Μετρό (θα) έχουμε, υποσχέσεις αποκτήσαμε ξανά και τώρα «αναζητούνται» επιβάτες

Όσο πλησιάζουμε στα πολυαναμενόμενα εγκαίνια του Μετρό, η μεγάλη αυτή αλλαγή της καθημερινότητάς μας φαίνεται πως μονοπωλεί το ενδιαφέρον μας.

Ανοίγεις τηλεόραση, Μετρό. Διαβάζεις sites της Θεσσαλονίκης (και όχι μόνο), Μετρό. Σκρολάρεις social media, Μετρό. Είναι παντού και είναι λογικό.

Ξέρετε τι δεν είναι λογικό; Ότι ακόμα δεν το είδαμε και ξεκίνησαν τα δημοσιεύματα για την επέκταση της Καλαμαριάς με τις υποσχέσεις υπουργών και λοιπών υπευθύνων. Από τους έξι μήνες, έγινε ένας χρόνος για την παράδοση των πέντε στάσεων και ξαφνικά βρισκόμαστε να επαναλαμβάνουμε υποθετικά σενάρια. Ελπίζω ότι δε θα συζητάμε για δεκαετίες, αλλά και πάλι, η αλλαγή αυτή δημιουργεί σύγχυση και απογοήτευση.

Σύγχυση όμως υπάρχει και σε μια μεγάλη μερίδα του κοινού για την ασφάλεια του μέσου. «Καλά θα μπεις την πρώτη μέρα; Δε φοβάσαι;» με ρώτησε μια φίλη πριν λίγες μέρες και δεν είναι η μόνη που εκφράζει ανησυχία.

Οι συνεχείς αναβολές, οι συρμοί χωρίς οδηγό που προωθήθηκαν πολύ ως καινοτομία, το δυστύχημα στα Τέμπη και το παρολίγον ατύχημα στην Αθήνα με το Μετρό και τον προαστιακό, έχουν δημιουργήσει μια δυσπιστία στους επιβάτες. Δεν είναι παράλογο να φοβάσαι κάτι νέο, συμβαίνει συχνά στη ζωή μας. Είναι όμως παράλογο ότι δεν προβλέφθηκε η σωστή ενημέρωση του κοινού, όλων των ηλικιών, αλλά και ότι θα φτάσουμε να «αναζητούνται» επιβάτες.

Αυτή η αίσθηση της βιασύνης που έχει περάσει στο κοινό, ειδικά και με τις αλλαγές στα λεωφορεία, θα πρέπει να αλλάξει, φυσικά μέσω της έγκυρης ενημέρωσης και όχι μόνο των πληρωμένων δημοσιευμάτων… Food for thought…