εγκαίρως, ακόμη κι όταν το ίδιο καθυστερεί να πληρώσει 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ σε ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις.

Η καθημερινότητα μιας μικρής επιχείρησης θυμίζει παιχνίδι επιβίωσης. Ο ΦΠΑ αλλάζει κανόνες σαν τηλεπαιχνίδι γνώσεων, αν ο καφές πίνεται στο μαγαζί έχει έναν συντελεστή, αν φύγει σε ποτήρι έχει άλλον, αν κάποιος φτερνιστεί πιθανώς χρειάζεται εγκύκλιος.

Και ενώ εδώ οι επιχειρηματίες παλεύουν με εγκυκλίους, ελέγχους και εισφορές, στη Γερμανία αποφάσισαν κάτι σχεδόν….. εξωφρενικό: να μειώσουν τον ΦΠΑ στο φαγητό των εστιατορίων στο 7%. Εκεί φαίνεται πιστεύουν ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι «ραχοκοκαλιά» της οικονομίας. Στην Ελλάδα μάλλον θεωρούνται περισσότερο… αναλώσιμος χόνδρος.

Το αποτέλεσμα της κρατικής αδιαφορίας, είναι μια οικονομία γεμάτη μικρές επιχειρήσεις που ζουν μόνιμα στο όριο, με αυξανόμενο κόστος, περιορισμένη χρηματοδότηση και ένα κράτος που λειτουργεί συχνά περισσότερο σαν εισπρακτικός μηχανισμός παρά σαν εταίρος ανάπτυξης.

Η ειρωνεία είναι ότι όλοι δηλώνουν πως αγαπούν τη «μικρομεσαία επιχειρηματικότητα». Στην πράξη, όμως, την αντιμετωπίζουν όπως τα φυτά γραφείου, θυμούνται να τα ποτίσουν μόνο όταν έχουν ήδη ξεραθεί.  Κάπως έτσι, η χώρα που καμαρώνει για το επιχειρηματικό της πνεύμα καταφέρνει να μετατρέψει το επιχειρείν σε άθλημα αντοχής.

Οι νόμοι είναι σαν τους ιστούς της αράχνης· πιάνουν τα μικρά έντομα και αφήνουν τα μεγάλα να περνούν

Μπαλζάκ

 

Το «ιδιωτικό τζετ» της λάσπης και η ντροπή των fake news

Στον ψηφιακό βούρκο της εποχής μας, εκεί όπου η ανωνυμία συχνά βαφτίζεται «δημοσιογραφία» και η φαντασία παρουσιάζεται ως είδηση, γεννήθηκε ακόμη ένα κατασκεύασμα. Κάποιοι αποφάσισαν να διακινήσουν την «είδηση» ότι η Σοφία Μητσοτάκη, κόρη του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, επέστρεψε δήθεν από το Ντουμπάι με ιδιωτικό τζετ αξίας 50.000 ευρώ. Ένα αφήγημα φτιαγμένο με τον πιο πρόχειρο τρόπο, χωρίς στοιχειώδη έλεγχο, χωρίς αποδείξεις, χωρίς ίχνος ευθύνης. Μια ιστορία που δεν στόχευε στην ενημέρωση, αλλά στη σπίλωση.

Η πραγματικότητα, όμως, κατέρριψε την κατασκευή αυτή μέσα σε λίγες ώρες. Η ίδια η Σοφία Μητσοτάκη απάντησε δημόσια, ξεκαθαρίζοντας ότι επέστρεψε στην Ελλάδα με προγραμματισμένη πτήση επαναπατρισμού της Aegean από το Ομάν, μαζί με πολλούς άλλους Έλληνες πολίτες που είχαν ζητήσει να επιστρέψουν στη χώρα. Μάλιστα, όπως διευκρίνισε, επρόκειτο για την πέμπτη τέτοια πτήση από την ευρύτερη περιοχή. Καμία πολυτέλεια, κανένα ιδιωτικό αεροσκάφος, κανένα από τα «σενάρια» που κάποιοι πρόθυμοι διακινητές ψεύδους έσπευσαν να αναπαράγουν.

Κι εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται η πιο σκοτεινή πλευρά του φαινομένου των fake news. Όταν δεν υπάρχουν πραγματικά στοιχεία για να πλήξουν έναν πολιτικό, ορισμένοι επιλέγουν τον πιο εύκολο και ταυτόχρονα πιο ανήθικο δρόμο, να στοχοποιήσουν τα παιδιά του. Με ψευδείς ιστορίες, με συκοφαντίες, με υπαινιγμούς που βασίζονται αποκλειστικά στη δύναμη της λάσπης. Είναι μια πρακτική όχι μόνο πολιτικά μικρόψυχη, αλλά βαθιά απάνθρωπη. Διότι δεν πρόκειται για δημόσιες πολιτικές αποφάσεις ή για πολιτική αντιπαράθεση· πρόκειται για την προσωπική ζωή ενός ανθρώπου που μετατρέπεται σε πεδίο φθηνής επίθεσης.

