Η Λουκρητία στο Θέατρο Τεχνών για την Ανοιχτή Θεατρική Σκηνή της πόλης 2026

Η Λουκρητία μετά θάνατον ακόμη πιστεύει στην ταξινόμηση των ανθρώπων. Περιμένει την απόφαση του Κυρίου για την ενδεχόμενη μεταφορά της στον Παράδεισο ή στην Κόλαση.

Για την ακρίβεια έτσι έμαθε όσο ζούσε: ότι ο ψυχικός κόσμος των ανθρώπων και οι επιλογές που αυτός υπαγορεύει είναι είτε καλός είτε κακός, είτε όμορφος είτε άσχημος. Κανείς ποτέ εν ζωή δεν ανέφερε στην Λουκρητία την συγχώνευση ως μεταφορά, το σύνολο ως αποτέλεσμα των αντιθέτων, την σύνθεση εν τέλει που αποτελείται (και) από δίπολα.

Σήμερα, ίσως περισσότερο από ποτέ, η ανάγκη μας για ήρωες ή τέρατα, για διεφθαρμένους ή αμόλυντους, για αγίους ή καθάρματα, μετατρέπει το έργο της Πένυς Φυλακτάκη σε αναγκαιότητα (ανα)στοχασμού περί ανθρωπινότητας. Είμαστε φρικαλέοι ή μεγαλειώδεις; Και η συγγραφέας χωρίς οδηγίες χρήσεως ή/και διδακτισμούς, με την απαιτούμενη καλλιτεχνική ασάφεια, προτείνει την αποδοχή ως «λύση»: είμαστε ένα μείγμα μεγαλείου και φρίκης. Έχουμε άραγε τα ψυχικά αποθέματα για να μεταβολίσουμε την φρίκη σε μεγαλείο;

Ή έστω το μεγαλείο να αποδεχτούμε την φρίκη εντός μας; Έχουμε το σθένος να παραμείνουμε ανένταχτοι σε έναν κόσμο στρατοπέδων; Με την καθαρότερη ματιά της απόστασης και της αποστασίας; Να παραμείνουμε σε ένα σημείο όπου ούτε το ένα ούτε το άλλο; Και όλα αυτά μέσα από τα ματιά μιας γυναίκας που υπήρξε πόρνη και αγία, καταστροφέας και δημιουργός, εκμεταλλεύτρια και ευεργέτιδα. Το δύσκολο ζήτημα του ανθρώπου ανάγεται σε απλησίαστο όταν το θέτει μία άνθρωπος που εν ζωή δεν κατόρθωσε να βιώσει το αποτέλεσμα των δικών της επιλογών – έζησε προδιαγεγραμμένα. Για να μπορέσει έστω να κυριαρχήσει εν τέλει στον θάνατο της, να συμπεράνει δηλαδή. Που είναι και το μόνο κέρδος μιας ζωής αντιφάσεων: το συμπέρασμα ως δώρο στις επόμενες γυναίκες, στις επόμενες γενιές. Η επιλογή του έργου έγινε με γνώμονα την αναγκαιότητα για εσωτερική και εξωτερική συμφιλίωση με το Άλλο. Με τον άγνωστο (και αγνώριστο) εαυτό.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Η Λουκρητία Βοργία βρίσκεται στον “άλλο κόσμο”. Αμήχανη που οι πύλες του Παραδείσου δεν ανοίγουν (ως κόρη Πάπα και έχοντας υπηρετήσει τον Θεό με αφοσίωση), απελπισμένη που οι πύλες της Κόλασης της αρνούνται την είσοδο (ως μεγάλη αμαρτωλή, κόρη διεφθαρμένου Πάπα και έχοντας διαπράξει αδιανόητα εγκλήματα), προσπαθεί να ξετυλίξει το νήμα μιας ζωής α-νόητης, ανένταχτης, χωρίς εύκολες κρίσεις για να πείσει τον “άλλο κόσμο” να την υποδεχτεί όσο την αποδέχτηκε και ο “εδώ κόσμος”.

Μέσα από τον μονόλογό της, στο συλλογικό ντιβάνι του ψυχαναλυτή – κοινού, οδηγείται στο μεγάλο της ερώτημα αλλά και στην μεγάλη αποκάλυψη: υπάρχει μεταθανάτιος χώρος για όσους εν ζωή χώρεσαν τα πάντα;

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Πένυ Φυλακτάκη

Ερμηνεία: Μαρία Αρουτζίδου

Σκηνοθεσία: Θωμάς Βελισσάρης

Σκηνογραφία / Ενδυματολογία: Μαρία Καβαλιώτη

Φωτογραφία & Επιμέλεια: Χλόη Πίσσα

Video: Χλόη Πίσσα, Κορνηλία Σιδηρά

Οπτική ταυτότητα της παράστασης / Graphic designer: Βικτώρια Σοφιανού – Non Hype Studio

Τεχνική Επιμέλεια: Νανά Παντελάδη

Παραγωγή: INSiTU & “Συν/κινούμενο εργαστήρι θεάτρου MIMESIS”

Θέατρο Τεχνών, Κωνσταντινουπόλεως 75, Θεσσαλονίκη

Γενική Είσοδος 12€, Μειωμένο/Φοιτητικό 8€ , ΑΜΕΑ/ Ατέλειες 5€

Τρόπος προμήθειας εισιτηρίων: MORE.COM και στα ΤΑΜΕΙΑ του θεάτρου.

Με την υποστήριξη του Δήμου Θεσσαλονίκης “Ανοιχτή Θεατρική Σκηνή της πόλης 2026”