Σημειώσεις από τον πόλεμο μέρος 6ο ή όσα δεν πρόλαβα να πω στο «ζωντανό» μου (ΦΩΤΟ)

• Μια απίθανη περίπτωση ανθρώπων που ζουν κυριολεκτικά στο μάτι του πολεμικού Κυκλώνα
• Η απίθανη περίπτωση 20.000 Χριστιανών που ζουν ανάμεσα στη Χεσμπολάχ και το Ισραήλ
• Οι άνθρωποι μου είπαν ότι θέλουν να φύγουν από τα χωριά τους, αλλά δεν θα το κάνουν, γιατί εάν τα χωριά τους ερημωθούν, θα κατακτηθούν από κάποιον από τους δύο αντιμαχόμενους, οπότε αυτοί θα χάσουν τις ιστορικές τους ρίζες και τον τόπο τους. Πρόκειται για μια μοναδική και απίστευτη ιστορία προσωπικής θυσίας χωρίς όπλα.

Χτες βρέθηκα στην περιοχή του Αρμές, μια περιοχή με συνολικά 7 χωριά στα οποία κατοικούν 20.000 άνθρωποι. Η ιδιαιτερότητά τους είναι ότι είναι Χριστιανοί, Μαρωνίτες Καθολικοί και θρησκευτικά ανήκουν στο Βατικανό, όπως φαίνεται και από τις όμορφες εκκλησίες που έχουν στις πλατείες όλων των χωριών τους.

Είναι τρομερά παράδοξο αυτό. Ένας χριστιανικός θύλακας μέσα σε μια περιοχή που μαστίζεται από πολεμικές συγκρούσεις εδώ και πολλές δεκαετίες. Η περιοχή του Αρμές βρίσκεται κυριολεκτικά πάνω στα σύνορα του Λιβάνου με το Ισραήλ. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν έφτασα εκεί, ακόμη και το δίκτυο του κινητού μου τηλεφώνου “γύρισε” στο ισραηλινό δίκτυο, με το χαρακτηριστικό μήνυμα της Cosmote να με καλωσορίζει στη χώρα.

Είναι μία απίστευτη παραδοξότητα. Οι άνθρωποι αυτοί ζουν σε χωριά τα οποία είναι φαινομενικά εντελώς απείραχτα από τον πόλεμο. Δεν έχει πέσει ούτε μια οβίδα, δεν έχει ακουστεί ούτε ένας συναγερμός. Αλλά, όλη τη μέρα, από τις 3 Μαρτίου οπότε άρχισε αυτός ο πόλεμος, από τα χριστιανικά χωριά του Αρμές διακρίνει κανείς τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, τη Χεσμπολάχ και το Ισραήλ, να αντιμάχονται ο ένας τον άλλο με βαναυσότητα.

Συνεχώς ακούς βομβαρδισμούς. Κρότους από εκρήξεις. Αεροπλάνα να πετάνε και όλμους να εκτοξεύονται. Είναι πραγματικά μια πολεμική ατμόσφαιρα η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους ανθρώπους οι οποίοι ζουν ήρεμα, αλλά φοβισμένα σε αυτά τα χωριά.

Εδώ και πολλές δεκαετίες, οι Χριστιανοί κάτοικοι των χωριών αυτών έχουν απαγορεύσει στη Χεσμπολάχ να δραστηριοποιείται στη δική τους περιοχή. Με τη συνεργασία με τον ΟΗΕ και την Ειδική Δύναμη των Κυανόκρανων που έχει αναπτύξει στην περιοχή, αλλά και την συνδρομή του λιβανέζικου στρατού που δίνει δυναμικό παρών στα χριστιανικά χωριά, οι Μαρωνίτες χριστιανοί του Αρμές έχουν καταφέρει να κρατήσουν τον πόλεμο έξω από τα σπίτια τους.

Οι ίδιοι μου μιλούν για μια ζωή εξαιρετικά δύσκολη. Οι προμήθειες έρχονται από τη Βηρυττό, με κονβόι τα οποία συνοδεύουν οι Κυανόκρατνοι του ΟΗΕ. Η εφοδιαστική αλυσίδα δεν λειτουργεί καθώς, για να φτάσει κανείς εδώ, πρέπει να περάσει από περιοχές που είναι ελεγχόμενες από τη Χεσμπολάχ και στις οποίες η δραστηριότητα της οργάνωσης είναι εξαιρετικά έντονη. Άλλωστε, όλες αυτές οι περιοχές έχουν ξεπατωθεί από τον βομβαρδισμό από το Ισραήλ που συνεχίζει τις πολεμικές επιχειρήσεις με το επιχείρημα ότι έτσι περιορίζει τη δυνατότητα αντίδρασης της Χεσμπολάχ, αλλά και την πιθανότητα να επιτεθεί εναντίον των δικών της χωριών στο βόρειο Ισραήλ.

Οι άνθρωποι εδώ μου μιλούν με καλωσύνη και μάλλον αγαλλιασμένοι όταν βλέπουν έναν ξένο. Αυτό που μου επισημαίνουν είναι ότι ως Χριστιανοί έχουν μεγάλη αγάπη στην καρδιά τους, δεν θέλουν να διαπληκτίζονται με τους ανθρώπους που συγκροτούν εδώ και πολλές δεκαετίες τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές και βέβαια δεν τους επιτρέπουν να εισέλθουν στην περιοχή τους.

