Τέμπη – δυο χρόνια μετά: Οι μνήμες δεν έσβησαν για επιζήσαντες και συγγενείς θυμάτων

Τι κ αν πέρασαν δύο χρόνια από το χειρότερο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη; Οι μνήμες δεν έσβησαν για τους επιζήσαντες αλλά και για τους συγγενείς των θυμάτων που δίνουν τον δικό τους αγώνα για να αποδοθούν ευθύνες.

Για το πού βρισκόμαστε σήμερα μιλούν ο Παύλος Ασλανίδης, πατέρας του 26χρονου Δημήτρη, ο Βαγγέλης Βλάχος, αδελφός του 34χρονου Βάιου Βλάχου, η Αλεξάνδρα Τσακίρη, τραυματίας – επιζήσασα και ο Στέφανος Γωγάκος, τραυματίας – επιζών.

ΠΑΥΛΟΣ ΑΣΛΑΝΙΔΗΣ, Πατέρας του 26χρονου Δημήτρη Ασλανίδη

«Τίποτα, είμαστε στο μηδέν, 43 κατηγορούμενοι, κανένας στη φυλακή, ετοιμάζονται δύο μνημεία: ένα στην Αθήνα, ένα στη Θεσσαλονίκη, είναι σχεδόν έτοιμα, αλλά αυτά τα μνημεία έπρεπε πρώτα να έχουν μπει κάποιοι στη φυλακή και μετά να είχανε γίνει.

Ευελπιστούμε ότι θα ξεκινήσει η Δικαιοσύνη, να τιμήσουν τον όρκο τους οι δικαστές και οι εισαγγελείς και να τιμωρηθούν αυστηρά αυτοί που εμπλέκονται σε αυτή τη μαζική δολοφονία που έγινε στα Τέμπη.

Δεν έχουμε πενθήσει, δεν μας έχουν αφήσει να πενθήσουμε και σκοπός μας είναι να τιμωρηθούν οι ένοχοι.

Εμένα προσωπικά από τον γιο μου έρχεται (η δύναμη), από την πρώτη στιγμή, τον νιώθω μέσα μου, είμαι η ψυχή του, είμαι η καρδιά του, το λέω και το εννοώ αυτό και νιώθω υποχρεωμένος σε αυτόν, ότι πρέπει τους δολοφόνους του να τους τιμωρήοσυμε.

Γίνεται πιο δυνατός γιατί έχουμε εκατομμύρια κόσμο μαζί μας, και από την Ελλάδα, Έλληνες και από το εξωτερικό.

Έχει ανθρώπους που έρχονται, μας αγκαλιάζουν και κλαίνε, έχει ανθρώπους τώρα που έχουν πιο πολλή οργή από μας, γιατί έχουν καταλάβει τι έχει γίνει και την κοροϊδία που εδώ και δύο χρόνια… άρχισαν να νιώθουν κι αυτοί και ναι, είμαστε πιο δυνατοί χάρη σε αυτούς.

Όχι απλά δεν ζητήσανε μια συγγνώμη, μας έχουν επιτεθεί, μας έχουν φερθεί με αλαζονεία, με έπαρση, με κυνισμό, ακόμα και τώρα αυτές τις μέρες

Το ερώτημα, το μεγάλο ερώτημα, είναι πού πήγαν όλα αυτά τα λεφτά και τρακάρανε δυο τρένα μετωπικά το 2023. Και το δεύτερο μεγάλο ερώτημα είναι τι επιτέλους κουβαλούσε αυτό το εμπορικό που ήταν μια κινούμενη βόμβα και αποτελείωσε ανθρώπους που είχαν επιζήσει από τη σύγκρουση

Τον όρκο που έδωσα για αυτόν, για τον Δημήτρη, θα τον τιμήσω»

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΛΑΧΟΣ, Αδελφός του 34χρονου Βάιου Βλάχου

«Μετά από δύο χρόνια είναι η πρώτη φορά που έρχομαι στον σταθμό των τρένων, εδώ στη Θεσσαλονίκη, που είναι το μέρος από το οποίο έφυγε ο αδερφός μου να πάει Αθήνα, εκείνο το μοιραίο τριήμερο της αποκριάς και εκεί που θα έφτανε εκείνο το βράδυ

Είμαι συγκινημένος γιατί θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του το Σάββατο το πρωί, όταν έπαιρνε το τρένο, που μας είχε στείλει φωτογραφίες για την ανακαίνιση που είχε γίνει μέσα στα βαγόνια και του είχαν φανεί καινούρια, του είχαν φανεί πολύ όμορφα και είχε εντυπωσιαστεί από το αποτέλεσμα. Δυο χρόνια μετά ξέρουμε, ή έχουμε τουλάχιστον βάσιμες υποψίες ότι αυτά τα βαγόνια δεν πληρούσαν τις προδιαγραφές πυρασφάλειας

Είναι ένα από τα ερωτήματα τα οποία έχουμε ανοιχτά, θέλουμε σαφείς απαντήσεις κατά πόσο αυτά τα βαγόνια πληρούσαν και πληρούν ακόμη και σήμερα αυτές τις προδιαγραφές πυρασφάλειας

