Anna Unfiltered: Τη γλώσσα μού έδωσαν Ελληνική; Cringe, cheugy, og!

Ήταν αναμφίβολα μοναδικού εθνικού και πολιτισμικού συμβολισμού η επίσημη ανακήρυξη και καθιέρωση διεθνώς της 9^ης Φεβρουαρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας. Συνέπεσε, μάλιστα, με περιστάσεις που ο ιστορικός του μέλλοντος θα χαρακτηρίσει αλήστου μνήμης. Όπως για παράδειγμα, με την προτροπή του Υπουργού Εθνικής Άμυνας (και δελφίνου) στους κατοίκους της subcontinent να μετοικήσουν νόμιμα στην Ελλάδα. Ενδεχομένως ο ευφυής Υπουργός θεώρησε, ότι ήταν η πλέον κατάλληλη συγκυρία να μάθουν άνθρωποι από άλλα μέρη της γης  (και τι μέρη, εξωτικά!) αυτήν την παγκόσμια, κατά τα φαινόμενα, γλώσσα.

Έβλεπα, λοιπόν, στη διάρκεια της εβδομάδας που πέρασε, εορτασμούς, εκδηλώσεις, ομιλίες, ημερίδες, αφιερώματα να λαμβάνουν χώρα τόσο σε εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ελλάδας, όσο και σε πανεπιστημιακά τμήματα ελληνικής γλώσσας ανά την υφήλιο. Και ομολογώ ένιωσα εθνικά υπερήφανη. Φούσκωσα σαν το παγώνι. Φοβήθηκα δε προς στιγμήν μη ‘’μεταβληθεί εντός μου και ο ρυθμός του κόσμου’’, οπότε ως άλλος Βιζυηνός βρεθώ στο φρενοκομείο, με φυσιογνωμία αγριωπά αλλοιωμένη, να ζητώ από τους κατοίκους αυτού του πλανήτη να ομιλούν την παγκόσμια Ελληνική. Ευτυχώς, λίαν συντόμως μου πέρασε σκεπτόμενη ότι, όχι μόνο οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη δεν υπάρχει περίπτωση να μιλήσουν στο μέλλον ελληνικά, αλλά ούτε καν οι κάτοικοι αυτής της χώρας θα συνεχίσουν. Σάμπως μιλούν τώρα;

Υπερβολική, ε! Καθόλου. Οι αριθμοί από τη μια και η καθημερινή εμπειρία από την άλλη αποτελούν ατράνταχτα στοιχεία. Με μια γρήγορη, πρόχειρη μάλλον και απολύτως εύκολη έρευνα, θα βρει κανείς ότι, σε μια γλώσσα με πάνω από 3.500 χρόνια αδιάλειπτης γραπτής παράδοσης -από τη μυκηναϊκή εποχή και τον Όμηρο έως σήμερα- το Thesaurus Linguae Graecae του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Ίρβαϊν (stephanus.tlg.uci.edu) έχει καταγράψει περισσότερα από 250.000 μοναδικά λήμματα και πάνω από 1.600.000 μοναδικές μορφές. Αν σε αυτά προσθέσει κάποιος την πολυτυπία, τις σύνθετες λέξεις, την επαγγελματική ορολογία το λεξιλόγιο καθίσταται δυνητικά άπειρο. Κι όμως, ένας μέσος Έλληνας ομιλητής χρησιμοποιεί ενεργά περίπου 2.000 λέξεις. Ή και όχι.

Στη χώρα από την οποία τα τελευταία 200 χρόνια πέρασαν Κοραής, Κάλβος, Σολωμός, Παπαδιαμάντης, Παλαμάς, Καβάφης, Καζαντζάκης, Σικελιανός, Βάρναλης, Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος, Γκάτσος σήμερα κατοικοεδρεύουν πολίτες του κόσμου, που στην καλύτερη περίπτωση  ‘’κάπου’’ έχουν ακούσει ‘’κάτι’’ για όλους αυτούς, στη χειρότερη γνωρίζουν το απολύτως τίποτε. Εν αντιθέσει, φαλκιδεύοντας την παγκόσμια Ελληνική, αρκούνται στην καθημερινή και άκοπη χρήση των bro, cringe, yapparo, skibidi, delulu, flex και (μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον) six-seven.

Δικαιολογημένα, λοιπόν, ο Υπουργός κάλεσε και τους κατοίκους της subcontinent στην Ελλάδα, που προφανώς δεν αποτελεί χώρα, αλλά ‘’χώρο’’. Έναν χώρο, στον οποίο είμαστε υπέρ το δέον εφευρετικοί αφορμών εορτασμού (βλ. Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας), καθ’ ολοκληρίαν όμως ανίκανοι να τις κατανοήσουμε, πολλώ δε μάλλον να τις υπερασπιστούμε. Έναν χώρο, στον οποίο μπαινοβγαίνουν λέξεις (και άνθρωποι) άκριτα, ανεξέλεγκτα, αλόγιστα, βεβηλώνοντας το παλίμψηστο του ελληνικού πολιτισμού, μεταβάλλοντας αυτό το κύτταρο που κουβαλάμε (;) χιλιάδες χρόνια. Έναν χώρο, στον οποίο λέμε ‘’ευχαριστώ τους Αμερικανούς’’ και υποκλινόμαστε στους εκ δεξιών σουλτάνους.

Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι ποιος έρχεται, αλλά ποιος φεύγει. Και στην προκειμένη φεύγουμε εμείς από τη γλώσσα μας. Ευτυχώς υπάρχει ακόμα στο YouTube -ως γνήσιο εθνικό κειμήλιο και αυτοεκπληρούμενη προφητεία- η συζήτηση των ανυπέρβλητων Ρένου Αποστολίδη και Κώστα Γεωργουσόπουλου περί ακρωτηριασμού της ελληνικής γλώσσας. Και επειδή το βάρυνα πολύ, υπάρχει πάντα και ο Τζιμάκος παιδιά να μας θυμίζει πως σε τούτο ’δω τον τόπο, όταν θέλουμε… όλοι χαζοί μπορούμε.