Σταυρούπολη: Ερίζουν Δήμος και ιδιώτες για την έκταση – «φιλέτο» δίπλα από τα ΕΠΑΛ

Τη δική τους πλευρά στην ιστορία της έκτασης – “φιλέτο” δίπλα από τα ΕΠΑΛ Σταυρούπολης, στα όρια με τον Δήμο Αμπελοκήπων, παραθέτουν στο TheOpinion οι ιδιώτες που δηλώνουν ιδιοκτήτες της γης και οι οποίοι είναι σε δικαστική διαμάχη με τον Δήμο, αναμένοντας την απόφαση του δικαστηρίου.

Πρόκειται για την έκταση δίπλα στην οδό Ακριτών, έκταση στην οποία υπάρχουν και  σπίτια, εκ των οποίων ορισμένα έχουν εγκαταλειφθεί, με αποτέλεσμα να έχουν γίνει στέκι γυρολόγων ρακοσυλλεκτών. Τα παράπονα περιοίκων για αυτή την κατάσταση, ήταν που προκάλεσαν το πρώτο ρεπορτάζ του TheOpinion, ενώ κινητοποίησαν κατά πληροφορίες και τη Διεύθυνση Υγιεινής, που ασχολείται ήδη με την υπόθεση.

Ερίζουν για την ιδιοκτησία

Ανεξαρτήτως, όμως, από την κατάσταση που επικρατεί στα κτίσματα και στις αυλές τους, σε εξέλιξη βρίσκεται και δικαστική διαμάχη μεταξύ του Δήμου και ιδιωτών για το πού τελικά ανήκει η έκταση. Έτσι, ενώ ο Δήμος επιμένει ότι η έκταση του ανήκει από το 1937, κατόπιν δωρεάς του αρχικού ιδιοκτήτη, των Λαζαριστών, οι ιδιώτες επιμένουν ότι πρόκειται για δική τους ιδιοκτησία.

“Τα οικόπεδα αυτά μάς ανήκουν. Οι τίτλοι ιδιοκτησίας που κατέχουμε είναι πιο παλαιοί, είναι προγενέστεροι από αυτούς του Δήμου”, ξεκαθαρίζουν και τονίζουν ότι η έκταση που ο Δήμος λέει ότι απέκτησε ως δωρεά από τους Λαζαριστές, δεν ανήκε καν στους Λαζαριστές, κάτι που παραδέχεται, όπως λένε, και ο ίδιος ο Δήμος σε έγγραφό του στο παρελθόν.

Το ιστορικό

“Η διαφιλονικούμενη έκταση αποτελεί κομμάτι του λεγόμενου Κτήματος Αμπελοκήπων, το οποίο μεταβίβασε το ελληνικό δημόσιο στην Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων το 1926 και στη συνέχεια η Επιτροπή το διένειμε σε 105 πρόσφυγες, οι οποίοι μάλιστα κατέβαλαν χρήματα για τις εκτάσεις αυτές με δόσεις στην Αγροτική Τράπεζα”, εξηγούν οι περίπου 20 ιδιώτες που αντιδικούν με τον Δήμο.

Τμήμα αυτού του Κτήματος Αμπελοκήπων είναι η διαφιλονικούμενη έκταση, για την οποία οι ιδιώτες έχουν να παρουσιάσουν, μεταξύ άλλων, πίνακες οριστικής χρέωσης γαιών προσφύγων, που χρονολογούνται από το 1932,  κτηματολογικό πίνακα της περιοχής, υπογεγραμμένο από τοπογράφο της ίδιας περίπου χρονολογίας, ατομικές μερίδες χρέωσης εξόδων κτηματογράφησης και αξίας κλήρων, αλλά και τίτλους ιδιοκτησίας και πράξεις τακτοποίησης.

