«The Mortuary Assistant»: Όταν ένα επιτυχημένο horror game πάει στον κινηματογράφο χωρίς τον ίδιο τρόμο (VIDEO)

Βασισμένη στο ομώνυμο video game The Mortuary Assistant, η κινηματογραφική μεταφορά The Mortuary Assistant επιχειρεί να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη την αγωνία και το σκοτεινό σύμπαν ενός από τα πιο γνωστά indie παιχνίδια τρόμου των τελευταίων ετών.

Με σκηνοθεσία του Jeremiah Kipp, η ταινία ακολουθεί μια γνώριμη συνταγή υπερφυσικού τρόμου: ένα απομονωμένο νεκροτομείο, δαιμονικές παρουσίες και μια πρωταγωνίστρια που καλείται να επιβιώσει σε μια νύχτα γεμάτη εφιάλτες.

Ωστόσο, παρά το ενδιαφέρον concept και τη δυναμική του αρχικού υλικού, το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει να εγκλωβίζεται στα πιο προβλέψιμα μοτίβα του είδους.

Η ιστορία επικεντρώνεται στη Ρεμπέκα, μια νεαρή γυναίκα που καταφέρνει να εξασφαλίσει τη δουλειά που πάντα ονειρευόταν: να εργαστεί ως βοηθός ταριχευτή σε ένα απομονωμένο γραφείο τελετών. Για να αποδείξει ότι είναι κατάλληλη για τη θέση, αναλαμβάνει μια νυχτερινή βάρδια στο νεκροτομείο, όπου καλείται να ολοκληρώσει μόνη της τη διαδικασία ταρίχευσης των σωμάτων.

Αρχικά όλα μοιάζουν να κυλούν φυσιολογικά. Σύντομα όμως η πραγματικότητα αρχίζει να παραμορφώνεται. Πτώματα φαίνεται να κινούνται, ψίθυροι αντηχούν στους σκοτεινούς διαδρόμους και περίεργες φιγούρες εμφανίζονται μέσα στο σκοτάδι.

Ο ιδιοκτήτης του νεκροτομείου αποκαλύπτει στη Ρεμπέκα ένα τρομακτικό μυστικό: ένας δαίμονας στοιχειώνει τον χώρο, χρησιμοποιώντας τα σώματα των νεκρών — αλλά και των ζωντανών — για να επιβιώσει και να εξαπλώσει το κακό. Ο μόνος τρόπος για να σωθεί η νεαρή γυναίκα είναι να ανακαλύψει το πραγματικό όνομα της δαιμονικής οντότητας πριν εκείνη καταφέρει να την κυριεύσει.

Κλεισμένη μέσα στο νεκροτομείο για μια ατελείωτη νύχτα, η Ρεμπέκα θα βρεθεί αντιμέτωπη όχι μόνο με την υπερφυσική απειλή, αλλά και με τραυματικές μνήμες από το παρελθόν της, καθώς ο δαίμονας επιχειρεί να χειραγωγήσει το μυαλό της.

Τα τελευταία χρόνια, η μεταφορά video games στον κινηματογράφο αποτελεί μια σταθερή τάση της βιομηχανίας ψυχαγωγίας. Ωστόσο, η περίπτωση του The Mortuary Assistant αναδεικνύει ένα βασικό πρόβλημα αυτής της πρακτικής: η ατμόσφαιρα και η εμπειρία ενός παιχνιδιού δεν μεταφέρονται πάντα εύκολα στη γλώσσα του κινηματογράφου.

Το αρχικό παιχνίδι έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές στο streaming, καθώς βασιζόταν σε μια απλή αλλά αποτελεσματική ιδέα: ο παίκτης εξερευνά μόνος του ένα νεκροτομείο, λύνοντας γρίφους ενώ απρόβλεπτες τρομακτικές εμφανίσεις διακόπτουν τη διαδικασία. Αυτή η διαδραστική εμπειρία δημιουργούσε ένταση και φόβο — στοιχεία που δύσκολα μεταφέρονται σε μια γραμμική κινηματογραφική αφήγηση.

Η ταινία του Jeremiah Kipp προσπαθεί να αναπαράγει αυτή την ένταση, αλλά καταλήγει να βασίζεται σε γνώριμα κλισέ του είδους: ξαφνικές εμφανίσεις, παραμορφωμένα πτώματα και σκηνές σοκ που μοιάζουν προβλέψιμες πριν καν συμβούν.

Ακόμη και η πλοκή φαίνεται να δυσκολεύεται να βρει συνοχή. Η ιστορία εισάγει πολλαπλές ιδέες — από προσωπικά τραύματα της πρωταγωνίστριας μέχρι παγανιστικές τελετουργίες και δαιμονικές πύλες — χωρίς όμως να τις αναπτύσσει ουσιαστικά. Το αποτέλεσμα είναι ένα αφήγημα με αρκετές «τρύπες», που περισσότερο μπερδεύει παρά εντείνει την αγωνία.

Σε επίπεδο σκηνοθεσίας, η ταινία καταφέρνει σε ορισμένες στιγμές να δημιουργήσει μια υποβλητική ατμόσφαιρα, αξιοποιώντας το σκοτεινό και περιορισμένο περιβάλλον του νεκροτομείου. Ωστόσο, η έμφαση συχνά μετατοπίζεται στην ωμή εικόνα της ταρίχευσης και σε γκροτέσκα πλάνα σωμάτων, τα οποία τελικά λειτουργούν περισσότερο ως εύκολο σοκ παρά ως ουσιαστικό εργαλείο τρόμου.

Έτσι, παρά το ενδιαφέρον αρχικό υλικό και την απήχηση του παιχνιδιού στο κοινό των horror fans, το The Mortuary Assistant καταλήγει να είναι μια ταινία που μοιάζει «ταριχευμένη» μέσα στα πιο προβλέψιμα στοιχεία του είδους.

Το The Mortuary Assistant αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι η επιτυχία ενός video game δεν εγγυάται μια αντίστοιχα επιτυχημένη κινηματογραφική μεταφορά. Παρότι διαθέτει ένα ατμοσφαιρικό περιβάλλον και μια ενδιαφέρουσα αρχική ιδέα, η ταινία δυσκολεύεται να δημιουργήσει πραγματικό τρόμο και τελικά εγκλωβίζεται σε μια σειρά γνώριμων, επαναλαμβανόμενων μοτίβων.

Για τους φανατικούς του horror ίσως προσφέρει μερικές στιγμές ανατριχίλας. Για όσους όμως γνώρισαν το παιχνίδι, η εμπειρία της οθόνης δύσκολα θα ανταγωνιστεί την ένταση και την αβεβαιότητα της διαδραστικής εμπειρίας.