Οι γυναίκες που μεγαλώνουν μέσα στον φόβο

Πόσο συχνά συνειδητοποιείτε ότι φοβάστε; Τον χρόνο που περνά, τις στιγμές που χάνονται, τους ανθρώπους γύρω σας, τις παρουσίες ή τις απουσίες στη ζωή σας;

Μέσα στην εβδομάδα μια από τις πιο κορυφαίες ηθοποιούς του κόσμου, η Μέριλ Στριπ, παρέλαβε τιμητικό Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών, που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Κατά τον ευχαριστήριο λόγο της, αναφέρθηκε στην τελευταία φορά που βρέθηκε στις Κάννες, λέγοντας: «ήμουν ήδη μητέρα τριών παιδιών, ήμουν έτοιμη να κλείσω τα 40 και νόμιζα ότι η καριέρα μου είχε τελειώσει».

Μάλιστα πρόσθεσε ότι: «Αυτή δεν ήταν μια μη ρεαλιστική προσδοκία για τις ηθοποιούς εκείνη την εποχή».

Μέσα σε λίγες γραμμές, η Οσκαρική ηθοποιός, εξέφρασε μια πεποίθηση εκατομμύρια γυναικών και όχι μόνο των ηθοποιών ή μόνο εκείνης της εποχής.

Πριν λίγο διάστημα, η «δική» μας, Ρένια Λουιζίδου, υποστήριξε πως οι γυναίκες γενικά και οι ηθοποιοί ειδικότερα υφίστανται μία αδικία και μία κοινωνική πίεση, «με την έννοια ότι είμαστε σε έναν κύκλο νομοτελειακό, είναι κάτι για το οποίο δεν ευθύνεσαι, είναι κάτι που είναι η φύση και θα έρθει για όλους αλλά οι γυναίκες πρέπει να απολογηθούμε για αυτό σε αντίθεση με τους άνδρες, στους οποίους είναι φυσιολογικό. Είναι αόρατη κοινωνική πίεση να κρατηθείς σε κάτι που ήσουν πριν {…} Στα 40 είσαι η πρωταγωνίστρια και στα 45 η μαμά της πρωταγωνίστριας. Εγώ δηλαδή, όλες μας. Αυτό είναι κάτι που καταγγέλλουν και οι γυναίκες ηθοποιοί του Χόλιγουντ, ότι μετά τα 40 δεν βρίσκουν ρόλο. Με την έννοια ότι οι γυναίκες από την ώρα που φεύγουν από το επίκεντρο του ερωτικού ενδιαφέροντος, που για κάποιον λόγο και πάλι το ερωτικό είναι συνδεδεμένο μόνο με τη νεότητα, είναι σαν να ‘κρεμάνε τα παπούτσια τους’».

Η ηλικία, για πολλές γυναίκες είναι ένα ακόμη εμπόδιο στη ζωή τους, πολλές από αυτές δε, μεγαλώνουν μέσα στον φόβο. Στον φόβου του «είσαι πολύ μικρή ή μεγάλη γι΄αυτή τη θέση», «είσαι πολύ μικρή ή μεγάλη για να γίνεις ή να μη γίνεις μάνα», «είσαι πολύ μικρή ή μεγάλη για να σε υπολογίζουμε σε οτιδήποτε».

Ο τομέας των επαγγελματικών, είναι κατά τη γνώμη μου αυτός που δημιουργεί αυτό το αίσθημα περισσότερο. Δυστυχώς και εδώ το μεγαλύτερο βάρος επωμίζονται οι γυναίκες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και οι άντρες δεν έρχονται αντιμέτωποι με τέτοιες συμπεριφορές. Όμως ας μην κρυβόμαστε, αυτός ο φόβος, ειδικά όσο τα νούμερα στα κεράκια μεγαλώνουν προς τα πάνω, έχει σεξιστικά χαρακτηριστικά…

Ο φόβος δυστυχώς, τείνει γενικότερα να γίνει… «προνόμιο» των γυναικών… Φοβισμένων γυναικών που σκοτώνονται έξω από αστυνομικά τμήματα ή καταμεσής του δρόμου, αφού έχουν ζητήσει βοήθεια από «εκεί που πρέπει» και πάλι βρέθηκαν στο κενό…