Κάποιοι αποζημιώθηκαν ήδη

“Η σημερινή οδός Ακριτών δημιουργήθηκε”, όπως εξηγούν, “από τη διάνοιξη της κοίτης ρέματος στην περιοχή, η οποία χώρισε στη μέση την έκταση του Κτήματος Αμπελοκήπων. Για την έκταση αυτή που απαλλοτριώθηκε για να γίνει διάνοιξη ρέματος, το ίδιο το ελληνικό κράτος αποζημίωσε τους 27 ιδιοκτήτες – πρόσφυγες, κατόπιν απόφασης Πρωτοδικείου της Θεσσαλονίκης, το 1931. Επομένως αυτή είναι μια πρώτη παραδοχή ότι η έκταση ανήκει στους πρόσφυγες στους οποίους είχε κατανεμηθεί από την Επιτροπή Προσφύγων. Λίγο αργότερα, το 1935, οι Λαζαριστές αποφάσισαν να εντάξουν στο Σχέδιο Πόλης τη διπλανή περιοχή, την περιοχή που τελείωνε ακριβώς εκεί που άρχιζαν τα κτήματα των προσφύγων. Από τα 500 στρέμματα που έβαλαν στο Σχέδιο Πόλης, δώρισαν τα 180 στην τότε Κοινότητα Σταυρούπολης, μόνο που το συγκεκριμένο τμήμα δεν τους ανήκαν”.

Οι Λαζαριστές

“Ήταν η μονή Λαζαριστών ως επισπεύδουσα της ένταξης στο Σχέδιο Πόλης αυτή που έπρεπε να αποζημιώσει τους πρόσφυγες για τα ακίνητά τους, αν ήθελε να είναι εντάξει με τη δωρεά. Ο ίδιος ο Δήμος έκανε επίκληση στους Λαζαριστές και ζήτησε τη στήριξή τους, γιατί στην ουσία δώρισαν μια έκταση που δεν τους ανήκε”, εξηγούν.

Όσο για το επιχείρημα του Δήμου ότι το ελληνικό δημόσιο πολύ αργότερα, τη δεκαετία του ‘50, διένειμε τίτλους ιδιοκτησίας στους ιδιώτες, οι ίδιοι εξηγούν ότι ούτως ή άλλως όλες οι διανομές των τίτλων ιδιοκτησίας στους πρόσφυγες έγιναν μετά τον πόλεμο, όχι μόνο για την περιοχή των Αμπελοκήπων, αλλά και για την Πολίχνη, την Ευκαρπία, τον Εύοσμο.

Στα δικαστήρια

Το ιδιοκτησιακό αυτό ζήτημα έφτασε και στις δικαστικές αίθουσες όταν το 2005 προσέφυγαν κάποιοι εκ των ιδιωτών για να ζητήσουν την άρση της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης που είχε επιβληθεί στην έκταση (σ.σ. έχει χαρακτηριστεί κοινόχρηστος χώρος πρασίνου, σύμφωνα και με το ΓΠΣ του 1987).

Σύμφωνα με τον Δήμο, το δικαστήριο αυτό τον δικαίωσε καθώς απέρριψε την προσφυγή. Σύμφωνα ωστόσο με τους ιδιώτες, το δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή τους, όχι γιατί αποφάσισε πως ο χώρος δεν τους ανήκει, αλλά γιατί δεν είχε παρέλθει ο απαιτούμενος χρόνος που προβλέπει ο νόμος για να ζητήσει ο κάθε ιδιώτης άρση της απαλλοτρίωσης που επιβλήθηκε σε ακίνητό του.

Μάλιστα, προσθέτουν ότι “ο Δήμος δεν δίνει καν άδειες για συντήρηση, γι’ αυτό πολλά από τα κτίσματα είναι τόσο παρατημένα”.

 

Εν αναμονή απόφασης

Σήμερα, οι περίπου 20 ιδιώτες που προσέφυγαν εκ νέου στο δικαστήριο, αναμένουν την τελική απόφαση που θα καθορίζει τελικά ποιανού είναι η επίμαχη έκταση, καθώς έχουν οριστεί πραγματογνώμονες, όπως λένε. Όσο για την τιμή μονάδας για αποζημίωση που ζητούν από τον Δήμο, (περίπου 1.800 ευρώ το τ.μ.), εξηγούν ότι αυτός τελικά που θα καθορίσει την τιμή ανά τ.μ. είναι το δικαστήριο και όχι η δική τους πρόταση.