Οι Έλληνες πρέπει να αποδεχτούμε πως η Eurovision δεν είναι επέμβαση ανοιχτής καρδιάς

Έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί κάθε χρόνο οι Ελληνικές συμμετοχές της Eurovision έχουν τα περισσότερα views σε όλα τα social;

Γιατί είμαστε «καμένοι» με τον διαγωνισμό. Για κάποιον λόγο η χώρα μας έχει πάρει υπερβολικά σοβαρά την Eurovision, μπορεί και πιο πολύ από κάθε άλλο λαό. Ασχολούμαστε με τον μουσικό διαγωνισμό λες και είναι κάποιο μεγάλο διπλωματικό επεισόδιο, αφήνοντας εκτός την ανεμελιά, την χαρά και την χαλαρότητα που υιοθετούν δικαίως οι άλλες «Ευρωπαϊκές» χώρες.

Η Ελλάδα στην Eurovision είναι σαν το καημένο παιδάκι στο σχολείο που δεν το εκτιμάει κανένας, δεν έχει κανέναν φίλο και κάνει τα πάντα (δίνοντας βαρύτητα στα πιο ασήμαντα) για να φανεί και να κερδίσει την αποδοχή των cool παιδιών. Χτυπιόμαστε για το αν μας αγαπάνε οι αληθινοί Ευρωπαίοι ( αυτοί που κάνουν ανακύκλωση και σταματάνε στις διαβάσεις), σφαζόμαστε μεταξύ μας, ξεκατινιαζόμαστε και στο τέλος η Ευρώπη μας έχει χεσμένους.

Είναι λυπηρό αυτό το θέαμα. Πρέπει να αποδεχτούμε βαθιά μέσα μας πως 1) είμαστε Βαλκάνιοι 2 ) απέχουμε εκατομμύρια ώρες φωτός από τους Ευρωπαίους 3) την εκτίμησή τους δεν θα την κερδίσουμε από ένα τραγούδι σε έναν χαλαρό διαγωνισμό αλλά από τον τρόπο που φερόμαστε και από την εικόνα που βγάζουμε προς τα έξω. Αντί να δούμε λίγο πως θα ανέβουμε στα μάτια τους μέσα από αυτούς που εκλέγουμε στην Ευρωβουλή (βλέπε ηθοποιούς, αθλητές, δημοσιογράφους, αγρότισσες και τα λοιπά…) χτυπάμε τον κώλο μας κάτω για ψίχουλα αποδοχής και εκτίμησης μέσα από ένα διαγωνισμό μουσικής.

Το διπλωματικό όπλο της Ελλάδας δεν μπορεί να είναι ο Akylas και η Σάττι. Δεν μπορούμε να βάζουμε κάτω από τόση πίεση νέους καλλιτέχνες, να μιλάνε για αυτούς πολιτικοί, δημοσιογράφοι και παρουσιαστές λες και θα φέρουν το Νόμπελ ειρήνης ή κάποιο σημαντικό νομοσχέδιο στην Ευρωβουλή. Δεν μπορούμε να βλέπουμε την 10η θέση σε έναν άσχετο διαγωνισμό ως αποτυχία ή ναυάγιο, ας σοβαρευτούμε λίγο. Και αυτό πάει σε όλους τους Eurovisionλόγους που μας έπρηξαν αυτές τις μέρες στα κανάλια (κυρίως) και στα social.

Η στάση των Ελλήνων που παθιάζονται τόσο, ρίχνουν αίμα, δάκρυα και ιδρώτα, αποκτούν άποψη ξαφνικά όλοι οι άσχετοι και οι boomers που δεν έχουν ιδέα από μουσική επιβεβαιώνει την υποτιμητική άποψη που έχουν σχηματίσει οι αληθινοί Ευρωπαίοι για εμάς. Ένα τσίρκο που ο καθένας κάνει ό,τι θέλει και το μόνο που το συγκινεί είναι το φαγητό, τα μπουζούκια, τα πανηγύρια και η μουσική.

Και δυστυχώς θα συμφωνήσω με αυτή την άποψη και θα βάλω και τον εαυτό μου μέσα σε αυτή την κατηγορία,  γιατί σε αυτό το κλίμα μεγάλωσα και προσπαθώ μέσα από την αποδοχή και την αλλαγή νοοτροπιών και συνηθειών να την αλλάξω, χωρίς να περιμένω την αποδοχή της Ευρώπης. Όταν ο μέσος Έλληνας αποδεχτεί και αγκαλιάσει την βαλκανίλα και την ρηχότητα του και αφήσει πίσω του την σύνδεση με τον Αριστοτέλη, θα προχωρήσει μπροστά και θα σταματήσει να αποζητά την επιβεβαίωση από την Ευρώπη γιατί θα καταλάβει πως δεν χρειάζεται την αποδοχή του cool παιδιού.

Αν κάναμε τόσο χαμό, δίναμε τόση προσοχή και κάναμε τόσες επιστημονικές αναλύσεις για τα σοβαρά πολιτικά, διπλωματικά θέματα που διαμορφώνουν την εικόνα μας στην Ευρώπη μπορεί και να μας εκτιμούσαν περισσότερο και να μην μας έβλεπαν σαν φτωχούς απαίδευτους Βαλκάνιους που τους ενδιαφέρει μόνο η Eurovision και το φαί.