Παίζουμε τη ζωή μας κορώνα-γράμματα, γνώμη μου…

Μέσα σε λίγα 24ωρα καταγράφηκαν λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη δύο περιστατικά παράσυρσης πεζών, μιας 15χρονης, η οποία παρασύρθηκε από αυτοκίνητο που οδηγούσε ένας 35χρονος στην Περαία και μιας 24χρονης, η οποία χτυπήθηκε από λεωφορείο του ΚΤΕΛ που εκτελούσε δρομολόγιο για λογαριασμό του ΟΑΣΘ, στο Ωραιόκαστρο.

Με αφορμή τα δύο ατυχήματα, που ευτυχώς δεν είχαν τραγικές συνέπειες για τις δύο νεαρές, οι οποίες γλίτωσαν με κατάγματα, θα ήθελα να σκεφτούμε λίγο την καθημερινότητά μας, είτε ως οδηγοί, είτε ως πεζοί.

Άλλωστε, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία, μόνο στη Θεσσαλονίκη σημειώνονται κατά μέσο όρο δύο παρασύρσεις πεζών κάθε τρεις ημέρες. Μιλάμε για μάστιγα.

Δεν θα εξετάσω τα συγκεκριμένα περιστατικά, προφανώς γιατί δεν έχω στη διάθεσή μου όλα τα δεδομένα, αυτό είναι δουλειά του ανακριτικού της Τροχαίας και στη συνέχεια της Δικαιοσύνης. Δυστυχώς, όμως, φαίνεται πως κάθε μέρα στους δρόμους και τα πεζοδρόμια παίζουμε τη ζωή μας κορώνα-γράμματα.

Είτε ως οδηγοί, είτε ως πεζοί. Οι ίδιοι είμαστε, πάνω-κάτω. Βλέπω πεζούς να διασχίζουν κεντρικούς δρόμους από όπου τους βολέψει. Κάποιες φορές το έχω κάνει κι εγώ, φορτωμένος με σακούλες του σούπερ μάρκετ, έχω πει, “προλαβαίνω να περάσω πριν έρθουν τα αυτοκίνητα που σταμάτησαν στο κόκκινο” και δεν πήγα ως το φανάρι για να περάσω από τη διάβαση. Θεωρούσα ότι δεν κάνω κάτι επικίνδυνο. Λάθος μου!

Βλέπω άλλους πεζούς να στέκονται για λίγο στη διάβαση, αλλά να μην περιμένουν να ανάψει το πράσινο. Και να περνούν ανάμεσα από τα οχήματα. Κάποιοι, χωρίς καν να προσέχουν, παρότι είναι εκτεθειμένοι στον κίνδυνο.

Υπάρχουν, μάλιστα, καταγεγραμμένες και οι λεγόμενες “κόκκινες ζώνες”, οι περιοχές στις οποίες σημειώνονται τα περισσότερα περιστατικά. Στο κέντρο είναι οι οδοί Εγνατία και Τσιμισκή. Κυρίως είναι σημεία μπροστά σε στάσεις λεωφορείου, όπου κάποιοι αποβιβάζονται και αποφασίζουν να περάσουν στο απέναντι πεζοδρόμιο από εκεί. Και μετά έχω δει να κινούνται προς… τη διάβαση.

Και επικεντρώνω λίγο περισσότερο στους πεζούς γιατί -επαναλαμβάνω- εκείνοι είναι οι πιο εκτεθειμένοι. Προφανώς υπάρχουν και πολλοί οδηγοί αυτοκινήτων που οδηγούν απότομα, απρόσεκτα. Που ασχολούνται με το κινητό τους, άλλη μάστιγα.

Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας αυστηροποιήθηκε, ωστόσο, νομίζω ότι είναι απαραίτητες ειδικές δράσεις για τις παρασύρσεις, που είναι μια ανοιχτή πληγή, εντός και εκτός εισαγωγικών. Που έχουν βυθίσει στο πένθος και τη θλίψη τόσους ανθρώπους και που έχουν προκαλέσει ανεπανόρθωτες σωματικές βλάβες σε τόσους άλλους, οι οποίοι ήταν πιο τυχεροί και δεν πλήρωσαν με τη ζωή τους μια απροσεξία, ή μια αντικοινωνική συμπεριφορά ενός ασυνείδητου οδηγού που έτρεχε με υπερβολική ταχύτητα ή οδηγούσε υπό την επήρεια αλκοόλ.

Οπότε, όσο περνάει από το χέρι μας, ας προσέχουμε, γιατί, όπως φαίνεται, παίζουμε τη ζωή μας κορώνα-γράμματα, γνώμη μου…