Anna Unfiltered: Ποιον φοβάται η Δημοκρατία ή ποιος φοβάται τη Δημοκρατία;

Το 1598 ο Σαίξπηρ επιγράφοντας την περίφημη κωμωδία του ‘’Much ado about nothing’’ ξεμπρόστιασε με αριστοτεχνική μαεστρία, την ευκολία με την οποία η κοινωνία καταδικάζει κάποιον, πριν μάθει την αλήθεια και παράλληλα το πώς οι άνθρωποι πιστεύουν αφελώς αυτό βλέπουν ή νομίζουν ότι βλέπουν. Ποιος θα του το ‘λεγε, ότι 428 χρόνια μετά το ‘’πολύ κακό για το τίποτα’’ θα ήταν πιο επίκαιρο από ποτέ! 

Η εβδομάδα που πέρασε, εκτός από τον αληθινό σπαραξικάρδιο θρήνο για τον άδικο -αν μη τι άλλο- θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, είχε και τη σφραγίδα της αποφυλάκισης του Ηλία Κασιδιάρη, από το κατάστημα υψίστης ασφαλείας Δομοκού (Σημ: η συνήγορός του διατείνεται, ότι είναι ο μοναδικός Έλληνας, που εξέτισε το σύνολο της ποινής του, χωρίς μάλιστα η καταδίκη του να έχει καταστεί αμετάκλητη. Να δω τι άλλο θα βρουν να πουν!). Τόση, δε, ήταν η πρεμούρα των απανταχού ΜΜΕ, που εστάλησαν δημοσιογράφοι ακόμα και από το εξωτερικό, να καλύψουν το γεγονός. Φυσικά, εκτός από αυτήν καθαυτή την εικόνα της αποφυλάκισης, προφανώς ήθελαν να απαθανατίσουν -επωφελούμενοι clicks & views – και όλο εκείνο το ασκέρι των χρήσιμων ηλιθίων(1) που συγκεντρώθηκε για να γιορτάσει μαζί με τον Ηλία το δρόμο προς την ελευθερία.

Και εν πάση περιπτώσει, αυτό δεν μου προκαλεί καμία εντύπωση. Στην Ψωροκώσταινα έχουμε δει να παρακαλούν γονυπετείς για μια δήλωση τους λεγόμενους ‘’παίκτες-reality’’. Ο άνθρωπος, που με ένα post μέσα από τις φυλακές έβαλε στη Βουλή των Ελλήνων του παντελώς άγνωστους Σπαρτιάτες, έχει προφανώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Εκείνο, όμως, που δεν μπορώ με τίποτα να χωνέψω, είναι η απελπισία που γαντζώθηκε στην έκφραση των απανταχού δημοσιολογούντων και η οποία τους κάνει να ομοιάζουν με παρασιτικούς φιλόδοξους ηγήτορες, που διαγκωνίζονται για το έπαθλο «Δημοκρατία». Σιγά, παιδιά, με τη σειρά. Όλοι θα πάρετε. 

Αν ο Ηλίας Κασιδιάρης, αναγνώστη μου, αποτελεί σκουλήκι μέσα στο μήλο της συνταγματικής νομιμότητας, τότε το μέγιστο (και άλυτο, όπως όλα δείχνουν) πρόβλημα, είναι όχι ο ίδιος, αλλά η πολιτική συγκυρία, που γέννησε αυτόν και τους πάνω από μισό εκατομμύριο οπαδούς των ιδεών του (536.409 ψήφοι στις Ευρωεκλογές του Μαΐου 2014) και οι οποίοι, τον θωρούν ως λίθον εἰς κεφαλὴν γωνίας(2). 

Φοβούνται ολοφάνερα, τρέμουν σαν φτερά στον άνεμο, ολοφύρονται και σπαράσσονται από απελπισία, μη τυχόν ο αποφυλακισθείς μπει στη Βουλή των 297 (πρώτη φορά στα κοινοβουλευτικά χρονικά της χώρας, που λειτουργεί με λιγότερους από 300 βουλευτές) και φέρει τα πάνω κάτω. Καλέ δεν τους είπε κανείς, ότι η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τον έναν καταδικασμένο, αλλά από τους πολλούς ακαταδίκαστους; Δεν άκουσαν ούτε τον (ανεπανάληπτο) Θανάση Λάλα, στη συνέντευξή του στο κανάλι της Ναυτεμπορικής να βροντοφωνάζει, ότι «δεν έχουμε τα στοιχεία της Δημοκρατίας»; Ούτε τον Καθηγητή Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, Γιάννη Ιωαννίδη, στις Αντιθέσεις να μιλά για την «Αχρηστοκρατία και το καμένο πρόσωπο της Ελλάδας»;  

Εσείς, κύριοι, δημιουργήσατε το έδαφος πάνω στο οποίο, το ‘’πολύ κακό για το τίποτα’’ βασίλεψε και επανάκαμψε. Εσείς, που κυβερνάτε όλα τα μεταπολιτευτικά χρόνια και που συνεχίζετε να συμπεριφέρεστε στους πολίτες ωσάν πεινασμένους θεατές σε τσίρκο, όπου διαλαλείτε το «ακροβάται, κλόουν, θηριοδαμασταί». Θρέψατε την απογοήτευση, το θυμό, το αίσθημα αδιεξόδου, την απαξίωση και έρχεστε πίσω-πίσω να δείξετε πόσο απεχθάνεστε το ολόδικό σας δημιούργημα. Για να γίνει ένας άνθρωπος πολιτικό φαινόμενο χρειάζεται ακροατήριο. Και αυτό το ακροατήριο κάνατε τα πάντα για να το στρέψετε προς τα εκεί, που τώρα καμώνεστε, ότι φοβάστε. Αν, λοιπόν, επιστρέφοντας στον τίτλο του σημερινού μου άρθρου, αναρωτιέστε μεγαλόφωνα, θα σας απαντήσω, ότι η Δημοκρατία δεν έχει να φοβηθεί κανέναν. Εσείς, όμως, έχετε. Και είναι ο λαός. 

(1)Χρήσιμοι ηλίθιοι: άνθρωποι που, χωρίς κατ’ ανάγκη να το αντιλαμβάνονται, εξυπηρετούν τα συμφέροντα ή την ατζέντα μιας πολιτικής δύναμης ή ιδεολογίας. Ο όρος αποδίδεται ευρέως στον Λένιν, αν και δεν έχει τεκμηριωθεί με απόλυτη βεβαιότητα.

(2) «Λίθον, ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας.» (Ψαλμὸς 117:22 [Ο΄] · πρβλ. Ματθαῖος 21:42, Μάρκος 12:10, Λουκᾶς 20:17, Πράξεις 4:11). Αυτός που αρχικά απορρίφθηκε ή περιφρονήθηκε και τελικά αποδεικνύεται ότι αποκτά κεντρική θεμελιώδη θέση.