«Πάμε κι όπου βγει» στη χώρα που δεν είμαστε ασφαλείς πουθενά
Πάμε κι όπου βγει… στη χώρα που μανάδες και πατεράδες ουρλιάζουν πάνω από τα κλειστά φέρετρα των παιδιών τους με ένα «γιατί»
Βιβή Κοτσαπουϊκίδου
Το βράδυ της Τρίτης είχα κοιμηθεί από νωρίς, δεν πρόλαβα να διαβάσω τίποτα. Το πρωί της Τετάρτης 1/3/2023 όμως δε θα το ξεχάσω ποτέ.
Θα θυμάμαι να διαβάζω στα γρήγορα τις πληροφορίες που μας έστελνε ο Παναγιώτης Αχλατλής και να μπερδεύομαι μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Διάβασα για δυστύχημα στα Τεμπη και σκέφτηκα «Απρίλη δεν έγινε; Τι μας λέει τώρα;» Αλλά μετά κατάλαβα… μούδιασμα.
Αυτό το μούδιασμα έχει μείνει από τότε και εναλλάσσεται με διάφορα συναισθήματα τόσο γρήγορα. Θλίψη, θυμός, αποτροπιασμός, φόβος. Τα περισσότερα παιδιά ήταν κοντά στην ηλικία μου, θα μπορούσαν να ήταν φίλοι μου, συμμαθητές ή συγγενείς μου. Νέοι άνθρωποι που η ζωή τους επιφύλασσε ένα τραγικό τέλος ή μια εμπειρία που δε θα ξεχάσουν ποτέ!
Συγκλονισμένη παρακολουθούσα ανθρώπους να αναζητούν τους αγαπημένους τους με φωτογραφίες, την ίδια ώρα που όπως έλεγαν δεν είχαν όλα τα στοιχεία στα χέρια τους, γιατί «πάμε κι όπου βγει»…
Αυτή η ατάκα που άκουσε ένας επιβάτης μέσω ασυρμάτων λίγα λεπτά πριν την σύγκρουση που «σκόρπισε» τον θάνατο, περιγράφει τη χώρα μας άψογα!
Πάμε κι όπου βγει… στη χώρα που ένας σταθμάρχης καλείται να σηκώσει όλη την ευθύνη για το δυστύχημα και παρουσιάζεται ως ο Διαβολος ο ίδιος, ενώ κάποιοι με δυο δάκρυα μπροστά στις κάμερες λένε ότι δεν ήξεραν και θα τους ξανά ψηφίσουμε.
Πάμε κι όπου βγει… στη χώρα που όταν εργαζόμενοι επισημαίνουν λάθη και παραλείψεις λέμε «έλα μωρέ υπερβάλουν γιατί θέλουν παραπάνω λεφτά».
Πάμε κι όπου βγει… στη χώρα που δεν είμαστε ασφαλείς πουθενά! Νέοι άνθρωποι σκοτώνονται σε σιδηροδρομικά δυστυχήματα σε απαρχαιωμένο δίκτυο, πέφτουν από παράθυρα σχολών γιατί δε χωράνε στις αίθουσες και σκοτώνονται σε εκρήξεις μέσα στα σχολεία τους.
Πάμε κι όπου βγει… στη χώρα που επειδή είναι σε προεκλογική περίοδο, προσποιούμαστε ότι ζούμε στο μικρό σπίτι στο λιβάδι και όλα είναι υπέροχα γύρω μας.
Πάμε κι όπου βγει… στη χώρα που μανάδες και πατεράδες ουρλιάζουν πάνω από τα κλειστά φέρετρα των παιδιών τους με ένα «γιατί».
Πάμε κι όπου βγει… στη χώρα που αν είμαστε τυχεροί θα ζήσουμε να δούμε τα όνειρα μας να πραγματοποιούνται και να μεγαλώσουμε αξιοπρεπώς. Αν είμαστε τυχεροί…