«Η χειρότερη μέρα της ζωής μου» – Συγκλονίζει ο Υπάτιος Πατμάνογλου εννέα χρόνια από το τραγικό δυστύχημα με την Porche

Εννέα χρόνια έχουν περάσει από το τραγικό τροχαίο της 26ης Φεβρουαρίου 2017 στην Εθνική Οδό Αθηνών–Λαμίας, όταν το supercar που οδηγούσε ο Γιώργος Βακάκης προσέκρουσε με ταχύτητα περίπου 320 χλμ./ώρα στο σταθμευμένο όχημα του Υπάτιου Πατμάνογλου. Από τη σφοδρή σύγκρουση έχασαν ακαριαία τη ζωή τους η σύζυγος και ο μικρός γιος του.

Με αφορμή τη θλιβερή επέτειο, ο Υπάτιος Πατμάνογλου, ο οποίος έχασε την οικογένειά του στο δυστύχημα που συγκλόνισε το πανελλήνιο, προχώρησε σε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τη συνόδευσε με φωτογραφία του από εκείνη την περίοδο, όπου διακρίνονται τραύματα στο πρόσωπό του, χαρακτηρίζοντας την ημέρα εκείνη ως «τη χειρότερη της ζωής» του.

«26 Φεβρουαρίου 2017. Η χειρότερη μέρα της ζωής μου. Η μέρα που ένας πατέρας δεν θα έπρεπε ποτέ να βιώσει. Η μέρα που ένας σύζυγος δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικρίσει. Η μέρα που συνειδητοποίησα πως όλα μπορούν να χαθούν μέσα σε μια στιγμή», έγραψε χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος στη ζωή του μετά την τραγωδία, σημείωσε ότι από τότε δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος, επισημαίνοντας πως «ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι, μέχρι η δύναμη να γίνει η μοναδική σου επιλογή».

Στην ανάρτησή του περιγράφει πως θα μπορούσε να έχει υποστεί πολύ σοβαρότερους τραυματισμούς, ωστόσο – όπως αναφέρει – «δεν έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά. Γι’ αυτό δοξάζω τον Θεό». Υπογραμμίζει επίσης ότι το τραύμα δεν είναι μόνο σωματικό αλλά και ψυχικό, καθώς, πέρα από το προσωπικό του πένθος, κλήθηκε να αντιμετωπίσει και τα αρνητικά σχόλια μερίδας του κόσμου. «Αυτή ήταν η δοκιμασία μου. Αυτός ήταν ο σταυρός μου», τονίζει.

Παρά τις δυσκολίες, δηλώνει ότι δεν έχασε την πίστη του, επισημαίνοντας πως «η πραγματική αντοχή δεν αποτυπώνεται στο σώμα αλλά στην ψυχή». Κλείνοντας, στέλνει μήνυμα για την οδική ασφάλεια: «Η ζωή δεν είναι δεδομένη. Ο δρόμος δεν συγχωρεί. Ένα δευτερόλεπτο αρκεί. Μην οδηγείτε σαν να έχετε δεύτερη ζωή».

Στο υστερόγραφο της ανάρτησής του σημειώνει: «Αλί σε αυτούς που μένουν. Γιατί εκείνοι που έφυγαν είναι στον Παράδεισο. Η κόλαση είναι εδώ. Η πληγή δεν κλείνει. Απλώς κρύβεται».

Αναλυτικά η ανάρτησή του

26 Φεβρουαρίου 2017 Η χειρότερη μέρα της ζωής μου. Η μέρα που ένας πατέρας δεν θα έπρεπε ποτέ να ζήσει. Η μέρα που ένας σύζυγος δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικρίσει. Η μέρα που κατάλαβα πως όλα μπορούν να τελειώσουν σε μια στιγμή. Από εκείνη τη μέρα δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι, μέχρι να έρθει η στιγμή που η δύναμη θα είναι η μόνη επιλογή που θα έχεις. Εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ να μάθετε πόση δύναμη κρύβετε μέσα σας. Θα μπορούσα σήμερα να βρίσκομαι σε ένα ψυχιατρείο. Θα μπορούσα να είμαι σε ένα κέντρο αποκατάστασης, παραπληγικός ή τετραπληγικός. Θα μπορούσα να είμαι βαριά εγκαυματίας. Θα μπορούσα να είμαι πολυτραυματίας. Δεν έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά. Γι’ αυτό δοξάζω τον Θεό. Όμως το τραύμα δεν είναι μόνο σωματικό,ειναι και πνευματικό. Δεν είχα να διαχειριστώ μόνο το πένθος μου. Είχα να διαχειριστώ και ένα μέρος του κόσμου, με τα αρνητικά του σχόλια. Αυτή ήταν η δοκιμασία μου. Αυτός ήταν ο σταυρός μου. Δεν εγκατέλειψα. Δεν άφησα ποτέ την πίστη μου. Κι αυτό με κράτησε ζωντανό και πνευματικά όρθιο. Η πραγματική αντοχή δεν φαίνεται στο σώμα, αλλά στην ψυχή. Συνεχίζω. Ζω. Και κάθε δυσκολία με κάνει πιο δυνατό. Η ζωή δεν είναι δεδομένη. Ο δρόμος δεν συγχωρεί. Ένα δευτερόλεπτο αρκεί. Μην οδηγείτε σαν να έχετε δεύτερη ζωή. Υ.Γ. Αλί σε αυτούς που μένουν. Γιατί αυτοί που έφυγαν είναι στον Παράδεισο. Η κόλαση είναι εδώ. Η πληγή δεν κλείνει. Κρύβεται.