Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για τη δεύτερη ξαφνική έκδοση του The Opinion

8 Δεκεμβρίου 2025, 16:08 UPD: 19 Δεκεμβρίου 2025, 14:46

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Tempus fugit, Memento Vivere*

Ο χρόνος, αυτή η αέναη ροή που καθορίζει τον κύκλο της ζωής είναι η αφορμή γι’ αυτή την ξαφνική έκδοση του theopinion.gr στο γύρισμα του πρώτου τέταρτου του 21ου αιώνα.

Το νέο τεύχος είναι εδώ. Δες το τώρα!

Σ’ αυτή τη διαρκή και τιτάνια μάχη του ανθρώπου με τον χρόνο σκεφτήκαμε να μην υποταχθούμε στην φθορά που μας επιβάλλει. Συγκεντρώσαμε, ταξινομήσαμε, φωτίσαμε και παρουσιάζουμε χνάρια, εικόνες, στιγμιότυπα, αποτυπώματα. Μια μαρ- τυρία συλλογισμών, γεγονότων και δημιουργιών. Διαμορφώσαμε αυτή την πολυθεματική συλλογή με πρωτότυπα κείμενα και φωτογραφίες, έχοντας απέραντη Αγάπη στον άνθρωπο, βαθύ σεβασμό στην ποίηση της δημιουργίας που είναι συστα- τικό στοιχείο ζωής.

«Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα. Έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω. Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες» έγραψε ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο κορυφαίος ποιητής της Θεσσαλονίκης που φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του. Μας εμπνέει με τη μοναδικότητα του ποιητικού λόγου που σηματοδοτεί την αντί- σταση στο τέλμα, στο status quo του τετελεσμένου. Με την αναγεννητική αύρα του αγώνα κατά της υποταγής.

Να παίρνουμε Δύναμη. Να προχωράμε μπροστά. Να σηκωνόμαστε ψηλότερα.

Η Θεσσαλονίκη είναι το κουκούλι που καλλιεργεί αυτή την ξεχωριστή σχέση με τον χρόνο. Ενας περίπατος στην παραλία δίνει την αίσθηση ότι ο χρόνος απλώ- νεται και ανασαίνει πιο αργά. Μια περιπλάνηση στα κάστρα, στην Άνω Πόλη θυμίζει ότι οι αιώνες παραμένουν όρθιοι και συνεχίζουν να αφηγούνται. Κάθε δρόμος της πόλης περιέχει μια ιστορία που ζητά να ακουστεί. Δεν είναι τυχαίο πως ο Ιωάννου σημείωνε «Τίποτε δεν χάνεται μονάχα μεταμορφώνεται στη μνήμη». Η πόλη μοιάζει να γεννά χώρο για αυτή τη μεταμόρφωση και ταυτόχρονα να τη φυλά σαν πολύτιμο φορτίο, μέσα στα έγκατα της γης, όπως οι στρώσεις ιστορίας στις σκάλες του μετρό της Αγίας Σοφίας.

Όλα αυτά συνθέτουν ένα μαγευτικό σκηνικό που ο Χρόνος παραμερίζει και παγώνει. Σκύβει το κεφάλι και δίνει χώρο στον Άνθρωπο.

Μέσα σε αυτό το τοπίο υπάρχουν μικρές ψηφίδες που λειτουργούν σαν σημεία ανα-φοράς. Το σταματημένο ρολόι της ώρας του σεισμού στη στοά Μαλακοπή ή το ρολόι ανθοκομίας στην πλατεία Αριστοτέλους επιστρέφει κάθε φορά έπειτα από τις περιπέτειές του ως υπενθύμιση ότι ο χρόνος μπορεί να δείχνει ακίνητος αλλά κάνει αισθητή την παρουσία του στον χώρο. Και κάπου ανάμεσα στους δρόμους ακούγεται η φράση του Πεντζίκη πως «Ο χρόνος είναι μια άλλη όψη του χώρου», σαν μια κρυφή ερμηνεία του τρόπου με τον οποίο η πόλη ενώνει τη μνήμη με τον τόπο.

Η μουσική της Θεσσαλονίκης ενισχύει αυτή τη συνομιλία. Ο Νίκος Παπάζογλου, εκεί στη ρωγμή του χρόνου, συνεχίζει να τραγουδά για όσα αντέχουν. Και στον «Χρονο- ποιό» του Διονύση Σαββόπουλου ο χρόνος γίνεται άγραφο χαρτί έτοιμο να γεμίσει με νέες εμπειρίες και νέες αφηγήσεις. Αυτές οι νύξεις φανερώνουν έναν βαθύτερο τρόπο με τον οποίο η πόλη αγγίζει τον χρόνο και τον μετατρέπει σε δημιουργική ύλη. Εδώ ο χρόνος δεν λειτουργεί σαν βάρος αλλά σαν συνοδοιπόρος που οδηγεί την πόλη σε νέες μορφές ζωής. Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα τραγούδησε ο Δημήτρης Μητροπάνος. Ο Ανθρωπος, ο Χώρος και ο Χρόνος εμπεριέχονται σε μια στιγμή με μουσική και λόγο.

Ίσως τελικά αυτή η αίσθηση του χρόνου να αποτελεί το στοιχείο που κρατά τη Θεσ- σαλονίκη ζωντανή και ανθεκτική. Η πόλη μετατρέπει το παρελθόν σε ουσία, το παρόν σε εμπειρία, το μέλλον σε υπόσχεση. Στο τοπίο με την ομίχλη, στον καθαρό αέρα του Βαρδάρη, στους ρυθμούς αυτής της πόλης, με έναν εντελώς «σαλονικίωτικο» τρόπο, αγωνιζόμαστε να ζούμε, παρόλο που ο χρόνος φεύγει.

Όπως συνεχίζει ο Μανώλης Αναγνωστάκης στο ποίημα: «Κι ήθελε ακόμη» «…Εκεί, προσεχτικά, σε μια γωνιά, μαζεύω με τάξη, φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο…

Όρθιος, και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.»

*ο χρόνος τρέχει, θυμήσου να ζεις.