Ο χριστιανικός θύλακας του Αρμές είναι μια μοναδική περίπτωση αυτού που η δημοσιογραφική αργκό περιγράφει ως μια περιοχή στο «μάτι» του πολεμικού Κυκλώνα. Αυτή η περιοχή βρίσκεται κυριολεκτικά στο κέντρο μιας πολεμικής σύρραξης ανάμεσα από δύο λυσσασμένους αντιμαχόμενους και όμως επιβιώνει ειρηνικά. «Είμαστε Χριστιανοί, πιστεύουμε στην αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους και για τον λόγο αυτό πάντοτε προσευχόμαστε και πιστεύουμε ότι καποια στιγμή θα ζήσουμε ειρηνικά, θα τελειώσει ο πόλεμος και θα ηρεμήσουμε επιτέλους στα σπίτια μας», λένε.

Όταν τους ρωτώ πώς είναι δυνατόν να ζουν κάτω από αυτό το καθεστώς του φόβου με τους βομβαρδισμούς να ακο΄΄υγονται συνέχια και να μη μπορούν κυριολεκτικά να ξεμυτίσουν από τα σπίτια και τα χωριά τους, μου απαντούν με μια ήρεμη φωνή: «είναι πάρα πολύ δύσκολο να ζεις εδώ αλλά δεν γίνεται να εγκαταλείψουμε τα σπίτια μας. Θα μπορούσαμε να φύγουμε, να ζήσουμε στη Βηρυτό ή σε κάποιες άλλες ασφαλείς περιοχές, ωστόσο αυτό το οποίο έχουμε δει τα προηγούμενα χρόνια από κάποια γειτονικά μας χωριά είναι ότι εάν εμείς εγκαταλείψουμε τα σπίτια μας, εάν εμείς αφήσουμε τις εστίες μας, εάν εμείς φύγουμε από τα χωριά μας, τότε ένας από τους δύο αντιμαχόμενους θα τα καταλάβει. Αυτό έγινε και σε άλλες περιπτώσεις δυστυχώς στο παρελθόν και στον πόλεμο του 2024 αλλά και πριν από λίγες ημέρες. Από κάποιες περιοχές, οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να φύγουν γιατί δεν άντεχαν άλλο και μετά στη μία περίπτωση έφτασαν οι άνδρες της Χεσμπολάχ που κατέστησαν αυτά τα χωριά βάσεις τους και στην άλλη περίπτωση, το κατέλαβαν το χωριό οι Ισραηλινοί. Σε κάθε περίπτωση κανείς από τους κατοίκους του, δεν μπορεί να επιστρέψει σ’ αυτό. Δεν θέλουμε λοιπόν να συμβεί το ίδιο και σε μας».

Πραγματικά αισθάνομαι μια απίστευτη έκπληξη για αυτούς τους ανθρώπους αλλά ταυτόχρονα νομίζω ότι τους θαυμάζω. Βάζουν πάνω από το προσωπικό τους συμφέρον αυτό που αισθάνονται ότι αποτελεί το καθήκον τους σε αυτή τη ζωή: να διατηρήσουν τον χριστιναικό θύλακα όντως χριστιανικό και μακριά από τον πόλεμο. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι οι ίδιοι προσωπικά θα ταλαιπωρηθούν, θα υποφέρουν.

Πρόκειται δυστυχώς για μια ακόμη ιδιαιτερότητα, παραξενιά αν θέλετε, αλλά και παραδοξότητα αυτού του πολέμου που ταράζει για μια ακόμη φορά αυτή την ήδη ταραγμένη εδώ και πολλές δεκαετίες γωνιά του πλανήτη.

.Γ. Στο χωριό Αρμές, όπως άλλωστε και σε όλον τον χριστιανικό Λίβανο, προσφέρει πολλές υπηρεσίες το Σώμα Προσκόπων του Λιβάνου. Είναι μια νεολαιίστικη οργάνωση, που λειτουργεί ως η σημαντικότερη ίσως φιλανθρωπική και εθελοντικη οργάνωση της νεολαίας εδώ στον Λίβανο. Στη φωτογραφία ποζάρω μαζί με έναν πρόσκοπο του Αρμές. Τα παιδιά αυτά είναι υπέροχα. Διατηρούν εθελοντικούς σταθμούς πρώτων βοηθειών, οργανώνουν τα συσσίτια, φροντίζουν τους  μεγαλύτερους σε ηλικία ανθρώπους. Με τη στολή τους σε κάθε εκδήλωση δίνουν ένα ξεχωριστό μήνυμα: ότι τα παιδιά αυτού του τόπου παραμένουν εδώ, ενδιαφέρονται, συμμετέχουν, προσφέρουν. Νομίζω ότι τέτοιες ιστορίες θα πρέπει να παραδειγματίσουν και τους δικούς μας νεους και τις ελληνικές εθελοντικές οργανώσεις, γιατί ποτέ δεν ξέρει κανείς…