«Ο Πουπουλένιος» σε σκηνοθεσία Μαίρης Ανδρέου επιστρέφει στο Φουαγιέ της ΕΜΣ

Μετά τις διθυραμβικές κριτικές που εισέπραξε την περσινή χρονιά και τη μεγάλη ανταπόκριση του κόσμου.

ΑΤΖΕΝΤΑ

11 Οκτωβρίου 2022, 10:15

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Επιστρέφει και φέτος στο Φουαγιέ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών η επιτυχημένη παράσταση «Ο Πουπουλένιος», του Μάρτιν Μακ Ντόνα, σε σκηνοθεσία Μαίρης Ανδρέου.

Μετά τις διθυραμβικές κριτικές που εισέπραξε την περσινή χρονιά και τη μεγάλη ανταπόκριση του κόσμου, η παράσταση κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου στις 21.00.

Στην παράσταση «Ο Πουπουλένιος», οι θεατές, με κομμένη την ανάσα, «συμμετέχουν» στη συγκλονιστική ιστορία που περιλαμβάνει πολλές ανατροπές και αναδεικνύει το σημαντικό ρόλο που παίζει η παιδική μας ηλικία στη μετέπειτα ζωή μας.

Το έργο

Γραμμένο το θεατρικό έργο το 2003 απ’ το «ατίθασο παιδί» του βρετανικού θεάτρου, «ο Πουπουλένιος» είναι μια καθηλωτική μαύρη κωμωδία. Σε ένα απροσδιόριστο ολοκληρωτικό κράτος, ένας συγγραφέας κι ο νοητικά στερημένος αδερφός του, ανακρίνονται από δύο αστυνομικούς, καθώς οι σκοτεινές ιστορίες που γράφει ο πρώτος, παρουσιάζουν ομοιότητες με μια σειρά φόνων παιδιών. Ένας λαβύρινθος αφηγήσεων, όπου πραγματικότητα και ψευδαίσθηση, παρόν και παρελθόν συγχέονται σ΄ ένα περίπλοκο, συναρπαστικό και τρομακτικό παραμύθι για τη ζωή, την τέχνη, την πολιτική, την κοινωνία, τη βία και τη δημιουργικότητα. Το έργο που έχει μεταφραστεί σε πάνω από δέκα γλώσσες, κέρδισε το βραβείο Olivier το 2004, ως το καλύτερο θεατρικό έργο της χρονιάς, το βραβείο Drama Desk Award, απέσπασε το βραβείο Κριτικών Θεάτρου της Νέας Υόρκης και βραβεία Tony.

*Κατάλληλο για άνω των 16 ετών

Σκηνοθετικό σημείωμα της Μαίρης Ανδρέου

Πόσο εύκολο είναι άραγε να ξεχάσεις πως μεγάλωσες; Πόσο φοβήθηκες, πόσο πληγώθηκες; Πόσο εύκολο είναι να επιστρέψεις εκεί που αρχίζουν όλα: στο… «μια φορά κι έναν καιρό»; «Ο Πουπουλένιος» είναι ένα έργο σπουδαίο, που πραγματεύεται την παιδική βία, μέσα από την οποία ο Κατούριαν πλάστηκε κι έγραψε κάποιες ιστορίες… Με παιδιά… Όχι για παιδιά… Κάποιες αστείες και τρυφερές και κάποιες σκληρές, όπως οι ήχοι που άκουγε από το διπλανό κλειδωμένο δωμάτιο κάθε βράδυ… Έτσι προκύπτει και η προσέγγιση της παράστασης μας… Πού σταματάει το πραγματικό και πού αρχίζουν οι ιστορίες… Ή και αντίστροφα…Σε ένα ασπρόμαυρο σκηνικό, με δυο διαφορετικά δωμάτια που τα χωρίζει ένας αόρατος τοίχος. Ένας τοίχος που τα χωρίζει και τα ορίζει από μικρά παιδιά μέχρι τώρα… Που μπορεί να σπάσει μόνο με την φαντασία, μόνο με τα χέρια αυτού του τεράστιου ανθρώπου που είναι ολόκληρος φτιαγμένος από ροζ πουπουλένια μαξιλάρια.. ‘’Μια φορά κι έναν καιρό γεννήθηκε ένα υγιέστατο αγοράκι που το έλεγαν Μίσαλ Κατούριαν… Μια φορά κι έναν καιρό ο Κατούριαν Κατούριαν προσπάθησε να σκεφτεί μια ιστορία για τον αδερφό του…”