Κάντε λίγο ησυχία, η πόλη κοιμάται

Η Θεσσαλονίκη ξύπνησε χθες με μια ακόμα «σπουδαία επιτυχία» του προσωπικού της. Η Ryanair αποφάσισε να αποσύρει τη βάση της από την πόλη και να ενημερώσει τους εργαζόμενούς της πως, κάπου εδώ, τελειώνει το όνειρο.

Κάποιοι μένουν χωρίς δουλειά, κάποιοι χωρίς προοπτική και η πόλη χωρίς ακόμα μία ευκαιρία ανάπτυξης. Αλλά μην κάνετε φασαρία. Οι τοπικοί άρχοντες ξεκουράζονται.

Γιατί στη Θεσσαλονίκη έχουμε μάθει να χάνουμε τα πάντα με μια αξιοζήλευτη ψυχραιμία. Σαν να υπάρχει ένα άτυπο πρωτόκολλο: κάθε φορά που μια μεγάλη επένδυση φεύγει ή καθυστερεί συστηματικά, κάθε φορά που μια ευκαιρία πεθαίνει, οι αρμόδιοι απαντούν με μια φωτογραφία σε κάποιο συνέδριο και μια δήλωση για «το μέλλον της εξωστρέφειας της πόλης». Τόσο εξωστρεφείς που οι εταιρείες κοιτάζουν προς τα έξω και φεύγουν.

Η Ryanair δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι απλώς το τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς αποτυχιών που η Θεσσαλονίκη έχει κανονικοποιήσει. Ένα λιμάνι που για χρόνια περιμένει τον προβλήτα 6 μέσα σε καθυστερήσεις, ένα μετρό που έγινε ανέκδοτο πανελλαδικής εμβέλειας, μια ΔΕΘ που κάθε Σεπτέμβρη παρουσιάζεται ως “το νέο ξεκίνημα” και κάθε Οκτώβρη επιστρέφει στον βαθύ ύπνο της. Η πόλη των «θα». Η πόλη που πάντα κάτι θα γίνει. Αλλά ποτέ δεν γίνεται.

Και το πιο εντυπωσιακό; Η απουσία θυμού. Σχεδόν συγκινητική. Σαν η Θεσσαλονίκη να έχει αποδεχθεί τη μοίρα της ως η γοητευτική επαρχιώτισσα που βλέπει την Αθήνα να της παίρνει τα πάντα και απλώς χαμογελάει αμήχανα. Πανεπιστήμια που προσπαθούν την εξωστρέφεια τους, νέοι που σπουδάζουν εδώ αλλά η μόνη τους εξωστρέφεια είναι το ποτό στο ΑΦΕΣΟΥ, επιχειρήσεις που μεταφέρονται αλλού, τουρισμός που λειτουργεί περισσότερο από τύχη παρά από σχέδιο. Και απέναντι σε όλα αυτά; Ένα προσωπικό της πόλης που ειδικεύεται στις κορδέλες, στις ημερίδες και στις δημόσιες σχέσεις.

Στην πραγματικότητα, η Θεσσαλονίκη δεν διοικείται. Επιβιώνει. Με αυτόματο πιλότο. Με ανθρώπους που συμπεριφέρονται λες και η πόλη είναι ένα μικρό πολιτικό γραφείο εξυπηρέτησης ψηφοφόρων και όχι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Κανένα όραμα, καμία πίεση, καμία διεκδίκηση. Μόνο δημόσιες σχέσεις, χαμόγελα και ευχές. Σχεδόν μεταφυσικό ταλέντο στην αδράνεια.

Και κάπως έτσι, κάθε φορά που η Θεσσαλονίκη χάνει κάτι σημαντικό, ακολουθεί η ίδια τελετουργία: λίγη γκρίνια στα social media, δύο-τρεις οργισμένες δηλώσεις για τα μάτια του κόσμου και μετά… σιωπή. Η πόλη επιστρέφει στον λήθαργό της. Μέχρι το επόμενο χαστούκι.

Η Ryanair φεύγει. Αύριο θα φύγει κάποιος άλλος. Και μεθαύριο κάποιος ακόμα. Το πρόβλημα δεν είναι ότι η Θεσσαλονίκη δεν έχει δυνατότητες. Το πρόβλημα είναι ότι εδώ και χρόνια διοικείται από ανθρώπους χωρίς απαιτήσεις από τον εαυτό τους και χωρίς φόβο για το πολιτικό κόστος. Γιατί ξέρουν κάτι πολύ απλό: σε αυτή την πόλη, όλοι φωνάζουν για λίγο και μετά ξανακοιμούνται.

Οπότε ναι. Κάντε λίγο ησυχία.

Η πόλη κοιμάται.