Επιστροφή στα… θρανία: Το πρωί εργαζόμενη, το βράδυ μαθήτρια

Την δική της προσωπική μάχη για μία νέα αρχή δίνει η Δέσποινα, μία 51χρονη γυναίκα, η οποία αποφάσισε να πάρει τη ζωή στα χέρια της και να επιστρέψει στα θρανία.

Μέχρι το 2018 η ζωή της Δέσποινας κυλούσε σε μία καθημερινότητα η οποία δεν μαρτυρούσε την απόφαση που θα καλούνταν να λάβει για το μέλλον της. Η ίδια παντρεύτηκε, έφερε στον κόσμο δύο παιδιά, ενώ παράλληλα δημιούργησε δύο επιχειρήσεις. Μέχρι τη στιγμή που ένα διαζύγιο την έκανε να αναρωτηθεί: «Τώρα τι γίνεται;».

«Ήταν δύσκολες οι συγκυρίες στην οικογένειά μου και σταμάτησα το σχολείο για να πιάσω δουλειά. Έφυγα από το σχολείο στην Α’ Γυμνασίου. Ήταν μια πληγή για μένα», σημειώνει αρχικά μιλώντας στο TheOpinion.

Η Δέσποινα είχε στην ιδιοκτησία της δύο επιχειρήσεις, αλλά λόγω του χωρισμού της το 2018 αναγκάστηκε να τις κλείσει. Τότε συνειδητοποίησε πώς το κυνήγι της εργασίας έχει δυσκολέψει στο πέρασμα των χρόνων. «Δεν μπορούσα να βρω δουλειά γιατί ζητούσαν χαρτί λυκείου. Είχα το πρόγραμμα μου, τη ζωή μου και ξαφνικά άλλαξαν όλα. Είπα τώρα τι γίνεται; Κάποτε φεύγαμε από μια δουλειά και την επόμενη ημέρα βρίσκαμε άλλη. Έτσι βρέθηκα μετά τον κορονοϊό, το 2022, να ξεκινώ και πάλι το Γυμνάσιο», εξηγεί η 51χρονη μητέρα.

«Είπα “τώρα είναι ο καιρός για μένα”. Πήγα στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας όπου τελείωσα το Γυμνάσιο και τώρα είμαι μαθήτρια Β’ Λυκείου στον Ευκλείδη», συνεχίζει.

Πλέον, η ημέρα για τη Δέσποινα ξεκινάει στις 06:30 το πρωί και τελειώνει στις 23:00, με μία μεσημεριανή «ανάπαυλα» για διάβασμα.

«Δεν υπάρχουν στιγμές που να λυγίζω από την κούραση. Είμαι τόσο συνειδητοποιημένη που βλέπω τον στόχο. Έβαλα έναν στόχο και θα τον πετύχω», απαντά σχολιάζοντας την πολυάσχολη καθημερινότητά της που συνδυάζει εργασία και σχολείο.

Το υποστηρικτικό περιβάλλον του σχολείου και η υποστήριξη των παιδιών

Τα παιδιά της -ο 23χρονος γιος και η 20χρονη κόρη της- αν και αρχικά σοκαρίστηκαν από την απόφαση της μητέρας τους να επιστρέψει στα θρανία, την στήριξαν.

«Δε θα ήταν υπερβολή να πω ότι εγώ διαβάζω περισσότερο από τα παιδιά μου, επειδή είμαι περισσότερο συνειδητοποιημένη. Μέσα και από την εμπειρία της ζωής γνωρίζεις κάποια πράγματα και είναι διαφορετικά», εξηγεί.

Μιλώντας για το σχολείο της, κάνει λόγο για ένα άκρως υποστηρικτικό περιβάλλον. «Η τάξη είναι μία χαρά. Στο Γυμνάσιο Δεύτερης Ευκαιρίας ήμουν με συνομηλίκους μου, στο Λύκειο έχει και μικρά παιδιά. Από 19-20 χρονών έως και συνομήλικούς μου», σημειώνει και επισημαίνει το πόσο τη βοήθησαν τα παιδιά της στην επικοινωνία και στην διαφορετική ματιά που απέκτησε μέσα από εκείνα.

«Με δυσκολεύει η Φυσική, στη Χημεία είμαι πολύ καλή. Αλλά γενικά το παλεύω και οι βαθμοί μου είναι πολύ καλοί», συνεχίζει, επισημαίνοντας πως η εκπαιδευτική διαδικασία και οι δυσκολίες που τη συνοδεύουν -το διάβασμα, τα διαγωνίσματα και οι εξετάσεις- δεν παρεκκλίνουν από αυτά που ακολουθούνται σε άλλα σχολεία.

Η επόμενη σελίδα

Η ίδια, αυτή τη στιγμή, απασχολείται στην φροντίδα ηλικιωμένων. Κάτι το οποίο σκοπεύει να ακολουθήσει έως και την αποφοίτησή της από το Λύκειο. «Μετά το σχέδιο μου είναι να πάρω την ειδικότητα της Τεχνολογίας Τροφίμων και Ποτών και να εργαστώ σε κάποια επιχείρηση», εξομολογείται.

Όπως επισημαίνει, μολονότι «κυνηγά» οτιδήποτε μπορεί να της προσφέρει επιπλέον γνώσεις και προσόντα στο «κυνήγι» της εργασίας, οι ηλικιακές προκαταλήψεις συχνά μπορούν να αποτελέσουν εμπόδιο για την αποκατάσταση ατόμων στην ηλικία της.

«Έχω παρακολουθήσει και όλα τα προγράμματα υπολογιστών, κάνω ό,τι μπορώ για να βρω δουλειά. Δεν είναι ότι δεν είμαι ενεργή, αλλά οι επιχειρήσεις δεν θέλουν αυτές τις ηλικίες. Ζητούν νέα άτομα», σημειώνει μεταξύ άλλων και αναφέρει πως έχει ήδη ζητήσει να κάνει μαθητεία μετά την αποφοίτησή της, ελπίζοντας να βρεθεί η επιχείρηση όπου θα κάνει τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα ως Τεχνολόγος Τροφίμων και Ποτών.

«Βλέπω μόνο μπροστά, αρκεί να έρθει και η ευκαιρία», καταλήγει έχοντας το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, με την ελπίδα η προσπάθειά της να ανοίξει νέους δρόμους για το μέλλον της.