Ερασμία Μαρκίδη στο TheOpinion: «Πιστεύω στην οµορφιά των απλών στιγµών»

Η Ερασμία Μαρκίδη μάς παρουσιάζει την «Αυλή», το δεύτερο προσωπικό της single, σε στίχους δικούς της και μουσική την οποία συνυπογράφει με τον Χρήστο Ζαντιώτη.

Η «Αυλή» αποτελεί για την ίδια ένα προσωπικό «καταφύγιο», έναν τόπο ασφάλειας και επιστροφής στην ανεμελιά των παιδικών χρόνων.

Ερασμία, σύστησέ μας τα κομμάτια του εαυτού σου, επαγγελματικά και προσωπικά, που σε έχουν διαμορφώσει.

Από πολύ μικρή είχα έντονη επαφή µε την έκφραση. Για την ακρίβεια, την είχα ανάγκη. Αναζητούσα συνεχώς τρόπους να επικοινωνώ ουσιαστικά.

Αυτό, αργότερα, µε βοήθησε να δίνω χρόνο στα πράγµατα, και να εµπιστεύοµαι τη διαδικασία και τη διαδροµή για να φτάσω στον στόχο µου.

Από πολύ νωρίς, λοιπόν, στράφηκα στη µουσική. Για μένα, δεν ήταν απλώς μια τέχνη, αλλά τρόπος για να ζω. Η µουσική µε έµαθε να ακούω καλύτερα το συναίσθηµα. Επαγγελµατικά, µέσα από τη δουλειά µου, πια, ως τραγουδίστρια και δασκάλα φωνητικής, έµαθα να αφουγκράζομαι τον άλλον και να προσαρµόζοµαι στις ανάγκες του.

Πρόσφατα, μάλιστα, το συζητούσα µε µια µαθήτριά µου, µε αφορµή τις σπουδές της στην ψυχολογία. Όλα αυτά τα χρόνια, νιώθω ότι, µε έναν τρόπο, θεραπεύοµαι µέσω της διδασκαλίας. Με έχει διαµορφώσει σε µεγάλο βαθµό, γιατί µε έµαθε να υποµένω και να έχω ενσυναίσθηση.

Το ζήτημα δεν είναι απλώς να μεταδώσεις γνώσεις, αλλά να στηρίξεις έναν άνθρωπο. Αυτή η συνδιαλλαγή µε τους ανθρώπους, σε συνδυασµό µε την έκφραση και την ενασχόληση µε τη µουσική µου, είναι όσα µε καθορίζουν περισσότερο.

Η «Αυλή» είναι ένα τραγούδι εμπνευσμένο από τις παιδικές σου αναμνήσεις στην αυλή της γιαγιάς σου. Θα τρυπώσεις ξανά σε αυτήν, έστω για λίγα λεπτά, ως μικρό κορίτσι τότε;

Μου αρέσει πολύ η µοναξιά. Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα ότι οι µνήµες και οι εικόνες που κουβαλώ, µου κρατάνε συντροφιά.

Αυτή η ζεστασιά και η ησυχία, οι µυρωδιές, η ανεµελιά, µου έχουν δώσει απλόχερα το αίσθηµα της ασφάλειας. Όλα αυτά τα συναισθήµατα επηρεάζουν τον τρόπο που εκφράζοµαι και δηµιουργώ.

Μέσα από αυτό το τραγούδι επιστρέφω για λίγο σε εκείνη την αυλή όχι µόνο ως παιδί, αλλά κι ως ενήλικη που προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή τη χαρά. Πολύ συχνά, σκέφτομαι ότι ανήκω, ίσως, στην τελευταία γενιά που έζησε εκείνα τα απογεύµατα πίνοντας αυτήν τη λεµονάδα που την αναμειγνύεις µε νερό, που το πότισµα των λουλουδιών στην αυλή του χωριού ήταν ιεροτελεστία και η βεγγέρα το βράδυ, κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες, ήταν το απόλυτο συµβάν.

Ποια ανάγκη σε οδήγησε να ανοίξεις την πόρτα της και να μας πεις ότι η ομορφιά, τελικά, κρύβεται στα πιο απλά, σε όσα, ίσως, προσπερνάμε καθημερινά;

Μπορεί να ακουστώ πολύ ροµαντική, αλλά πιστεύω πραγµατικά στο αληθινό και στην οµορφιά των απλών στιγµών. Ήθελα να συναντηθώ ξανά µε όλα αυτά.

Ίσως αυτό να είναι µια στάση σε έναν κόσµο που «τρέχει»…

Ακούγοντας τους στίχους σου, νιώθουμε πως η «Αυλή» δεν είναι απλώς ένα μέρος, αλλά ένας άνθρωπος. Σε αυτές τις αναμνήσεις, λοιπόν, τι θέση έχει η γιαγιά σου;

Όταν έγραφα, πριν από κάποιον καιρό, λίγα λόγια για το τραγούδι µου, είχα αναφέρει ότι είναι ένας φόρος τιµής σε εκείνη την εποχή της αθωότητας. Είναι φόρος τιµής και στους ανθρώπους που µε µεγάλωσαν: στους γονείς µου, στις γιαγιάδες και στους παππούδες µου.

