Anna Unfiltered: Βορά στα θηρία

• Εδώ θα μάθεις γράμματα, να γίνεις άνθρωπος. Κάμε το σταυρό σου […]
• Έγνοια σου Καπετάν Μιχάλη, έχω εδώ το εργαλείο, που κάνει τους ανθρώπους, είπε ο δάσκαλος κι έδειξε τη βίτσα (Αναφορά στον Γκρέκο – Ν. Καζαντζάκης, 1961)

Έχει περάσει ανεπιστρεπτί ο καιρός που ο πρόεδρος, ο παπάς, ο χωροφύλακας και ο δάσκαλος, έπαιζαν έναν κάποιον ρόλο στις ζωές των Ελλήνων. Πρόσωπα επιφανή, με κύρος, ακολουθώντας νόρμες, αξίες, ιδανικά. Έδινε ο καθένας από το πόστο του (ή όφειλε τουλάχιστον να δίνει) το παράδειγμα ηθικής, αξιοπρέπειας και κυρίως σεβασμού. Αλλά, όπως προαναφέρθηκε, αυτοί οι ρόλοι είναι πια ξεπερασμένοι και – σύμφωνα με τα όσα ζοφερά διαδραματίζονται – μάλλον ξεπεσμένοι.

Ειλικρινά αδυνατώ να πιστέψω, ότι, σε απόλυτη αντίθεση με τη Νέα Παιδαγωγική που περιέγραφε κάποτε ο Καζαντζάκης, εν έτει 2026 τη βίτσα -και όχι μόνο- κρατάνε πια ορισμένοι (εύχομαι όχι οι περισσότεροι) ‘’μαθητές’’. Όσο, δηλαδή, μπορεί να χαρακτηριστούν μαθητές, ψευτόμαγκες παρατημένοι από τους γονείς, ενίοτε παραβατικοί, αγροίκοι, ανίκανοι να αρθρώσουν δεύτερη κουβέντα με ειρμό, συνοχή και νόημα, κηφήνες, που μπαινοβγαίνουν στις αίθουσες κραδαίνοντας κινητά, σκυφτοί κάτω από μαύρες κουκούλες ή ξεβράκωτοι, κατάστικτοι με τατουάζ, τσιγάρα και Hell στα χέρια. Όλα τα παραπάνω, παρακαλώ πολύ, αντιστοιχήστε τα και με εικόνα θηλυκού, της ιδίας συνομοταξίας -για να μην πω χειρότερης.

Την εβδομάδα που πέρασε μια καθηγήτρια Αγγλικών έχασε της ζωή της εξαιτίας αιμορραγικού εγκεφαλικού επεισοδίου. Η Σοφία Χρηστίδου στα 57 της χρόνια, έχοντας υπηρετήσει επί 35 συναπτά έτη στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, κατέχουσα μεταπτυχιακό, διδακτορικό, μεταδιδακτορικό, γνώστρια 7 γλωσσών, μεταφράστρια, διερμηνέας και εκδότρια βιβλίων, σύμφωνα με τα όσα κατήγγειλαν ο δικηγόρος και οι συγγενείς της «δεν άντεξε τον εκφοβισμό, τα χτυπήματα (λεκτικά και σωματικά) και την απαξίωση μερίδας μαθητών, καθηγητών και της Διεύθυνσης του 3 ου ΓΕΛ Θεσσαλονίκης… και πέθανε».

Βέβαια, σύμπασα η κοινωνία -πάντα κατόπιν εορτής- σπεύδει να συλλυπηθεί, να κουνήσει το δάχτυλο, να υπερασπιστεί τον κλάδο δασκάλων και καθηγητών στηλιτεύοντας την ολιγωρία Υπουργείου Παιδείας και Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας, απαιτώντας να αλλάξουν άρδην τα πράγματα στα σχολειά μας και προτείνοντας σε ένα χωνευτήρι απλουστεύσεων ‘’να καταργηθούν τα social, να απαγορευθούν τα κινητά, να μην αποφοιτούν όλοι από το λύκειο, να αποβάλλονται οι ταραξίες’’ και άλλα παρόμοια φαιδρά και εύπεπτα.

Αλήθεια, τη δική της ευθύνη η κοινωνία, πού την τοποθετεί; Αυτή η μερίδα γονέων, που καμώνονται, ότι ενδιαφέρονται για τα καμάρια τους και (αν) επισκέπτονται τους καθηγητές, το επιδιώκουν μόνον για να τους τραμπουκίσουν ή να τους εξευτελίσουν με το πασίγνωστο ελληνικό δόγμα «ξέρεις ποιος είμαι εγώ», αναλογίζονται το μέγεθος της ζημιάς που έχουν προκαλέσει; Ως σύγχρονοι μακαρθιστές εκτοξεύουν ύβρεις και απειλές στους έντρομους, κατά τα φαινόμενα, λειτουργούς της εκπαίδευσης, η οποίοι υπό τη δαμόκλειο σπάθη της αναφοράς ή ακόμα της μήνυσης, υπομένουν στωικά την πτώση της Ρώμης. Και είναι τόσο εκκωφαντική αυτή η πτώση, που νιώσαμε το ωστικό της κύμα να διαλύει το ελάχιστο εναπομείναν κύτταρο διαπαιδαγώγησης, καλλιέργειας και ανθρωποπλασίας: το σχολείο.

Όλα όσα γίνουν από τούδε και στο εξής, θα λειτουργήσουν παρελκυστικά, θυμηθείτε το. Το περιστατικό και η ίδια η εκλιπούσα σε λίγο καιρό θα ξεχαστούν. Η ετεροχρονισμένη ΕΔΕ, θα αποδώσει μια πικρή αίσθηση δικαίωσης στους οικείους —και μόνο εάν τα ευρήματά της θα συμπίπτουν με τις καταγγελίες τους. Ορισμένοι μαθητές και γονείς μπορεί να συνετιστούν ή να δείξουν κάποιου είδους μεταμέλειας – για λίγο τουλάχιστον. Οι ταγοί της πολιτείας και οι κρατούντες στο Υπουργείο θα νίπτουν τας χείρας τους – όπως πάντα. Και το μόνο που θα μείνει, ως κακόγουστο επιμύθιο, είναι ότι τα θηρία θα συνεχίσουν να βρυχώνται ζητώντας κι άλλη βορά για τα γαμψά τους νύχια.