Νίκος Πλακιάς: «Οι ευθύνες βαραίνουν κι εμάς – Δεν έπρεπε να πολιτικοποιηθούν τα Τέμπη» (ΦΩΤΟ-VIDEO)

Σε ιδιαίτερα φορτισμένο συγκινησιακά κλίμα πραγματοποιήθηκε εκδήλωση μνήμης των 57 νεκρών στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Καλαμπάκας, το βράδυ του Σαββάτου 28 Φεβρουαρίου, ανήμερα της τρίτης επετείου της «μαύρης» νύχτας του σιδηροδρομικού πολύνεκρου δυστυχήματος μετά τη μετωπική σύγκρουση δύο τραίνων στον Ευαγγελισμό κοντά στα Τέμπη.

Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης τελέστηκε τρισάγιο στη μνήμη των θυμάτων ενώ το «παρών» έδωσε σύσσωμη η οικογένεια Πλακιά, συγγενείς των τριών 20χρονων κοριτσιών, της Θώμης, της Χρύσας και της Αναστασίας, που τόσο άδικα έχασαν τη ζωή τους το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023.

Με δάκρυα στα μάτια έλαβε τον λόγο ο Νίκος Πλακιάς, πατέρας των διδύμων, Θώμης και Χρύσας και θείος της Αναστασίας. «28/2 του ’26, τρία χρόνια μετά, για εμάς όμως είναι σαν να ήταν χθες. Ο χρόνος περνάει γρήγορα. Όμως να σας πω την αλήθεια σήμερα δεν ήθελα να έρθω να σας μιλήσω», ανέφερε αρχικά για να εξηγήσει στη συνέχεια:

«Να σας πω τι; Τα ίδια και τα ίδια; Να κουνάω τα χέρια, να βρίζω, να έχω οργή, μίσος. Τί να πω; Να τα πούμε πάλι; Αλλά τρία χρόνια μετά, κανένας στη φυλακή. Κανένας. Κι εμείς κάθε μέρα το ίδιο δρομολόγιο, στα μνήματα των κοριτσιών, κι όλοι οι υπόλοιποι στα σπίτια τους. Τρία χρόνια μετά όμως, οι ευθύνες βαραίνουν και εμάς. Μας παρέσυρε το γεγονός. Μας παρέσυρε ότι έπρεπε να βρούμε, να ψάξουμε. Μας παρέσυρε και η δημοσιότητα. Παντού μιλούσαν για εμάς. Τρία χρόνια μετά κι ακόμα μιλάνε για εμάς. Τα αποτελέσματα; Τα γνωρίζετε: διαφωνίες μεταξύ συγγενών, διαφωνίες νομικών, διαφωνίες ερευνητών, διαφορετικές γνώμες. Αποπροσανατολιστήκαμε. Χάσαμε την ουσία. Ακούσαμε τα πάντα, μα τα πάντα. Μας “χρωματίσανε”. Ναι! Μας χρωματίσανε. Το “βάψαμε” το τραίνο, παιδιά. Το “βάψαμε” μπλε, πράσινο, κόκκινο, μαύρο, ό, τι βόλευε τον καθέναν. Οι μισοί συγκάλυψη, οι άλλοι μισοί εκμετάλλευση. Έγινε αυτό που φοβόμουν από την πρώτη μέρα, όταν μαζευτήκαμε και σας είπα ότι η πολιτικοποίηση των Τεμπών δεν έπρεπε να γίνει, δεν πρέπει να γίνει, πρέπει να το αποφύγουμε πάση θυσία», ολοκλήρωσε.

«Σήμερα είμαι η φωνή τους»

«Από εκεί που μιλούσαμε για τα γενέθλιά σου, Αναστασία μου, βρέθηκα ξαφνικά μέσα σε έναν εφιάλτη. Από εκεί που μιλούσα καθημερινά στο τηλέφωνο μαζί σας για το πώς πήγε η μέρα μας στα πανεπιστήμιά μας, από εκεί που κανονίζαμε πότε θα έρθω στη Θεσσαλονίκη για να βγούμε, τώρα δεν υπάρχουν ούτε τηλέφωνα ούτε βιντεοκλήσεις», είπε με τη δική της σειρά η Αναστασία Πλακιά, αδερφή των διδύμων και ξαδέρφη της Αναστασίας.

Και συνέχισε λέγοντας: «Τότε γελάγαμε και δεν βγάζαμε φωτογραφίες γιατί θεωρούσαμε δεδομένο ότι θα υπάρχει και αύριο. Και τώρα… Τώρα ανατρέχω στις φωτογραφίες μας για να θυμηθώ τον ήχο από τα γέλια σας, τα όνειρά σας. Για να θυμηθώ το πόσο όμορφα περνούσαμε μαζί και το πόσο ξέγνοιαστα. Τρία χρόνια μετά τα Τέμπη είμαστε ακόμα εδώ. Στην ίδια λούπα, να περιμένουμε η δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της. Να ακούμε ποιοι φταίνε και να μην βλέπουμε κανέναν να αναλαμβάνει μία ευθύνη. Γι’ αυτό σήμερα μιλάμε. Σήμερα είμαι η φωνή τους», ολοκλήρωσε.

«Δεν ήταν απλώς η αδερφή μου, ήταν ο άνθρωπός μου»

Συγκλόνισαν τα λόγια της Έλλης Πλακιά, της μικρής αδερφής της Αναστασίας Πλακιά και ξαδέρφη των διδύμων. «Θυμάμαι να δοκιμάζουμε ρούχα, να γελάμε, να μαλώνουμε για το ποια θα τα φορέσει πρώτη. Μαλώναμε για τα ρούχα αλλά ποτέ για την αγάπη. Αυτή ήταν δεδομένη. Θυμάμαι τις συζητήσεις δίπλα – δίπλα στο κρεβάτι, σιγανά, σαν να φοβόμασταν μη σπάσουμε κάτι εύθραυστο. Μιλούσαμε για τα πάντα. Για όνειρα, για φόβους, για το μέλλον και τότε νομίζαμε ότι το μέλλον μας ανήκει. Η Αναστασία δεν ήταν απλώς η αδερφή μου, ήταν ο άνθρωπός μου».

Και συνέχισε: «Δεν ζητάμε εκδίκηση. Ζητάμε δικαιοσύνη, ζητάμε αλήθεια. Ζητάμε να μην ξανά σταθεί καμία οικογένεια εδώ που στεκόμαστε εμείς σήμερα. Γιατί η μνήμη χωρίς δικαιοσύνη είναι απλώς πόνος. Και η δικαιοσύνη χωρίς μνήμη, δεν έρχεται ποτέ. Σήμερα υπόσχομαι κάτι στην Αναστασία μου, στη Θώμη και στη Χρύσα: ότι δεν θα τις ξεχάσω. Ότι θα λέω τα ονόματά τους, ότι θα μιλάω ακόμα και όταν πονάει. Γιατί όσο τις θυμόμαστε δεν χάθηκαν. Όσο μιλάμε γι’ αυτές είναι εδώ. Στα λόγια μας, στις πράξεις μας, στην απαίτησή μας για έναν κόσμο που δεν θα σκοτώνει τα παιδιά του από αμέλεια. Αναστασία, Θώμη, Χρύσα για πάντα μαζί μας».

Δείτε εικόνες από την εκδήλωση

Η Θεσσαλονίκη τίμησε τη μνήμη των 57 νεκρών – Βίντεο από το drone του ΤheOpinion