Δεν τελειώνει ο κόσμος στις πανελλήνιες

Αυτές τις μέρες χιλιάδες σπίτια σε όλη τη χώρα ζουν σε ένα απίστευτα στρεσογόνο περιβάλλον.

Κάποιες οικογένειες “παίζουν τα ρέστα τους” για να έχει το παιδί ένα καλύτερο μέλλον. Άλλες έχουν “επενδύσει” για να κάνουν το όνειρο (δικό τους ή του παιδιού) πραγματικότητα. Άλλες επηρεάζονται από τη γενικότερη ατμόσφαιρα.

Το μεγαλύτερο βάρος το έχει το παιδί. Γιατί έχει το δικό του Γολγοθά. Σε μια διαδικασία όπου αξιολογείται, βαθμολογείται και του έχουν εμφυσήσει ότι παίζεται το μέλλον του. Είναι οι πρώτες μεγάλες εξετάσεις. Κανένα διπλωμα ξένης γλώσσας, κανένα μικροσεμινάριο ή πτυχίο δεξιοτήτων είναι όπως αυτό.

Όλη η Ελλάδα ασχολείται με τις πανελλήνιες. Άρθρα παντού, βίντεο με συμβουλές παντού, θέματα θέματα θέματα. Όλοι διαβάζουν κλεισμένοι στα σπίτια τους. Η μοναξιά του γραφείου με το βιβλίο ανοικτό. Η αμφιβολία έντονη. “Τώρα τα διάβασα, γιατί δεν τα θυμάμαι;”. Η μαμά να μπαίνει με τον χυμό για να σου δώσει δυνάμεις. Υπηρέτης για το μεγάλο στόχο. Και σε μια στιγμή αν θεωρήσουν ότι δεν κάνεις αυτό που πρέπει, το σκηνικό αλλάζει ραγδαία και η πίεση επιστρέφει.

Ο έφηβος έχει να διαχειριστεί ένα βιολογικό ηφαίστειο που έχει μέσα του, με τις ορμόνες να “παίζουν κλακέτες” όλη μέρα, έχει να διαχειριστεί την ενδόμυχη πίεση της κοινωνίας στο ερώτημα “κι αν αποτύχω; Κι αν δεν περάσω;”. Έχει και την πίεση να πετύχει για τους γονείς του. Γιατί ξέρει τόσα χρόνια πόσο μόχθησαν, τι στερήθηκαν για να έχει φροντιστήρια, ιδιαίτερα για αυτές τις ρημάδες τις Πανελλήνιες. Έχει και να παλέψει με τον εαυτό του για το τι θέλει να κάνει στη ζωή του.

Ελάχιστοι σε εκείνη την ηλικία ξέραμε. Και ακόμα χειρότερα δεν μπορούσαμε να ξέρουμε από το Γυμνάσιο ή το Λύκειο όπου ακολουθείς σιγά σιγά το μονοπάτι για το πεδίο όπου θα στοχεύσεις.

Αυτή η πολυπαραγοντική πίεση δεν φεύγει. Όσο και να προσπαθήσουν όλοι στο σπίτι, το πολύ πολύ να την μειώσουν. Αλλά θα υπάρχει. Και θα είναι το μεγάλο βαρος του εφήβου. Δεν αδικώ τους γονείς. Έχουν κι αυτοί το δικό τους τον σταυρό. Για χρόνια ολόκληρα. Όμως το επίκεντρο του “δράματος” είναι ο έφηβος.

Η φράση “η ζωή δεν τελειώνει στις πανελλήνιες” είναι κλισέ. Όχι όμως ξεπερασμένο. Αλλά διαχρονικό και το πιο στοχευμένο. Γιατί στην Ελλάδα με το σύστημα που έχουμε βγάζουμε πτυχιούχους που στο τέλος κάνουν μια άλλη δουλειά. Αυτή που τους αρέσει. Ενα σύστημα στηριγμένο στην τροφοδότηση της παραπαιδείας. Άλλωστε το ίδιο το σύστημα παράγει περισσότερους δασκάλους και καθηγητές από όσους μπορεί να απορροφήσει στα σχολεία και μετά τους κλείνει το μάτι στα ιδιαίτερα και τα φροντιστήρια.

Για την ακρίβεια η ΖΩΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ τις πανελλήνιες. Είτε αν βγεις από νωρίς στην αγορά εργασίας. Ευθύνες, μεροκάματο, χτίσιμο. Όλα νωρίς. Είτε αν πετύχεις και ξεκινήσεις την ακαδημαϊκή σου πορεία, είτε αν δεν πετύχεις αλλά υπάρχει η δυνατότητα για την είσοδο σε μια σχολή. ΄Ένας άλλος κόσμος το πανεπιστήμιο, γνωρίζοντας ανθρώπους από όλη την Ελλάδα με άλλη κουλτούρα, ίσως και παιδεία, σίγουρα όμως διαφορετικούς κώδικες επικοινωνίας. Και είναι υπέροχο ταξίδι η γνωριμία με αυτο το λιγάκι διαφορετικό. Δεν είναι μόνο η γνώση αλλά η κοινωνικοποίηση.

Μια υπέροχη ζωή ξεκινάει μετά τις πανελλήνιες, γεμάτη όνειρα αλλά και πολλές δυσκολίες. Με ζόρια αλλά και με χαρές. Με επιτυχίες αλλά και αποτυχίες.

Αυτή η ζωή αρχίζει… Αυτή τη ζωή απολαύστε την, στύβοντας σαν το σφουγγάρι κάθε της στιγμή!