Στην αστυνομία μας διώχνουν και στα δικαστήρια μας κατηγορούν…
Πως γίνεται μετά από τόσα παραδείγματα βίας και γυναικοκτονιών, ακόμα οι γυναίκες να μη βρίσκουν ένα ασφαλές περιβάλλον στην αστυνομία ή τα δικαστήρια; Γράφει η Βιβή Κοτσαπουϊκίδου
«Είπατε ότι ο κατηγορούμενος σας άνοιξε τη πόρτα;». Μάρτυρας: Ναι. Εισαγγελέας: «Οι βιαστές ανοίγουν την πόρτα; Το ακούσαμε και αυτό…».
Αυτός ο διάλογος φέρεται να ακούστηκε σε δικαστήριο, όχι στην Ουγκάντα, αλλά στην Ελλάδα. Σε μια σύγχρονη, ευρωπαϊκή χώρα ένας εισαγγελέας ειρωνεύτηκε μια γυναίκα που αποπειράθηκε να βιάσει πασίγνωστος ηθοποιός, ενώ σχολίασε επίσης πως «στη Γαλλία έχουν 51 βιασμούς, εδώ έχουμε μια απόπειρα… μην τρελαθούμε κιόλας…».
Σε άλλο σημείο της εξέτασης σε, ρώτησε αν η καταγγέλλουσα την ώρα της επίθεσης φορούσε «τάγκα ή κανονικό εσώρουχο», λες και παίζει κάποιο ρόλο, αλλά και πως ο κατηγορούμενος «ήρθε τόσο γρήγορα σε στύση σε αυτήν την ηλικία; ήταν και μεγάλος άνθρωπος…».
Μια γυναίκα, που φέρεται να έπεσε θύμα σεξουαλικής επίθεσης, βρέθηκε να «κατηγορείται» για δεύτερη φορά ενώπιον δικαστικών αρχών αλλά και του φερόμενου κακοποιητή της.
Μια άλλη βρέθηκε δολοφονημένη στο πατάρι του σπιτιού της. Πως; Ο σύζυγος και πατέρας των παιδιών της, τη σκότωσε και έκρυψε τη σορό της στο πατάρι για επτά ημέρες, πριν ομολογήσει την απεχθή πράξη του.
Η δε Κυριακή Γρίβα, σκοτώθηκε από έναν εμμονικό πρώην έξω από αστυνομικό τμήμα, γιατί «τα ταξί δεν είναι περιπολικά».
Σχετίζονται οι τρεις υποθέσεις; Άμεσα όχι, έμμεσα όμως ναι! Οι γυναικοκτονίες και η κάθε μορφής βία με θύματα γυναίκες, έχουν έναν κοινό παρονομαστή: την πατριαρχία.
Αν όντως αναρωτιέται κάποιος και δη λειτουργός της δικαιοσύνης, αν οι βιαστές ανοίγουν την πόρτα, να τον πληροφορήσουμε ότι όχι μόνο την ανοίγουν, αλλά πολλές φορές έχουν και τα κλειδιά της! Οι βιαστές δεν μας είναι πάντα γνωστοί, ούτε πάντα άγνωστοι, μπορεί να είναι στο απέναντι γραφείο, στο δίπλα στενό ή να μας αγκαλιάζουν σε φωτογραφίες… Το ίδιο και οι γυναικοκτόνοι!
Πως γίνεται μετά από τόσα παραδείγματα βίας και γυναικοκτονιών, ακόμα οι γυναίκες να μη βρίσκουν ένα ασφαλές περιβάλλον στην αστυνομία ή τα δικαστήρια; Πως γίνεται να βρίσκεις τη δύναμη να καταγγείλεις τον εφιάλτη και να σε ρωτάνε τι εσώρουχο φορούσες; Από πότε οι πολλοί βιασμοί είναι πιο «σημαντικοί» από έναν ή μια απόπειρα;
Ο φόβος που βιώνουμε καθημερινά, όλο και μεγαλώνει… Αλήθεια θα μπει ποτέ «τέλος» σ’ αυτό;