Στον… τάκο οι μικρές ειδήσεις του πολέμου

• Μου έκανε τρομερή εντύπωση μία μικρή είδηση που όμως εξηγεί πολλά. 
• Οι επίσημες λιβανικές αρχές, αντί να εξοντώνουν τους άντρες της Χεσμπολάχ, μόλις τους συλλαμβάνουν, τους τιμωρούν απλώς με πρόστιμα 100 δολαρίων.
• Οι αρχές του Λιβάνου, κυβέρνηση, αστυνομία και στρατός, όχι μόνο δεν μπορούν, αλλά μάλλον δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν τη Χεσμπολάχ.

Είναι μία μικρή είδηση. Είναι μία είδηση που κανονικά θα περνούσε στα πολύ ψιλά των εφημερίδων και των υπόλοιπων μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ωστόσο, εδώ στο Λίβανο και στην πρωτεύουσα του Βηρυτό, έχει προκαλέσει πολύ μεγάλη εντύπωση, όχι γιατί περιγράφει ένα σημαντικό για την κοινωνία γεγονός, αλλά γιατί ουσιαστικά δίνει το κλίμα το οποίο επικρατεί στην παράξενη αυτή χώρα. Η είδηση θα μπορούσε να ήταν μία απλή είδηση του δικαστικού ρεπορτάζ.

Την προηγούμενη εβδομάδα από το στρατό του Λιβάνου συνελήφθησαν τρεις άντρες οι οποίοι ταξίδευαν από τη Βηρυτό προς τις νότιες περιοχές της χώρας, έχοντας μαζί τους πλήρη πολεμικό οπλισμό. Άντρες του λιβανέζικου στρατού τους συνέλαβαν σε ένα από τα δεκάδες μπλόκα που έχουν πάνω στην εθνική οδό για να ελέγχουν τους ανθρώπους οι οποίοι ταξιδεύουν προς τον Νότο, περιοχή στην οποία συνεχίζονται – και όσο περνούν οι μέρες τόσο και περισσότερο εντείνονται – οι πολεμικές συγκρούσεις ανάμεσα στη Χεσμπολάχ και τον Ισραηλινό στρατό.

Οι τρεις άντρες παραδέχθηκαν ότι ήταν μέλη της Χεσμπολάχ και ότι ταξίδευαν προς τον Νότο για να ενταχθούν σε ένοπλα τμήματα της οργάνωσης και να πολεμήσουν με αυτά τους Ισραηλινούς. Ο λιβανέζικος στρατός τους οδήγησε στο δικαστήριο.

Εκεί έγινε μια μεγάλη μάχη στη δίκη.

Οι δικηγόροι της Χεσμπολάχ κατάφεραν να πείσουν το δικαστήριο ότι πρόκειται για μια απλή υπόθεση παράνομης όπλοκατοχής. Η πολιτική αγωγή αγωνίστηκε να πείσει το δικαστήριο ότι αυτοί οι τρεις άντρες είναι τρομοκράτες, απεργάζονται τη διάλυση της χώρας του Λιβάνου και θα πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά.

Τελικά το δικαστήριο πείστηκε από τους δικηγόρους της Χεσμπολάχ και έβαλε πρόστιμο στους τρεις άντρες από 900.000 λίρες, δηλαδή περίπου 100 δολάρια στον καθένα.

Η είδηση σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως εδώ στον Λίβανο. Υπήρξαν πολλοί που τόνισαν ότι με τέτοιες μεθοδεύσεις δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να αντιμετωπιστεί η Χεσμπολάχ.

Υπήρξαν και κάποιοι δημοσιογράφοι οι οποίοι σχολίαζαν χαρακτηριστικά ότι κανένας δικαστής σε αυτή τη χώρα δεν έχει το σθένος  να πάει κόντρα στη Χεσμπολάχ και να στείλει στη φυλακή τα μέλη της.Όλοι φοβούνται για τη ζωή τους, λένε χαρακτηριστικά κάποιοι δημοσιογράφοι οι οποίοι γνωρίζουν πολύ καλά την κατάσταση  και το ιστορικό της χώρας τους.

Αυτή η είδηση και μόνο δείχνει το κλίμα το οποίο επικρατεί στην παράξενη αυτή χώρα του Λιβάνου.

Ουσιαστικά πρόκειται για δύο χώρες στη συσκευασία της μιας.

Από τη μία έχουμε τη Σχεσμπολάχ, (5:36) από τη μία έχουμε τη χώρα της Χεσμπολάχ, δηλαδή τη χώρα φανατικών ανθρώπων που έχουν πειστεί ότι η αποστολή τους σε αυτή τη γη είναι να εξολοθρεύσουν τον προαιώνιο εχθρό των Αράβων,  τους Ισραηλίτες. Και δεν θα ησυχάσουν ποτέ εάν δεν εξαντλήσουν κάθε τους δύναμη για να εξολοθρεύσουν τη χώρα του Ισραήλ και το λαό της.

