Στο σινεμά δεν πάμε για να μιλήσουμε ούτε για να βγούμε ραντεβού

Πάω αρκετά συχνά στο σινεμά, σχεδόν μια φορά την εβδομάδα και έχω καταλάβει αρκετά πράγματα για την κουλτούρα όσων πάνε στο σινεμά.

Πρέπει να βγάλουμε σαν κοινωνία μερικούς κανόνες για το σινεμά και γενικά για το πως συμπεριφερόμαστε. Θα πει κάποιος «μα καλά πως καταλήγω στο συμπέρασμα πως οι κανόνες αυτοί χρειάζονται». Απαντώ. Άμα έχεις πάει σινεμά τώρα τελευταία, και ειδικά σε θρίλερ, θα καταλάβεις γιατί πρέπει να βγάλουν ένα απαγορευτικό σε ζευγάρια και σε παρέες εφήβων πριν μπεις σε κάθε αίθουσα.

Αγόρια και κορίτσια, όταν επιλέγουμε να πάμε ραντεβού σε σινεμά, δεν πρήζουμε τους γύρω μας με πλατωνικές συζητήσεις και με χασκόγελους σε σημείο που να μας πιάνει πονοκέφαλος ή να νιώθουμε φανάρια. Άμα θέλει ένα ζευγάρι να επικοινωνήσει, ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΕΙ ΣΙΝΕΜΑ. Τόσο απλά τα πράγματα. Η αίθουσα του σινεμά είναι για να το βουλώνεις και να βλέπεις την ταινία και άμα θες να σχολιάσεις σε αυτόν που σε συνοδεύει να το κάνεις ψιθυριστά, όχι να σε ακούμε όλοι.

Επίσης κορίτσια μου, δε είναι μια σκηνή για να δούμε πόσο πικ μι μπορείς να γίνεις με το να ζουζουνίζεις στον γκόμενο σου, να κάνεις πως φοβάσαι και να βγάζεις μικρές τσιρίδες για να τον ρίξεις. Ούτε και για εσένα γκόμενε να πιάνεις την κουβέντα για να δείξεις πόσες κινηματογραφικές γνώσεις έχεις αλλά ούτε και πόσο ξερόλας είσαι.

Επόμενο target group, οι παρέες με εφήβους. Που οκ δεν περιμένω πολλά από μια χούφτα 16χρόνα, αλλά για τον θεό μην γκαρίζετε πιο πολύ από την πρωταγωνίστρια που την μαχαιρώνουν.

Πάμε στο σινεμά για να δούμε ταινία, ενήλικα ζευγάρια μου, γιατί οκ στα 16 όλοι κάνουμε λάθη. Στα 25 περιμένω να έχεις παιδεία και να μην κάνεις σαν αρσενικιά γάτα σε περίοδο αναπαραγωγής μουγκρίζοντας και φωνάζοντας. Αυτό ήταν το εβδομαδιαίο μου Ted Talk, τα λέμε την άλλη βδομάδα…