Anna Unfiltered: Ακαθόριστο (ξ/φ)ύλο

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι (1), έγραψε ήδη από το 1937 ο ποιητής του φωτός, Οδυσσέας Ελύτης. 

Για να το συνειδητοποιήσεις, όμως, αναγνώστη μου, στο υπενθυμίζω. Μετά από δίμηνη και πλέον εκκωφαντική απουσία (η εγωπάθεια ή/και η βαθιά ανάγκη να σου έχω λείψει καθιστά επιτακτικό το επίθετο…ισχύει όντως;), η στήλη έχει συγκεντρώσει βέλη ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός και είναι πανέτοιμη να τα εκτοξεύσει προς πάσαν κατεύθυνσιν. Καλύτερα, όμως, να εκκινήσει από πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση, μιας και οι πύλες της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης συγκέντρωσαν -ή έτσι τουλάχιστον βαυκαλιζόμαστε- όλα τα βλέμματα πάνω μας. 

Ακριβώς μια μέρα μετά τις πολυαναμενόμενες, όπως κάθε χρονιά άλλωστε, πρωθυπουργικές εξαγγελίες της ΔΕΘ, αλλά και τρεις μετά τον επικοινωνιακό αιφνιδιασμό -κόντρα στα ειωθότα ετών- του ΕΛΑΣ, που στοχεύοντας στο κέντρο και με ξεκάθαρο πρόγραμμα διακυβέρνησης, έβρεξε με δις τη δυς-μοιρη πόλη, φαίνεται πως τα χαμόγελα περισσεύουν, η αισιοδοξία επίσης και οι δύσκολες μέρες ανήκουν στο παρελθόν. Όλα καλά – όλα ανθηρά, δηλαδή, πλην Λακεδαιμονίων (2), αλλά για έναν ακαθόριστο λόγο.

Και τώρα που είπα ακαθόριστο! Τι ήταν αυτό που έπαθε, την εβδομάδα που πέρασε, η συντηρητική (μειδιώ), δεξιά (μειδιώ έτι μάλλον) κυβέρνηση της χώρας με την ηλεκτρονική πλατφόρμα διάθεσης φαρμάκων υψηλού κόστους κατ’ οίκον του ΕΟΠΥΥ; Λίγους μήνες πριν το παραβάν, με Λερναίες Ύδρες να ξεπηδούν τήδε κἀκεῖσε, με νεοφυέντα κόμματα, παλαιούς/νέους αντιπάλους, πυρ ομαδόν από μείζονα και ελάσσονα αντιπολίτευση, όταν πορεύεσαι ἐπὶ ξυροῦ ἀκμῆς, είναι δυνατόν να «μην προσέξεις» (χρησιμοποιώ την ακριβή έκφραση του Υπουργού Υγείας, στην εκπομπή Live You, ΣΚΑΙ, 2.9.2026), ότι τα φύλα είναι δύο;

Δε μιλάει ο Σίγκμουντ Φρόυντ, δεν αναλύει ο Καρλ Γιουνγκ, δεν αποφαίνεται η Σιμόν ντε Μποβουάρ, δεν αποδομεί ο Μισέλ Φουκώ, δεν υπερασπίζεται ο Τζόρνταν Πήτερσον. Εδώ μιλάει η επιστήμη της βιολογίας. Τελεία. Τα φύλα είναι δύο: άρρεν και θήλυ. Δεν έχω καμία όρεξη, άμα τη επιστροφή μου, να συνομιλήσω (πράγμα απίθανο, διότι δεν διαθέτουν τοιαύτη ικανότητα) με εκείνους τους συνειδησιακά μετέωρους, που βιώνουν την καθημερινότητα με βάση την ηθική του ‘’ό,τι γουστάρω’’. Ούτε και θα μπω στη διαδικασία, να αδειάσω το μυαλό μου για να γεμίσω το δικό τους, που έλεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου της 3ης Δημοτικού. Δε θα αποδεχτώ επ’ ουδενί, όμως, και όσους καθομολογούν ανοηταίνοντας, ότι οι δικές τους αυταπάτες, συνιστούν τις δικές μας ηθικές υποχρεώσεις.

Το ξυράφι του Όκαμ (3), κύριοι. Όσο για τους λοιπούς, που έχετε αναθραύσει τις βεβαιότητες και οδεύετε προς το ακαθόριστο, θα σας παραπέμψω στις περιπτώσεις των Ενές Κάντερ και Ρόις Γουάιτ, που ενώ ανακοίνωσαν ότι αυτοπροσδιορίζονται ως γυναίκες και δήλωσαν συμμετοχή στο draft του WNBA, οι αιτήσεις τους απορρίφθηκαν από τη Λίγκα, η οποία ισχυρίστηκε ότι «δεν θα δώσει οξυγόνο σε προσπάθειες, που έχουν σχεδιαστεί για να χλευάσουν το πρωτάθλημα ή να υποτιμήσουν και να περιθωριοποιήσουν άλλους». Απορώ και εξίσταμαι! Αφού οι άνθρωποι φύγαν από το ακαθόριστο και πήγαν στο θηλυκό, γιατί τους κόψατε; Τι φασισμός είναι αυτός; 

Αλλά, ξέχασα… το DEI ισχύει μόνο για τους οιονεί σωτήρες της μιας παράταξης. Για τους άλλους, αντί για το ακαθόριστο φύλο, υπάρχει μάλλον το ακαθόριστο ξύλο. 

1.Οδυσσέας Ελύτης, «Ελένη», πρώτη δημοσίευση στα Νέα Γράμματα, Δεκέμβριος 1937· περιλαμβάνεται στη συλλογή Προσανατολισμοί, Αθήνα: Ίκαρος, 1940.

2.Κ. Π. Καβάφης, «Στα 200 π.Χ.» (1931), στο Τα Ποιήματα, τόμ. Β΄ (1919–1933), Ίκαρος, Αθήνα, 1963.

3.Το «Ξυράφι του Όκαμ» (Occam’s Razor) αναφέρεται στη μεθοδολογική αρχή, αποδιδόμενη στον Γουλιέλμο του Όκαμ (περ. 1287–1347), σύμφωνα με την οποία, όταν υπάρχουν περισσότερες από μία επαρκείς εξηγήσεις, προτιμάται εκείνη που βασίζεται στις λιγότερες αναγκαίες παραδοχές.