Από την άλλη υπάρχει μία άλλη χώρα.  Η χώρα των υπόλοιπων Λιβανέζων. Ανθρώπων ήρεμων, πράων, φιλοπρόοδων, εξαιρετικά μορφωμένων και προοδευτικών. Είναι οι άνθρωποι οι οποίοι δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με τη Χεσπολάχ, θέλουν να έχουν μία ειρηνική συνύπαρξη με τους γείτονες και να ζήσουν επιτέλους με ηρεμία. Οι εμφύλιοι, οι πόλεμοι, οι συρράξεις, οι αντιπαραθέσεις με τη Χεσπολάχ και με το Ισραήλ τους έχουν κουράσει όλα αυτά τα χρόνια. Οι περισσότεροι παλεύουν για ένα καλύτερο μέλλον.

Αλλά συνήθως απογοητεύονται από τις εξελίξεις και ψάχνουν ευκαιρίες ώστε να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο γράφων την προηγούμενη φορά που ταξίδεψε στον Λίβανο, με αφορμή τους τότε βομβαρδισμούς του Ισραήλ εναντίον της Χεσπολάχ που είχαν φυσικά αποτέλεσμα τη δολοφονία του ηγέτη της οργάνωσης Νασράλα, είχε γνωρίσει επτά χριστιανούς Λιβανέζους οι οποίοι κατοικούσαν και εργάζονταν στο κέντρο της Βηρυτού.  Στο νέο του ταξίδι ο γράφων δεν συνάντησε κανέναν από τους επτά, γιατί απλούστατα όλοι τους είχαν μεταναστεύσει στην Ευρώπη και στην Αμερική.

Αυτές λοιπόν οι δύο χώρες στη συσκευασία της μίας είναι αδύνατο να συνυπάρξουν για πολύ ακόμα. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να συνεχιστεί η κατάσταση αυτή με τη Χεσπολάχ να μάχεται το Ισραήλκαι τους υπόλοιπους να μην μπορούν ή να μην θέλουν ή να μην έχουν τις δυνάμεις και τις δυνατότητες, τη διεθνή υποστήριξη και το σθένος να αντιμετωπίσουν τη Χεσμπολάχ. Να την απομονώσουν πολιτικά, να την αφοπλίσουν ή ακόμη  – όπως συζητείται τις τελευταίες μέρες εδώ στον Λίβανο – να την θέσουν εκτός νόμου.

Ειδήσεις σαν και αυτή τη μικρή δικαστική είδηση που παραθέσαμε στην αρχή αυτού του κειμένου, δείχνουν με το χειρότερο δυνατό τρόπο ότι ο Λίβανος βρίσκεται σε μία θέση υποχώρησης ως προς τα συμφέροντά του και πολύ δύσκολα αυτό θα αλλάξει. Δεν είναι λίγοι αυτοί που φοβούνται εδώ στη Βηρυτό ότι εάν υπάρξει άνθρωπος που θα θελήσει να αντιμετωπίσει με σθένος τη Χεσμπολάχ και θα τολμήσει να αντιπαρατεθεί μαζί της, τότε ένας νέος εμφύλιος πόλεμος θα είναι το αύριο αυτής της όμορφης χώρας. Όπως ακριβώς ο εμφύλιος πόλεμος τάραξε τον Λίβανο στη δεκαετία του 80 και του 90.

Ίσως ο μόνος λόγος που δεν έχουμε ακόμα μία εμφύλια σύρραξη αυτή την εποχή είναι ότι οι αντίπαλοι της Χεσμπολάχ και πιο συγκεκριμένα οι άνθρωποι οι οποίοι ανήκουν στις χριστιανικές κοινότητες της χώρας δείχνουν τα τελευταία χρόνια εξαιρετικά κουρασμένοι από τις αντιπαραθέσεις και δεν προχωρούν σε δυναμικές κινήσεις όπως σε αυτές που είχαν προχωρήσει οι πατεράδες τους, οι οποίοι είχαν συγκροτήσει παραστρατιωτικές και άλλες ένοπλες μονάδες, που κάποια στιγμή αντιπαρατέθηκαν με τους φανατικούς Σιίτες Μουσουλμάνους.

Η χριστιανική κοινότητα της Βηρυτού μοιάζει πολύ κουρασμένη, πολύ απηυδισμένη από τις εμφύλιες συρράξεις, τους πολέμους και τις ταραχές  για να δοκιμάσει να οργανωθεί και πάλι με δυναμικό τρόπο.

Σε κάθε περίπτωση αυτό το οποίο προκύπτει όχι μόνο από την μικρή δικαστική είδηση  αλλά και από την καθημερινότητα σε αυτή τη χώρα είναι ότι ο Λίβανος, που μπήκε για μία ακόμη φορά στη μακραίωνη ιστορία του μέσα στη δίνη του πολέμου, δεν μπορεί μάλλον να είναι αισιόδοξος για το μέλλον του.