Τις άλλες μέρες να μην πετάμε αετό, γνώμη μου…

Καλή Σαρακοστή εύχομαι να έχουμε, με υγεία σε όλους. Την Καθαρά Δευτέρα αρκετός κόσμος τήρησε το έθιμο και βγήκε να… πετάξει αετό. Κυριολεκτικά.

Βοήθησε, ευτυχώς και ο καλός καιρός. Άλλος στην παραλία της Θεσσαλονίκης, άλλος στο Σέιχ Σου, στην Καλαμαριά, στη Σταυρούπολη, άλλος στον λόφο Φιλοπάππου, όπου βρίσκεται ο καθένας.

Βγήκαν οι άνθρωποι λίγο να ξεσκάσουν. Και καλά έκαναν. Έφαγαν και τα παραδοσιακά σαρακοστιανά εδέσματα της ημέρας, λαγάνα, χαλβά, ταραμά, φασόλια φούρνου, ντολμαδάκια, ό,τι τραβάει η όρεξή τους.

Είπαμε, για μια μέρα, δικαιολογούμαστε. Με εκείνους που… πετάνε αετό τις άλλες μέρες έχω πρόβλημα. Όχι κυριολεκτικά, χαρταετό, μεταφορικά, καλά καταλάβατε.

Με τους αδιάφορους έχω πρόβλημα. Εκείνους που μπορεί να βλέπουν έναν συνάνθρωπό τους να βρίσκεται σε δυσκολία και στρέφουν το βλέμμα τους αλλού. Που πετάνε… αετό. Πόσο δύσκολο είναι να ρωτήσεις, για παράδειγμα, μια ηλικιωμένη κυρία που την βλέπεις στο φανάρι να περιμένει με το μπαστούνι της και να διστάζει να διασχίσει μόνη της τη διάβαση, αν χρειάζεται βοήθεια;

Με τους αγενείς, αυτούς που, για παράδειγμα, δεν λένε μια καλημέρα στον υπάλληλο του καταστήματος που τους εξυπηρετεί. Που κοιτάζουν να… κλέψουν τη σειρά στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, που είναι έτοιμοι να σε βρίσουν ή ακόμα και να σε χτυπήσουν, για μια θέση πάρκινγκ. Ή γιατί καθυστέρησες να ξεκινήσεις μόλις άναψε πράσινο το φανάρι. Κι αν τους πεις κάτι… πετάνε αετό.

Και με τους κακόψυχους έχω θέμα, εκείνους που κοιτάζουν να εντοπίσουν και να επισημάνουν το αρνητικό στον διπλανό τους, τον φίλο, τον συνάδελφο. Και αν αντιδράσεις, …πετάνε αετό.

Κυρίως, με όσους δεν είναι άνθρωποι. Γιατί είπαμε, την Καθαρά Δευτέρα το επιτρέπει το έθιμο. Τις άλλες μέρες να μην πετάμε αετό, γνώμη μου…