Στον… τάκο όσοι βομβαρδίζουν την Κύπρο!

Η αποκάλυψη ότι το Drone που έσκασε στην Κύπρο είχε απογειωθεί από το Λίβανο φέρνει στην επικαιρότητα το δράμα της χώρας αυτής!

Πέρυσι, όταν το Ισραήλ επιτέθηκε στο Λίβανο και σκότωσε τον ηγέτη της Χεσμπολάχ Νασράλα αλλά και κατέστρεψε με ανηλεείς, συνεχείς βομβαρδισμούς σημαντικές εγκαταστάσεις της Σιϊτικής οργάνωσης, βρέθηκα στη Βηρυτό για περίπου ένα μήνα, ως απεσταλμένος του ΣΚΑΙ.

Όπως σε κάθε πολυήμερη δημοσιογραφική αποστολή, είχα την ευκαιρία να δω την κατάσταση στη χώρα σε βάθος, να γνωρίσω Λιβανέζους και να αντιληφθώ το τι επικρατεί εκεί στο πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και θρησκευτικό πεδίο.

Ειλικρινά, δεν έχω λυπηθεί περισσότερο έναν λαό και μία χώρα!

Όλοι οι Λιβανέζοι εδώ και δεκαετίες πληρώνουν ζημιές για τις οποίες δεν ευθύνονται!

Είναι τόσο κρίμα όσο και το γεγονός ότι βομβαρδίστηκε ένα μαρτυρικό νησί όπως η Κύπρος, χωρίς να έχει απολύτως καμία συμμετοχή στον πόλεμο.

Η ρίζα του προβλήματος είναι η κατανομή του πληθυσμού: το 30% (χοντρικά) είναι μουσουλμάνοι Σιίτες, το 30% (επίσης χοντρικά) Σουνίτες και το 40% είναι Χριστιανοί. Οι Χριστιανοί (κυρίως Μαρωνίτες, καθολικοί και 7% ελληνορθόδοξοι), μετά την εφιαλτική εμπειρία του εμφυλίου, στη δεκαετία του ’80, δεν συμμετέχουν καθόλου σε ακραίες ενέργειες. Το ίδιο και οι Σουνίτες, που είναι γενικά άνθρωποι πράοι και ήρεμοι, σε αντίθεση με τους Σιΐτες που διακρίνονται τόσο για τον θρησκευτικό φανατισμό τους όσο και για την ροπή τους προς τον εξτρεμισμό.

Οι τελευταίοι έχουν συσπειρωθεί εντός της Χεσμπολάχ, που είναι μία, όχι απλώς ένα κόμμα αλλά μία γιγάντια οργάνωση που ακολουθεί ένα μοντέλο ανάπτυξης ανάλογου και παράλληλου του κράτους. Η Χεσμπολάχ έχει επιχειρήσεις, φορείς, νοσοκομεία αλλά και φορείς κοινωνικής πολιτικής όπως χώρους υποδοχής προσφύγων, στέγες αστέγων, νοσοκομεία, γηροκομεία, κέντρα υγείας, συσσίτια και κοινωνική στέγη. Φυσικά και ένοπλη οργάνωση σε πόλεις, χωριά και ύπαιθρο.

Δρα με παρακρατικό τρόπο σε κάθε επίπεδο με μόνο στόχο να διατηρεί διαρκώς και σε συνεχή, πλήρη ετοιμότητα μία ισχυρή δύναμη υπεράσπισης και προστασίας των Σιϊτών.

Η Χεσμπολάχ λοιπόν, με κύριο χρηματοδότη το Ιράν, κάθε λίγο και λιγάκι καταφέρνει χτυπήματα στο Ισραήλ, κυρίως με όλμους, drones και πυραύλους μικρού βεληνεκούς. Στο Νότιο Λίβανο, στα σύνορα με το Ισραήλ, έχει κατασκευάσει τούνελ με αποθήκες οπλισμού αλλά και υποδομές εκτόξευσης, τα οποία ο IDF προσπάθησε να καταστρέψει στις επίμονες επιχειρήσεις του τού Δεκεμβρίου του ’24.

Το πολιτικό σκηνικό του Λιβάνου είναι το ίδιο άρρωστο.

Τα πολιτικά κόμματα αντικατοπτρίζουν (περίπου) την θρησκευτική διαφοροποίηση και ελάχιστες φορές μπορούν να συνεννοηθούν.

Έτσι, η χώρα είναι ουσιαστικά δύο χώρες στη συσκευασία της μίας!

Από τη μία είναι η χώρα της Χεσμπολάχ με τις επιδιώξεις και την στόχευση της, που επιθυμεί την καταστροφή του Ισραήλ.

Από την άλλη είναι ο υπόλοιπος Λίβανος, που από τη μία δεν συμφωνεί ούτε με τις ιδέες αλλά ούτε και με την πρακτική της Χεσμπολάχ αλλά από την άλλη δεν μπορεί, δεν έχει τις δυνάμεις να την αντιμετωπίσει, να την περιορίσει, να της επιβάλει συμπεριφορές.

Ωστόσο, κάθε φορά που η Χεσμπολάχ, κάνοντας τον αγώνα της και επιχειρώντας να πράξει αυτό που θεωρεί αυτή ορθό και “έργο θεού”, τότε -μοιραία- έρχεται η απάντηση του Ισραήλ, το οποίο φυσικά και δεν κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια όταν δέχεται επίθεση. Όσο και χειρουργική ή επικεντρωμένη κι αν είναι η αντίδραση, δεν παύει να είναι πολεμική ενέργεια και ως τέτοια πλήττει το σύνολο της χώρας και του λαού της…

Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα Σαββατόβραδο, στην παραλία της Βηρυτού, του άλλοτε Παρισιού της Ανατολής, όταν παρατηρούσα μία παρέα νεαρών, έξω από ένα μπαρ. Κοιτούσαν σαστισμένοι, μία τους βομβαρδισμούς του Ισραήλ, στα νότια προάστια της πρωτεύουσας, που λαμποκοπούσαν απειλητικά στον ορίζοντα, και μία την πόρτα του μπαρ, μέσα στο οποίο, παρασυρμένοι από την δυνατή μουσική, δεκάδες νέοι ξεσάλωναν αμέριμνοι και αδιάφοροι για τις πολεμικές επιχειρήσεις.

Κοντοστάθηκαν. Προβληματίστηκαν. Σκέφτηκαν. Και τελικά μπήκαν στο μαγαζί παραμερίζοντας τις κακές σκέψεις.

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι αυτή η στιγμιαία παύση των παιδιών αντικατοπτρίζει μία ολόκληρη χώρα. Και έναν λαό που προς στιγμήν επιλέγει να αψηφήσει τον κίνδυνο και να προτιμήσει την ανεμελιά της διασκέδασης…

Το ζήτημα είναι για πόσο καιρό ακόμη θα έχει την διέξοδο, την πολυτέλεια της επιλογής αλλά και της διαφυγής…