Παραμένει αναπάντητο, ή τουλάχιστον δεν έχουν δοθεί σαφείς απαντήσεις που να πείσουν τους πάντες, είναι τι προκάλεσε αυτή την ανάφλεξη και τη φωτιά, που όχι μόνο προκάλεσε εγκαύματα σε ανθρώπους, αλλά κάποιοι κάηκαν και ζωντανοί

Ελπίζω, δικαιούμαι και απαιτώ η ελληνική δικαιοσύνη να μας δώσει σαφείς απαντήσεις, τι ήταν αυτό που το προκάλεσε, τι ήταν αυτό που ενδεχομένως να οδήγησε στον θάνατο τόσων ανθρώπων

Έμενα με την οικογένειά μου στην άλλη άκρη του κόσμου και θυμάμαι με τρόμο το τηλεφώνημα των γονιών μου έξω από το νοσοκομείο της Λάρισας, όπου μας είπαν σε 2-3 λεπτά το τι είχε συμβεί και θυμάμαι μετά να περνάμε όλο τι βράδυ παίρνοντας τηλέφωνο στα νοσοκομεία, προσπαθώντας να πάρουμε πληροφορίες από τα social media ή το ίντερνετ, να δούμε μην τυχόν ο αδερφός μου ήταν στους επιζώντες, ήταν σε αυτούς που έφτασαν με λεωφορεία μετά εδώ στη Θεσσαλονίκη

Δυστυχώς το πρωί, μετά από πολύ μεγάλη δυσκολία είδαμε ότι δεν ήταν σε αυτές τις λίστες και αρχίσαμε να προετοιμαζόμαστε για το μοιραίο. Ήταν μέρες πολύ δύσκολες και εγώ, ζώντας στην άλλη άκρη του κόσμου, το μυαλό μου ήταν, αν θα ταυτοποιηθεί τελικά, πώς θα καταφέρω να έρθω πίσω, να είμαι στην κηδεία του, να είμαι με την οικογένειά μου

Έχει μπει πολύ νερό στο αυλάκι, αλλά ακόμη μας μένει μεγάλος δρόμος και προετοιμαζόμαστε για μια δεκαετία όπου θα αγωνιζόμαστε για δικαιοσύνη στα ελληνικά δικαστήρια

Τι ζητάμε; Σεβασμός στους ανθρώπους μας, σεβασμός στους ανθρώπους που χάσαμε, σεβασμός στη μνήμη τους. Αυτό είναι το πρώτο και το βασικό. Και το δεύτερο είναι η αλήθεια. Θέλουμε και απαιτούμε και δικαιούμαστε να μάθουμε όλη την αλήθεια

Το αν αυτή η αλήθεια θα μετατραπεί σε δικαιοσύνη, είναι δουλειά των δικαστηρίων, είναι δουλειά των δικαστών, είναι δουλειά των δικηγόρων κι εγώ δεν θέλω να μπω εκεί. Αλλά τουλάχιστον εγώ θα είμαι ήρεμος αν θα μάθω όλη την αλήθεια με έναν τρόπο αδιαμφισβήτητο, να ξέρω τι συνέβη στον αδερφό μου εκείνο το βράδυ, ποιοι είναι οι λόγοι που επετράπη να γίνει μια τέτοιου είδους σύγκρουση, μοναδική, ποιοι φταίνε για αυτό

Το περίφημο ξεμπάζωμα και μπάζωμα το οποίο τελικά κατέστρεψε πολύτιμα στοιχεία, που αν τα είχαμε σήμερα, αν τα είχαμε από εκείνη τη στιγμή και είχε γίνει σωστά η διερεύνηση δεν θα είχαν μείνει τόσα αναπάντητα ερωτήματα και θα ήμασταν πολύ πιο εξοπλισμένοι και πολύ πιο δυνατοί στο δικαστήριο

Δυο χρόνια μετά βλέπω ότι αυτό ήταν ανεπίτρεπτο. Ένα έγκλημα είναι τα Τέμπη, αλλά ένα δεύτερο έγκλημα είναι αυτό που έγινε τις επόμενες ώρες και τις επόμενες ημέρες στον χώρο του δυστυχήματος

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΑΚΙΡΗ, τραυματίας – επιζήσασα

«Δεν είχαμε οξυγόνο εκείνη την ώρα. Δηλαδή προσπαθούσαμε με τα χίλια ζόρια να αναπνεύσουμε, βάζαμε φουλάρια μπροστά.

Ακόμη και τώρα μετά από δύο χρόνια δεν μπορώ να ξεχάσω αυτά τις φωνές, αυτά τα πράγματα που είδα εκείνο το βράδυ. Ειδικά για τα παιδιά που τα γνώριζα, την Αφροδίτη, τον Άγγελο και την Εριέττα, με πονάει ακόμη περισσότερο γιατί τους είδα, σηκώθηκαν και μετά από λίγο χάθηκαν και ακόμη και τώρα που μιλάμε η Εριέττα δεν έχει βρεθεί. Αυτό με πονάει παραπάνω γιατί εγώ μπόρεσα εκείνο το βράδυ να πάρω τους γονείς μου τηλέφωνο να τους πω ότι όλα καλά, είμαι εντάξει, χτύπησα λίγο αλλά είμαι εντάξει ζώ. Κάποιοι γονείς δεν δέχτηκαν αυτό το τηλεφώνημα.