Η οργή της Σοφίας Μητσοτάκη, όπως εκφράστηκε δημόσια, είναι απολύτως κατανοητή. Η διασπορά ανυπόστατων πληροφοριών, από ιστοσελίδες που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία του διαδικτύου, αποτελεί μια πρακτική που υπονομεύει όχι μόνο τα πρόσωπα που στοχοποιούνται, αλλά και την ίδια την έννοια της ενημέρωσης. Γιατί όταν το ψέμα παρουσιάζεται ως είδηση και η συκοφαντία ως «αποκάλυψη», τότε δεν πλήττεται μόνο ο στόχος της επίθεσης. Πλήττεται η αξιοπιστία της δημόσιας συζήτησης συνολικά.

Η δημοσιογραφία, όταν είναι πραγματική, στηρίζεται σε γεγονότα, σε διασταύρωση πληροφοριών, σε ευθύνη. Η λάσπη, αντίθετα, ευδοκιμεί στην ανωνυμία, στην υπερβολή και στη σκόπιμη παραπλάνηση. Και όσοι επιλέγουν αυτόν τον δρόμο ίσως ξεχνούν ότι η ιστορία των ψεμάτων είναι πάντα η ίδια, κάνουν πολύ θόρυβο στην αρχή, αλλά στο τέλος αποκαλύπτουν περισσότερο εκείνους που τα κατασκεύασαν παρά εκείνους που επιχείρησαν να πλήξουν.

Ένα ψέμα μπορεί να ταξιδέψει τον μισό κόσμο πριν προλάβει η αλήθεια να φορέσει τα παπούτσια της

Μαρκ Τουαίην

Η Απογευματινή εκδήλωση  που χωρούσε όλη τη Νέα Δημοκρατία… εκτός από την Περιφέρεια

Υπάρχουν πολιτικές εκδηλώσεις και υπάρχουν και πολιτικά φαινόμενα. Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Θόδωρου Καράογλου για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας μάλλον ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Μια βραδιά όπου εμφανίστηκε σχεδόν ολόκληρη η Νέα Δημοκρατία, αλλά παραδόξως απουσίαζε σχεδόν ολόκληρη η… Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Το σκηνικό ήταν εντυπωσιακό: γιγαντοοθόνες, πλήθος, βουλευτές, υφυπουργοί, πρώην υπουργοί, πρώην βουλευτές, νυν βουλευτές, μελλοντικοί υποψήφιοι και ίσως και μερικοί που απλώς περνούσαν από το ξενοδοχείο και είπαν να ρίξουν μια ματιά. Αν κάποιος μετρούσε τους παρευρισκόμενους, θα μπορούσε εύκολα να πιστέψει ότι επρόκειτο για συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, για κοπή πίτας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ή, γιατί όχι, για μια πρόβα γενικής επιστράτευσης.

Και όμως, μέσα σε αυτή την εντυπωσιακή κοσμοσυρροή υπήρχε ένα μικρό, σχεδόν φιλοσοφικό κενό, τα στελέχη της διοίκησης Τζιτζικώστα. Ούτε αντιπεριφερειάρχες, ούτε βασικοί συνεργάτες, ούτε η γνωστή «οικογένεια» της Περιφέρειας. Σαν να διοργανώθηκε συνέδριο για τη θάλασσα χωρίς να εμφανιστεί ούτε ένας ναυτικός. Το ερώτημα λοιπόν αιωρείται στην ατμόσφαιρα σαν πολιτικό αίνιγμα, τι ακριβώς συμβαίνει; Μήπως ο Θόδωρος Καράογλου έχει ήδη συνεννοηθεί με τον Απόστολο Τζιτζικώστα και όλοι γνωρίζουν κάτι που δεν γνωρίζει ακόμη το κοινό; Αν ισχύει αυτό, τότε πρόκειται για την πιο ευγενική πολιτική συμφωνία στην ιστορία, ο ένας ανακοινώνει υποψηφιότητα και ο άλλος στέλνει… διακριτικά την απουσία του.

Από την άλλη, υπάρχει και η πιο κλασική εξήγηση της ελληνικής πολιτικής  ότι όταν ανοίγει ένα παιχνίδι εξουσίας, κανείς δεν θέλει να λείπει από την αίθουσα. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι η αίθουσα γέμισε με βουλευτές, υφυπουργούς και πολιτικά στελέχη από κάθε γωνιά της χώρας. Ήταν σχεδόν σαν μια σιωπηλή υπενθύμιση ότι στην πολιτική, όπως και στο θέατρο, σημασία δεν έχει πάντα ποιος παίζει τον πρωταγωνιστή. Σημασία έχει να φαίνεσαι στη σκηνή όταν ανοίγει η αυλαία.

Και μέσα σε όλη αυτή την παράσταση υπάρχει και ένας άνθρωπος που πιθανότατα παρακολουθεί τις εξελίξεις με εκείνο το βλέμμα του πολιτικού που αντιλαμβάνεται ότι η ιστορία ίσως έτρεξε λίγο πιο γρήγορα από τα σχέδιά του, ο Κώστας Γιουτίκας. Ο νυν αντιπεριφερειάρχης και αναπληρωτής περιφερειάρχης φερόταν να σχεδιάζει κι εκείνος τη δική του πορεία προς την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Ξαφνικά όμως βρέθηκε να παρακολουθεί μια εκδήλωση όπου εμφανίστηκε σχεδόν ολόκληρη η παράταξη, σαν να άνοιξε το παιχνίδι χωρίς να έχει σφυρίξει ακόμη ο διαιτητής.

