Anna Unfiltered: Το Σιδηρούν Παραπέτασμα 2.0

Όταν το 1917 ο Hiram Johnson έλεγε ότι: «το πρώτο θύμα σε έναν πόλεμο είναι η αλήθεια», αποκλείεται να είχε στο μυαλό του τους Ευαγγελάτους αυτού του κόσμου. Διότι, ακόμα κι αν διέθετε ισχυρότατη φαντασία, δεν θα μπορούσε να πλάσει μια δημοσιογραφική φιγούρα, η προσωπικότητα της οποίας θα συνδύαζε αριστοτεχνικά Goebbels και χιτλερική Γερμανία, Napoleon και ‘’Φάρμα των Ζώων’’, Big Brother και ‘’1984’’. Αλίμονο αν υπήρχε τέτοιου είδους άνθρωπος εν γένει, όχι δημοσιογράφος ειδικά. Να, που υπάρχει! Και δεν είναι μόνο ένας.

Βέβαια, είναι εξαιρετικά άβολη η θέση ενός λειτουργού του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, να ψέγει συναδέλφους για κάτι, που θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ. Ο Παγκόσμιος Χάρτης Δεοντολογίας (2019) αναφέρει ξεκάθαρα στο άρθρο 13, ότι ο δημοσιογράφος δεν πρέπει να χρησιμοποιεί την ελευθερία του Τύπου για να εξυπηρετεί άλλα συμφέροντα και οφείλει να αποφεύγει κάθε σύγχυση μεταξύ της δραστηριότητάς του και της προπαγάνδας. Να αποφεύγει, κύριοι συνάδελφοι. Όχι να νομιμοποιεί, να ανέχεται, να διευκολύνει, να στέργει.

Δυστυχώς, η εβδομάδα που πέρασε εισήγαγε (ξανά) την έννοια του πολέμου στο καθημερινό agenda setting και οι αντιφρονούντες, οδηγούνται σαν πρόβατα σε σφαγή, όχι από το κράτος -τουλάχιστον όχι ακόμα, τουλάχιστον όχι τόσο κοντά μας- αλλά από τους pundits της οθόνης. Με πόση αξιοπρέπεια αντιμετώπισε έναν τέτοιο ο Νικόλας Κοσματόπουλος, ο μοναδικός Έλληνας Καθηγητής Πολιτικής σε όλη την αραβόφωνη Μέση Ανατολή, που διδάσκει στο κορυφαίο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού. Με πόσο θάρρος και αλήθεια του θύμισε, ότι στην Ελλάδα απλώς λέει ο καθένας ό,τι θέλει χωρίς κανένα κόστος (η στήλη συμφωνεί απόλυτα, βλ. Anna Unfiltered: Όλοι έχουν γνώμη. Πολύ κακώς! 1.2.2026).

Επειδή ουδέποτε έχω υπάρξει πολιτική ή πολεμική αναλύτρια, δεν θα ξεκινήσω την ενασχόλησή μου τώρα. Οπότε σκέψεις, συνειρμοί, θεωρίες συνωμοσίες ή δήθεν αναλύσεις από εδώ σίγουρα δεν θα επιδιωχθούν. Γελοίο – αν μη τι άλλο- να προσποιείσαι, ότι μπορείς από δημοσιογράφος εν μία νυκτί να μετενσαρκωθείς σε Machiavelli και να συγγράψεις από την άνεση του σπιτιού σου, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τον όλεθρο του πολέμου, τον νέο Ηγεμόνα. Όμως, μπορείς και οφείλεις να υπερασπιστείς αυτό, στο οποίο ετάχθεις: την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι βρισκόμαστε στην 8η ημέρα ενός πολέμου, που αποφάσισαν ο Benjamin Netanyahu και ο Donald Trump, αμφότεροι πανίσχυροι και βαθιά αμφιλεγόμενοι: ο ένας με ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και ο άλλος αντιμέτωπος με δικαστικές διώξεις στη χώρα του, έχοντας μάλιστα επιβάλει κυρώσεις στο ίδιο το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για να αποτρέψει έρευνες.

Η ιστορία, όμως, έχει γνωρίσει και ηγέτες με ηθικό ανάστημα, που δεν χρησιμοποίησαν τον πόλεμο ως εργαλείο πολιτικής, αλλά ως έσχατη άμυνα απέναντι σε παράφρονες εξουσίες, που ήταν σύμβολα αντίστασης και αντοχής της δημοκρατίας. Ο Winston Churchill υπήρξε το εμβληματικό παράδειγμα μιας τέτοιας ηγεσίας και η αναφορά στο όνομά του γίνεται επί τούτου -διότι σαφώς υπήρξαν και άλλοι. Στην ιστορική του ομιλία στο Φούλτον στις 5.3.1946 -με την ιδιότητα του πολίτη, αφού προηγουμένως είχε χάσει τις εκλογές- μίλησε για το ‘’Σιδηρούν Παραπέτασμα’’, που έμελλε να γίνει η πιο γνωστή φράση-σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου.

Αυτό το ίδιο Σιδηρούν Παραπέτασμα έχει πέσει πάνω μας και αυστηρά διαχωρίζει την αλήθεια από το κοινό. Αν, λοιπόν, όντως η αλήθεια είναι η πρώτη απώλεια σε έναν πόλεμο, εμείς βρισκόμαστε εδώ και χρόνια σε διακεκαυμένη ζώνη, με αρχιστράτηγους στην ιδιότυπη μάχη τους celebrity journalists – ουαί!