Μέσα στο βαγόνι αλλά και όταν βγήκαμε είδαμε πολύ έντονη φωτιά. Τα δικά μας τα τζάμια είχαν σπάσει από τις λαμαρίνες της εμπορικής αμαξοστοιχίας και τη φωτιά τη βλέπαμε δίπλα μας.

Όλοι φώναζαν “βοήθεια, θα πεθάνουμε” ένας από τα πίσω βαγόνια φώναξε “ψυχραιμία όλοι” και ήταν αυτό που χρειαζόμουν εγώ εκείνη την ώρα για να είμαι ψύχραιμη ώστε να βγούμε έξω και να μην χάσουμε την ψυχραιμία μας.

Ακόμη και τώρα, μετά από δύο χρόνια, δεν μπορώ να ξεχάσω αυτές τις φωνές, αυτά τα πράγματα που είδα εκείνο το βράδυ.

Μέσα στο βαγόνι γινόταν… ήταν σαν να ήταν πλυντήριο. Πέφταμε όλοι και χτυπούσαμε ο ένας τον άλλον, πράγματα, βαλίτσες τα πάντα όλα. Μέχρι να σταματήσει είχαμε ακούσει δύο εκρήξεις και μόλις σταμάτησε το τρένο εμείς ήμασταν σε 45 μοίρες.

Το να έχεις κάποια κοψίματα από το τζάμι, ή έχεις χτυπήσει, κάποιους μώλωπες και τέτοια, όταν μπροστά υπάρχουν ακρωτηριασμένοι και νεκροί, λες “μια χαρά είμαι, δεν έπαθα τίποτα, Άγιο είχα” και πραγματικά από τύχη είμαστε εδώ και μιλάμε.

Άργησα πολύ, δεν με κάλεσε κανένας, εγώ με τον δικηγόρο μου αποφασίσαμε και με κάτι άλλα παιδιά να κάνουμε μία έκθεση μέσω gov, να δώσουμε την κατάθεσή μας μέσω gov, ώστε να επικυρωθεί για να μπορέσει να μην μας αγνοήσει ο ανακριτής.

Έχω και αϋπνίες κι όταν κοιμάμαι βλέπω πολύ περίεργα όνειρα, όπως το να βιώνω ξανά τη σύγκρουση και να μπαίνω ξανά στο βαγόνι και να προσπαθώ να πάρω τα παιδιά.

Θα μπορούσε να ήταν ο καθένας στη θέση μας και θα μπορούσε να ήταν ο καθένας στη θέση των παιδιών που χάθηκαν κι αν θέλετε να… αν σας αγγίζει λίγο περισσότερο, νιώστε ότι θα χάνατε εσείς το παιδί σας.

Θέλω απαντήσεις: πώς γίνεται το 2023 να μπαίνουν δύο τρένα στις ίδιες ράγες, χωρίς να το δει κανένας, εδώ βλέπουμε το ντελίβερι που κάνουμε και ξέρουμε σε ποια γωνία είναι… πώς γίνεται να μην υπάρχουν συστήματα ελέγχου;»

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΩΓΑΚΟΣ, τραυματίας – επιζών

«Το βαγόνι 5 τινάχτηκε στον αέρα και έκανε αυτές τις ταλαντώσεις, μέχρι πάνω, εγώ καθόμουν στο τραπεζάκι κι έγραφα κάτι στο λαπτοπ και χτύπησα το κεφάλι μου στην οροφή και τότε είδα τα πρώτα αίματα στο πρόσωπό μου

Μέσα χαμός, έκλεισαν όλα τα φώτα, σπάσαν τα τζάμια, τα παιδιά να κλαίνε, μια κυρία να φωνάζει, “αχ, το πόδι μου, το έσπασα, κλπ, κλπ, χαμός

Όταν καταφέραμε να βγούμε από τα σπασμένα παράθυρα, εκεί είδα για πρώτη φορά τον μεγάλο καπνό, ένα μέρος της φωτιάς και ασθενοφόρα, πυροσβεστικά, χαμός γινόταν

Καταλάβαμε ότι έγινε ένα μεγάλο μπαμ και το βαγόνι το δικό μας άρχισε να ταλαντεύεται

Το έχω στο μυαλό μου κάθε μέρα, δεν μπορεί να μου φύγει από το μυαλό, κάθε μέρα, ειδικά όταν ταξιδεύω με το τρένο, γιατί ακόμη ταξιδεύω με τρένο μια φορά τον μήνα, όταν περνάω ειδικά από εκεί, κλείνω τα μάτια μου και γυρίζω το κεφάλι από την άλλη μεριά».