Άρση Μονιμότητας: Ξεπερασμένο ταμπού αλλά και έλλειψη εμπιστοσύνης

Στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου μπήκε ξανά το θέμα της άρσης της μονιμότητας στο δημόσιο τομέα.

Μια μονιμότητα που από το παράθυρο με προσλήψεις συμβάσεων έργου ορισμένου χρόνου σε δεκάδες τομείς του δημοσίου έχει μπει ήδη αλλά παραμένει ένα θέσφατο παλαιότερων δεκαετιών.

Όλα ξεκίνησαν στην δημόσια συζήτηση από την δημοσκόπηση της MARC για το Πρώτο Θέμα. Τα συντριπτικά ποσοστά υπέρ της άρσης της μονιμότητας είτε διακομματικά είτε ακόμα και μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων δεν νομίζω ότι εξέπληξαν κανέναν.

Αναρωτηθείτε όλοι στις παρέες σας, στον περίγυρο σας, στους χώρους εργασίας τι αναφέρει η πλειοψηφία. Και συγκρίνετε τις ίδιες συζητήσεις με την εποχή προ μνημονίων. Καμία σχέση. Όντως η πλειοψηφία της κοινωνίας ζώντας σε έναν άγριο ιδιωτικό τομέα, που δεν ξέρεις τί σου ξημερώνει, δεν βλέπει την μονιμότητα πλέον ως ένα αγαθό για να το αποκτήσει (ποιός θέλει σήμερα να γίνει δημόσιος υπάλληλος εκτός από τους ανέργους;) αλλά ως μία μικρή κάστα ανθρώπων βολεμένων σε σχέση με την μεγάλη πλειοψηφία των υπολοίπων. Ειδικά δε, όταν σου συμβαίνει να μην εξυπηρετηθείς από δημόσιο υπάλληλο τότε ο κοινωνικός αυτοματισμός είναι έντονος. Κάκιστος ο κοινωνικός αυτοματισμός όταν συμβαίνει, αλλά συμβαίνει.

Η κοινωνία θα αδιαφορήσει. Δεν θα υπερασπιστεί και πολύ πιθανό να επιβραβεύσει αυτούς που θα το τολμήσουν. Σήμερα είναι ξεπερασμένο ταμπού η μονιμότητα στο δημόσιο. Με δύο όμως τεράστιους αστερίσκους. Αρχικά υπάρχει τραγικό έλλειμμα εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα.

Και αυτό μπορεί να λειτουργήσει αντανακλαστικά σε μια κοινωνία που είναι ήδη οργισμένη μετά την τραγωδία των Τεμπών. Γιατί όταν το βύσμα σου, έβαλε δύο τρένα στην ίδια γραμμή και σκοτώθηκαν 57 συνάνθρωποι μας, τότε δεν μπορείς να πείσεις εύκολα ότι δεν έχεις και εσύ πελατειακό κράτος. Όλα τα κόμματα έχουν συνδικαλιστικούς βραχίονες. Άλλοι μεγαλύτερους, άλλοι μικρότερους. Από την διαβούλευση θα φανεί και από τις υποχωρήσεις που θα γίνουν πόσο θέλουμε μια μεταρρύθμιση και πόσο όχι.

Αλλά όλα αυτά δεν θα αποφασιστούν σήμερα. Αλλά στην επόμενη Βουλή. Μετά τις εθνικές εκλογές. Σήμερα θα ξεκινήσει η συζήτηση για το πλαίσιο. Και είναι μια πραγματικά καυτή πατάτα. Γιατί σε αυτόν τον δημόσιο διάλογο θα υπάρξουν νικητές και χαμένοι ενόψει των εθνικών εκλογών. Και για αυτό ίσως ακόμη μια μεγάλη τομή,μια μεγάλη μεταρρύθμιση έχει κι άλλο έναν αστερίσκο. Την πολιτική εκμετάλλευση.

Υπό αυτό το πρίσμα κανένας δεν πιστεύει κανέναν για τις αγαθές προθέσεις. Η αντιπολίτευση θα κατηγορεί την κυβέρνηση ότι θέλει να αλλάξει αφήγημα, η κυβέρνηση την αντιπολίτευση για παλαιολιθικές απόψεις και έρμαιο των συνδικαλιστών. Και θα χάσουμε για μια ακόμη φορά την ουσία.

Στην σημερινή κοινωνία όπου όλοι αξιολογούμαστε καθημερινά σε κάθε πτυχή της ζωής μας, δεν μπορεί να υπάρχει μια μειοψηφία που να το αρνείται. Οφείλει η πολιτεία, ΜΑΖΙ κυβέρνηση και εργαζόμενοι να φτιάξουν ένα σύστημα άρτιο που θα αποκλείονται προσωπικές εμπάθειες και μαζικές απολύσεις μετά από κάθε αλλαγή κυβέρνησης. Σε πολλά έχουμε αναχρονισμό σε αυτή τη χώρα, μην έχουμε και αναβίωση της Πλατείας Κλαυθμώνος. Πολύ σωστά μου είπε πρόσφατα ένας μεγαλοσυνδικαλιστής. Η αξιολόγηση πρέπει να είναι και από τα πάνω προς τα κάτω και από τα κάτω προς τα πάνω και παράλληλα. Όλοι αξιολογούνται. Για να μπορούν και οι υπάλληλοι κάπου να πουν πόσο άχρηστος είναι ο πολιτευτής που τον διορίσαμε κάπου για να μην μιλάει.

Αλλά δεν γίνεται και συγκεκριμένες ομάδες εργαζομένων να αρνούνται την αξιολόγηση και την διοικητική ποινή αυτού που δεν κάνει την δουλειά του. Γιατί έχουμε δει πάμπολα παραδείγματα που ακόμα και ο καταχραστής δημοσίου χρήματος ακόμη και καθ’ ομολογία του, μέχρι να δικαστεί παραμένει και πληρώνεται κανονικά. Στην ελληνική δικαιοσύνη των διαρκών αναβολών. Εκατοντάδες επίορκοι εκμεταλλεύονται όλα αυτά τα παραθυρακια του δικονομικού μας συστήματος εις βάρος όλων των υπολοίπων. Οι αθώοι να επιβραβευθουν όχι απλά με την επιστροφή στη δουλειά τους αλλά και με τους μισθούς που τους στερήθηκαν μέχρι να γίνει το δικαστήριο, το οποίο για τέτοιες υποθέσεις πρέπει να έχει προτεραιότητα. Αλλά όχι να περιγελούν οι επιτήδειοι το σύστημα που φτιάξαμε  εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες του.

Εν κατακλείδι, παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία εμπιστοσύνη στο πολιτικό μας σύστημα, είναι μια συζήτηση που πρέπει να ξεκινήσει για την αναθεώρηση του Συντάγματος στο συγκεκριμένο πεδίο. Με καθαρά χαρτιά από όλους. Με θέσεις και προτάσεις όχι για την πολιτική αντιπαράθεση και το ψηφοθηρικο κέρδος ενόψει εκλογών αλλά για το χτίσιμο ενός νέου , πιο αποδοτικού, πιο λειτουργικού, πιο καινοτόμου δημόσιου τομέα.