Κάπως έτσι η βραδιά του Καράογλου άφησε περισσότερα ερωτήματα από απαντήσεις. Έχουμε προαναγγελία συμμαχίας; Έχουμε εσωκομματική παρτίδα σκάκι; Ή απλώς μια πολιτική επίδειξη δύναμης με πολύ κόσμο και λίγη σαφήνεια; Όπως και να έχει, ένα πράγμα είναι βέβαιο, όταν συγκεντρώνεται τόσος κόσμος για μια υποψηφιότητα που ακόμη βρίσκεται στη θεωρία, τότε είτε κάτι πολύ μεγάλο ετοιμάζεται είτε όλοι φοβούνται μήπως μείνουν έξω από την επόμενη φωτογραφία. Και στην πολιτική, ίσως περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, η φωτογραφία είναι συχνά πιο σημαντική από την ιστορία.

Στην πολιτική δεν συμβαίνει ποτέ τίποτα κατά τύχη. Αν συμβεί, μπορείτε να στοιχηματίσετε ότι είχε σχεδιαστεί έτσι

 Φραγκλίνος Ντελάνο Ρούζβελτ

Μετακομίστε την Έκθεση στην Περαία πριν μας βρει το 2125

Στη Θεσσαλονίκη έχουμε ένα ιδιαίτερο ταλέντο, μπορούμε να συζητάμε για ένα έργο τόσο πολύ, τόσο διεξοδικά και με τόση επιμονή, που στο τέλος κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε να το πραγματοποιήσουμε. Η ανάπλαση της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Αν οι συσκέψεις, οι παρουσιάσεις και τα πάνελ με μακέτες μετρούσαν ως οικοδομικά υλικά, η πόλη θα είχε ήδη κατασκευάσει όχι μία αλλά τρεις εκθέσεις, δύο ουρανοξύστες και πιθανότατα κι ένα καζίνο για να περνούν την ώρα τους οι μελετητές.

Μέσα σε αυτή τη μακρά ιστορία σχεδίων και αναβολών, αξίζει να τεθεί μια απλή, σχεδόν αυτονόητη σκέψη, γιατί η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης να μην μεταφερθεί σε μια περιοχή με χώρο, δυνατότητες και προοπτική; Δηλαδή στην περιοχή του Thess INTEC, προς την Περαία.

Το Thess INTEC παρουσιάστηκε ως ένα μεγάλο αναπτυξιακό όραμα για την ανατολική πλευρά της πόλης. Ωστόσο, η πρόοδος του έργου θυμίζει λίγο εκείνα τα καλοκαιρινά απογεύματα στον Θερμαϊκό, όμορφα στη θέα, αλλά εξαιρετικά αργά στην κίνηση. Αν κάποιος είχε φυτέψει μια ελιά την ημέρα που πρωτοανακοινώθηκε το έργο, σήμερα πιθανότατα θα είχε ήδη γεμίσει αρκετά μπουκάλια λάδι.

Ακριβώς γι’ αυτό, η ιδέα της μεταφοράς της ΔΕΘ εκεί αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η περιοχή διαθέτει μεγάλη έκταση, κάτι που επιτρέπει τον σχεδιασμό μιας σύγχρονης, λειτουργικής και πραγματικά διεθνούς έκθεσης. Παράλληλα, βρίσκεται πολύ κοντά στο αεροδρόμιο «Μακεδονία», γεγονός που διευκολύνει σημαντικά τους επισκέπτες και τους εκθέτες από το εξωτερικό. Επιπλέον, στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν ξενοδοχεία και τουριστικές υποδομές, ενώ η εγγύτητα στη θάλασσα προσθέτει μια διαφορετική ποιότητα στον χώρο.

Σε ένα τέτοιο εγχείρημα, θα μπορούσαν να παίξουν σημαντικό ρόλο άνθρωποι της επιχειρηματικής κοινότητας που γνωρίζουν πώς να υλοποιούν μεγάλα σχέδια. Ο πρόεδρος του Thess INTEC, επιχειρηματίας Νίκος Ευθυμιάδης, μαζί με άλλους ανθρώπους της αγοράς, θα μπορούσαν να συμβάλουν ουσιαστικά στη δημιουργία μιας νέας, σύγχρονης έκθεσης που θα κοιτάζει πραγματικά προς το μέλλον.

Με αυτόν τον τρόπο η Θεσσαλονίκη θα αποκτήσει έναν σύγχρονο εκθεσιακό χώρο, ενώ το κέντρο της πόλης θα ανακτήσει πολύτιμο χώρο και ανάσα.

Τα μεγάλα έργα δεν χρειάζονται άλλες συζητήσεις  χρειάζονται μια καλή ιδέα, λίγο χώρο και κάποιον να πει «αρκετά μιλήσαμε, ας αρχίσουμε

Φαιδρά Πορτοκαλέα