Είχα —και ακόμη έχω— µια ιδιαίτερη αγάπη στο χωριό µου, στο οποίο πήγαινα συνέχεια, ιδίως τα καλοκαίρια. Η πρώτη έµπνευση, λοιπόν, ήταν αυτοί οι άνθρωποι και τα παιδικά µου χρόνια στην Κρήτη.

Η αφορµή για να γραφτεί το τραγούδι ήταν µια φράση της γιαγιάς µου, ένα µεσηµέρι στην αυλή. Κοίταξε τα λουλούδια και αναρωτήθηκε: «Ποιος είναι αυτός που τους είπε να έχουν τέτοιο χρώµα;». Σημείωσα αυτήν τη φράση κάπου και, µέσα σε λίγα λεπτά, η «Αυλή» πήρε μορφή.

Η γιαγιά µου η Ελένη είναι µια γυναίκα µε πολύ ποιητικό λόγο. Πάντα της έλεγα να γράψει τη ζωή της σε βιβλίο. Η αλήθεια είναι ότι η ίδια έχει µια απίστευτη ιστορία. Η «Αυλή», λοιπόν, εμπεριέχει φράσεις που συνήθιζε να λέει και, ταυτόχρονα, όλα αυτά που νιώθω, έχοντας µεγαλώσει µε αυτήν την οικογένεια.

Σήμερα, όταν οι ρυθμοί της καθημερινότητας γίνονται πιεστικοί ή και χαοτικοί, πού αναζητάς και βρίσκεις αυτήν την «Αυλή»; Ποιο είναι το «αντίδοτο» για σένα;

Χαίροµαι, γιατί δεν είναι κάτι υλικό. Η «Αυλή» µου είναι οι φίλοι µου. Χωρίς αυτήν τη σύνδεση, αυτήν τη σχέση µαζί τους, δεν ξέρω πώς θα ήταν η ζωή και η καθηµερινότητα.

Η µουσική, φυσικά και θα ήταν η πρώτη επιλογή και είναι αναπόσπαστο κοµµάτι της ζωής µου, αλλά αναρωτιέμαι αν, χωρίς αυτούς, θα είχα την έµπνευση και αυτήν την επιθυµία για ζωή.

Μου αρέσει που έχω ανθρώπους δίπλα µου και ευτυχούµε µαζί. Είναι µεγάλο πράγµα να µη νιώθεις µόνος.

Πληροφορίες

New Single & Music Video: «Αυλή»

Διαθέσιμο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες

Μουσική: Ερασμία Μαρκίδη, Χρήστος Ζαντιώτης

Στίχοι: Ερασμία Μαρκίδη

Σκηνοθέτης: Άλκης Δήμος

Επικοινωνία – Προβολή στα Media: Zuma Communications

Λίγα λόγια για την Ερασμία Μαρκίδη

Η Ερασμία Μαρκίδη είναι τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και δασκάλα φωνητικής. Σπούδασε θεατρολογία και στη συνέχεια πήρε το δίπλωμά της στο κλασικό τραγούδι από το Εθνικό Ωδείο Αθηνών.

Από το 2016 μέχρι σήμερα συνεργάζεται με τη Μαρίνα Σάττι και ήταν βασικό μέλος του πολυφωνικού γκρουπ Fonés. Παράλληλα, έχει συνεργαστεί με πολλούς καταξιωμένους καλλιτέχνες, όπως ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Στάθης Δρογώσης, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Παύλος Παυλίδης, ο Νίκος Κυπουργός, ο Δημήτρης Καλαντζής, η Μάρθα Φριντζήλα.

Το πρώτο προσωπικό της single, «Φυλαχτό μου», φέρει τη στιχουργική και μουσική υπογραφή της, με επιρροές από διάφορα είδη μουσικής, όπως το παραδοσιακό και το ποπ, με έντονο το λυρικό στοιχείο.

Τα τελευταία δέκα χρόνια ασχολείται με τη μεταγλώττιση, συμμετέχοντας σε πολλές σειρές και ταινίες της Disney, του Netflix και όχι μόνο. Το 2023 χάρισε τη φωνή της στην πριγκίπισσα Άσα της ταινίας της Disney “Wish”, αλλά και σε σημαντικούς ρόλους, όπως είναι η Pepa από το “Encanto” και η Matangi από τη “Vaiana”.

Επιπλέον, τις χρονιές 2017, 2019 και 2024 συμμετείχε στη Eurovision με την ελληνική ομάδα.